MATIEΣ H πρόκληση

Έκαναν πίσω. Ολοταχώς. Και ευτυχώς. Όχι για εμάς, αλλά γι’ αυτούς τους ίδιους.
Που κατάλαβαν – επιτέλους – ότι ο κόσμος – των χιλίων προβλημάτων – δεν μπορεί
να τα καταπίνει όλα, συνεχώς και αδιαμαρτύρητα. Άκουσα πατέρες του έθνους να
λένε – και δημόσια – «το παραξηλώσαμε». Κάτι είναι κι’ αυτό μπροστά στο
τίποτα. Μπροστά στην ομόφωνη πρόκληση.

Μιλάω, φυσικά, για το επίδομα των 3.000 ευρώ, που είχε αποφασισθεί να
παίρνουν, επί δύο χρόνια, παρακαλώ, οι βουλευτές οι οποίοι δεν επανεξελέγησαν
το 2004 ή δεν ήταν υποψήφιοι. Συντεχνιακό βόλεμα. Χωρίς καμιά, από κανέναν,
αντίδραση! Έχουμε το πεπόνι, έχουμε και το μαχαίρι, οπότε, βουρ Και στη ζούλα,
μάλιστα. «Μη μας πάρουνε χαμπάρι και γίνουμε ρεζίλι».

Αναρωτιέμαι: τι είδους είναι αυτοί οι άνθρωποι, που αποφασίζουν για τα πάντα,
κοιτάζοντας διαρκώς το συμφέρον τους και χωρίς να κρατάνε, έστω και
στοιχειωδώς, τα προσχήματα; «Αισθάνομαι να αιχμαλωτίζομαι, όπως και οι
συμπατριώτες μου, από τους πολιτικούς. Το χειρότερο είναι πως με τη μεγέθυνση
των MME, ενώ η πολιτική στερείται οιασδήποτε υπόστασης, η ίδια η ζωή μας της
δίνει λαβή, σαν τα γυαλιστερά χερούλια στα φέρετρα!».

Γιώργος Βέλτσος. Πολύ ωραίος! Πολύ ωραίος, επίσης και ο Κώστας Στεφανόπουλος.
Που χωρίς να μασάει τα λόγια του, δήλωσε, από την πρώτη στιγμή: «Προκαλεί το
δημόσιο αίσθημα αυτή η υπόθεση. Είναι αντίθετη προς τις κοινωνικές και
οικονομικές περιστάσεις και μειώνει τον σεβασμό των πολιτών προς το
πολίτευμα».

Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η βουλευτική αποζημίωση είναι
ικανοποιητική. Το αντίθετο. Πρέπει, όμως, κάποτε, αυτήν την αδυναμία, να τη
θεραπεύσουμε. Κοιτάζοντας τα πράγματα κατάματα. Να διπλασιάσουμε, δηλαδή, αν
μπορούμε, τον μισθό των βουλευτών, ώστε να είναι σε θέση να συντηρήσουν τα δύο
γραφεία, τα δύο σπίτια, τους συνεργάτες κ.λπ., που πρέπει να έχουν, για να
κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Δίνοντας μικρούς μισθούς, τους υποχρεώνουμε να
καταφεύγουν σε λύσεις «βοηθημάτων», ή να εξασφαλίζουν χρήματα από άλλες – πολύ
γνωστές -πηγές.

Ήθελα, όμως, να ξαναπώ: αυτοί που αποφάσισαν τη χορήγηση του επιδόματος –
δηλαδή, όλοι – δεν βλέπουν γύρω τους; Δεν βλέπουν ότι υπάρχει κόσμος που
πεινάει, που δεν βρίσκει δουλειά, που αδυνατεί να αντιμετωπίσει την άγρια
ακρίβεια; Δεν σκέφθηκαν πώς θα αντικρύσουν αυτόν τον κόσμο όταν, αύριο, σε μια
συγκέντρωση, σε μια ομιλία, θα τους φωνάξει, απόλυτα δικαιολογημένος,
«γιούχα»;