Eργάτες ενωμένοι

Όσο πλησιάζεις προς τη λήξη του αγώνα τόσο μεγαλώνει η παράταση. Όσο ηρεμεί η
κερκίδα τόσο ξεσηκώνονται τα ήρεμα και ιερά – δήθεν – πνεύματα. Ζήτω η
εργατική Πρωτομαγιά! Και κάθε μέρα, πρώτη του Μάη. Έτσι κι αλλιώς γεμίσαμε
αφεντικά, τι τους νοιάζει να απεργήσουν και λίγοι εργάτες; Μέσα σε όλα
έρχονται να σου πουν πως και το στρες κάνει καλό. Βρε, άντε γεια.

«Back To Me» Kathleen Edwards (Α&Ν)

«Τι περιμένεις; Να στεγνώσει η βροχή;» ρωτάει η Κάθλιν Έντουαρντς, μήπως και παρακινήσει κάποιους να την ακολουθήσουν στον δρόμο

Καλή μοίρα δεν περιμένει πάντα τους καλούς ανθρώπους (και το ξέρουν αυτό
εκείνοι – αλλά δεν αλλάζει ο άνθρωπος), όμως τους περιμένουν καλά τραγούδια,
λίγο σκονισμένα, λίγο ξεφτισμένα και καθόλου λαμπερά για τις πίστες με τα
λέιζερ. Φτιαγμένα από αγνά υλικά. Ψημένα στον φούρνο με τα ξύλα. Ζεστά και
μυρωδάτα στο τραπέζι για απόλαυση και για χόρταση. «Φουρνάρισσα» (και το
επάγγελμα έχει αποκτήσει εσχάτως μεγάλη ζήτηση εις Παρισίους) η Κάθλιν
Έντουαρντς από την Οτάβα του Καναδά και μία από τις κυρίες που ξέρουν τα
μυστικά της μυρωδάτης αυτής κουζίνας (της κάντρι ροκ με μπόλικες κιθάρες). H
Λουσίντα Γουίλιαμς, η Γκίλιαν Γουέλς, η Νίκο Κέις, έχουν όλες πρόσβαση στα
υλικά. Το ίδιο και η Κάθλιν, που 23 χρονών κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ
«Failer». Δυο χρόνια μετά, τώρα, το «Back To Me», όπου η κάντρι και το ροκ
μοιράζουν τα τραγούδια όσο η χαρά και η θλίψη μοιράζονται τους στίχους. Τι
κάνει ένας σοφός άνθρωπος τότε; Ένα, παίρνει την κιθάρα του, δύο, φιλοσοφεί
την κατάσταση (Good Things). «Τα καλά πράγματα, αδελφέ μου, έρχονται όταν
σταματάς να τα περιμένεις» τραγουδάει.

Περιπλανήθηκε από μπαρ σε μπαρ, έπαιζε σε μεθυσμένο κοινό, που φώναζε να
ακούσει Μπίλι Ρέι Σάιρους, έλειωσε τις μπότες της σε χωματένιους δρόμους.
Ρούφηξε σαν σφουγγάρι τον δρόμο και τις ιστορίες του και σαν να τους το
χρώσταγε, τις λέει τώρα στα πιο ωραία θέατρα της κάντρι. Με σημασία στη
λεπτομέρεια (που δεν κάνει τίποτε άλλο και αυτή παρά να φωτίζει πιο πολύ το
βάθος του τραγουδιού) το «Back To Me» είναι η μουσική της Πρωτομαγιάς. Αυτής
συγκεκριμένα που πήγαν να απαγάγουν.

«Baby Blue» Mary Lou Lord (Hitch Hyke)

Χωρίς δεκάρα στην τσέπη, η Μέρι Λου Λορντ σε μια γωνιά του υπόγειου στο
Λονδίνο έπαιζε τραγούδια με την κιθάρα της, ανάμεσα σε αυτά και το «Power To
The People». Το ηχογράφησε κιόλας αυτό το κομμάτι για τη συλλογή-αφιέρωμα στον
ήρωα της εργατικής τάξης, Τζον Λένον, έναν ακόμη καλό άνθρωπο με κακή τύχη. H
Μέρι Λου Λορντ συνέχισε να παίζει στο Λονδίνο και στη Βοστώνη και κάπου στον
δρόμο γνώρισε τον Νικ Σάλομαν των Bevis Front. Ο ένας κόλλησε με τον άλλο με
συνδετική ουσία τη μουσική τους και το «Baby Blue» πρόσφατο «τέκνο» της
μουσικής τους συνεύρεσης έρχεται να τους ενώσει ακόμη μια φορά σαν ροκ του
δρόμου και μπαλάντες λεπτεπίλεπτες που ταξιδεύουν με τον αέρα, σε ανοικτή
ακρόαση με τις φολκ εξελίξεις. The «Wind Blew All Around Me» πρώτο πρώτο έχει
το άρωμα της εξοχής. Και αντανακλαστικά επανάστασης.

«Realistic» Mary Lorson & Saint Low (Hitch-hyke)

Με την τύχη κόντρα και τα πιο δύσκολα της ζωής κολλημένα πάνω της, η Μέρι
Λόρσον πέρασε δύσκολες ώρες αλλά κέρδισε τη μάχη για τη ζωή (στο «Born
Knowing» τα λέει όλα σχετικά). Ξεκίνησε να γράφει με το πρώτο φως που ήρθε με
τη γέννηση του γιου της και βρέθηκε, χωρίς να καταλάβει καλά καλά πώς, από την
άλλη άκρη στην καλή πλευρά των πραγμάτων. Είναι αυτές οι μυστικές δίοδοι που
δεν φαντάζεσαι πως υπάρχουν. Ό,τι πέρασε κατακάθισε στα τραγούδια. Σαν αίσθηση
σιγουριάς και σαν μικρά κομψοτεχνήματα μιας πολύ προσωπικής διαδρομής.
Εσωτερικής καύσης κομμάτια για νυχτερινές ακροάσεις που μπορείς να πάρεις μαζί
σου και μέρα μεσημέρι αν αντέχεις τον ήλιο στα μάτια. Και η Μέρι Λόρσον, όπως
η Μερι Λου Λορντ αφιερώνει τα τραγούδια στον Έλιοτ Σμιθ. Που έφυγε νωρίς. Πριν
δικαιωθεί το εργατικό κίνημα (θα προλάβει άραγε να το δει κανείς αυτό;).

Παγάκια σε μινόρε

«The Peter Malick Group featuring Norah Jοnes»

Μια ιστορία αγάπης, μια πόλη, μια συνάντηση. Ο Πίτερ Μάλικ περνάει ένα
ιδρωμένο καλοκαίρι στη Νέα Υόρκη. Ακούει μουσική που του σβήνει τη δίψα σαν
παγωμένη λεμονάδα. Τα παγάκια κουδουνίζουν στο ποτήρι σαν σε κρυστάλλινη
συμφωνία με την μπλουζίστικη και κάντρι φωνή της Νόρα Τζόουνς. Το μπαρ της
πρώτης τους συνάντησης το έλεγαν «Living Room». Το CD, «The Peter Malick Group
featuring Norah Jones». Εκεί έλειωσαν τα παγάκια και έγιναν τραγούδια. Και
είναι μερικά από τα ωραιότερα κομμάτια που τρύπωσαν μέσα σε αυτόν τον αλλόκοτο
Μάη.