Zήτημα πρώτον: ροκ!

Οι λυκειόπαιδες Demerit επί σκηνής στο αμφιθέατρο του ραδιοφωνικού σταθμού του Δήμου Αθηναίων

Τα σχολεία της Αττικής έδειξαν πως μπορούν να ροκάρουν, να ραπάρουν, να κάνουν
σαματά ή να εκθέσουν τις ευαισθησίες τους. Ίσως, σκέφτομαι καθώς το ένα
συγκρότημα διαδέχεται το άλλο στη σκηνή ύστερα από ένα μικρό μπρέικ για να
φτιάξουν τα όργανα ανάμεσά τους, να είναι μπροστά μας οι νέες Τρύπες, τα
επόμενα Ξύλινα Σπαθιά, οι καινούργιοι Active Member, oι επίγονοι των Μπλε.
Ίσως και κανένας από αυτούς (δείτε, ας πούμε, τόσα χρόνια και δεν βρήκαμε ούτε
τους νέους Rolling Stones, oύτε τους φρέσκους Led Zeppelin). Σημασία έχει η
σκληρή μάχη που δίνουν τα παιδιά απέναντι στον μεγάλο εξολοθρευτή ελεύθερου
χρόνου – το σχολείο. Και τον Μάιο μήνα δεν υπάρχει σχολείο (και φροντιστήριο)
που να μη θέλει να «ροκανίσει» κάθε έμπνευσή τους ώς το κοκαλάκι. Αντίσταση,
λοιπόν.

Σάββατο μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του ραδιοφωνικού σταθμού του Δήμου Αθηναίων,
δοκιμάζουν τα όργανα οι Demerit. Η ιστορία τους εν ολίγοις είναι μαθήματα,
δουλειές και πάθος για τη μουσική. Βρήκαν την ιδέα θαυμάσια. Να συμμετάσχουν
στο Φεστιβάλ Μαθητικών Συγκροτημάτων (Αττικής) Schoolwave που θα γίνει στις 18
και 19 Ιουνίου στο Γκάζι. Πρώτα όμως – αφού πάνω από 100 σχήματα έχουν δηλώσει
συμμετοχή – είναι οι προκριματικοί.

Οι Demerit πήραν την απόφαση να πάνε για ακρόαση. Έχουν όμως ένα πρόβλημα. Το
γκρουπ δεν «δουλεύει» σε σταθερή βάση. Πρέπει να το ξαναβάλουν μπροστά.
Μαζεύονται και αρχίζουν πρόβες τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Το παλεύουν. Και
βγαίνουν με δική τους σύνθεση. Και είναι καλοί. Δεν έχει και τόση σημασία. Ή
έχει; «Ξέρουμε πως αυτά που μας αρέσουν δεν αρέσουν στον πολύ κόσμο. Όμως τι
να κάνουμε; Αυτά μας αρέσουν». Παίζουν pop-emo και δηλώνουν φαν του Bright
Eyes (του οποίου τα δύο άλμπουμ πρέπει με δυσκολία κάποιος να ψάξει να βρει).
Ο Νίκος – κιθάρα, φωνή – ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για τη Γερμανική
Φιλολογία και έχει μάθει, ό,τι έχει μάθει στη μουσική, πρακτικά. Ο Κάρολος
(κιθάρα), ο Αλέξης (ντραμς) και ο Κυριάκος (φωνή, μπάσο) μπορεί να
επανεξετάσουν μετά το Σαββατοκύριακο τα σχέδιά τους για το μέλλον, ίσως τα
δουν να παίρνουν άλλη τροπή.

Οι Northern Lights από του Παπάγου ακούνε «τα πάντα, από ροκ και ποπ μέχρι τζαζ και φλαμένκο»

Έξω τους έβλεπα να προβάρουν τις κιθάρες. Λίγο να κουρδίζουν, λίγο να
δοκιμάζουν τα ακόρντα – κλασικά μπακ-στέιτζ πράγματα. Είναι οι Northern Lights
από του Παπάγου. Και έχουν και δική τους σύνθεση κι αυτοί, το «Moments». «Τι
ακούς πιο πολύ;» ρωτάει η επιτροπή. «Τα πάντα» απαντάει ο Λάμπρος
Παπαγεωργίου, φωνή και κιθάρα, στο γκρουπ. «Διαφορετικά πράγματα, από ροκ και
ποπ μέχρι τζαζ και φλαμένκο – δεν νομίζω πως είναι σωστή η ερώτηση» λέει.
«Ναι, αλλά είναι σωστή η απάντηση» του απαντάει ο Χρήστος Ιωαννίδης, καθηγητής
Φυσικής στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης (από το περιοδικό «Schooligans»), που είδε
την προσπάθειά του για το μαθητικό φεστιβάλ να έχει τέτοια μεγάλη ανταπόκριση.

Οι Northern Lights έχουν ενδιαφέρον. Με ένα μελωδικό κομμάτι δείχνουν
προπονημένοι, κουρδισμένοι, έτοιμοι σχεδόν. Θα παίξουν μετά οι Angels of Exile
από την Αργυρούπολη, heavy metal, όπως και το όνομά τους δηλώνει. Το λουκ
αλλάζει. Αλλά το θέμα είναι το ίδιο. Να πάρουν όλοι μια γενναία γεύση από ροκ.

«Αυτό θα πει επιμονή και συμμετοχή»

Ο Βασιλικός από τους Raining Pleasure και ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Πετρίδης, στην κριτική επιτροπή του μαθητικού φεστιβάλ

«Σε αυτή την ηλικία, στα 16, 17 ήταν που αρχίσαμε να παίζουμε κι εμείς» λέει ο
Βασιλικός από τους Raining Pleasure, που, σε έναν αγώνα δρόμου αυτές τις
ημέρες, ξεκίνησαν σχεδόν ξημερώματα από την πόλη τους, την Πάτρα, για να
βρεθούν στο Γκάζι κοντά στα μαθητικά γκρουπ. H πορεία των Raining Pleasure
είναι θεαματική – μόλις πριν από λίγες ημέρες παρουσίασαν τον δικό τους
Χατζιδάκι. H πρώτη συναυλία τους ήταν «σε μια πλατεία της Πάτρας», θυμάται,
«και με την ίδια αίσθηση περίπου που έχουν κι αυτά τα παιδιά τώρα».

Στην επιτροπή επίσης, ο Γιάννης Πετρίδης, με τον οποίο συντονίζονται
καθημερινά για το μουσικό τους ραδιοφωνικό «φροντιστήριο» πολλοί από τους
πιτσιρικάδες οι οποίοι με το χαρτζιλίκι τους θα αγοράσουν κιθάρες, ενώ
κάμποσοι από αυτούς βρήκαν τον δρόμο, το Σαββατοκύριακο, για το Γκάζι. «Νιώθω
πραγματικά ικανοποίηση πως υπάρχουν παιδιά που ψάχνονται, που αναζητούν
ερεθίσματα, που ακούν και άλλα πράγματα εκτός από αυτά που τους δίνει η
τηλεόραση και αντιστέκονται με τον τρόπο τους» λέει ο Γιάννης Πετρίδης, ο
οποίος δίνει την προσοχή του στο ένα μετά το άλλο τα σχήματα. Τι άκουσε στ’
αλήθεια ο μουσικός παραγωγός; «Υπάρχει ενδιαφέρον. Αλλά είμαι ιδιαίτερα
εντυπωσιασμένος από τη συμμετοχή και την επιμονή των παιδιών να βρουν τον
χρόνο, παρ’ ότι είναι πολύ φορτωμένα, να βρεθούν μαζί και να δουλέψουν πάνω σε
κάτι που αγαπούν».

«Στο χιπχοπ» λέει ο Χρήστος Μελαχροινός – ο άνθρωπος των Active Member στην
επιτροπή – «είδαμε ενδιαφέροντα πράγματα. Κυρίως στον στίχο, που ήταν
κοινωνικός και αρκετά ψαγμένος. Πρόσεξα, μάλιστα, επειδή ασχολούμαι με τον
ήχο, πως και ηχητικά ήταν πολύ καλά στημένο αυτό που είδαμε και ακούσαμε». Οι
Στίγμα, οι Dragostar και άλλοι όμως, συζητήθηκαν και αφού είχαν αποχωρήσει από
τη σκηνή.

«Ήταν βάπτισμα πυρός»

Από το 10ο Λύκειο Περιστερίου, τη B’ Λυκείου, η Ελεάνα Μαλαφούρη, από τους
Carpe Diem μόλις έχει βγει από την αίθουσα ακροάσεων. Παίρνει βαθιά ανάσα.
«Ήταν το βάπτισμα του πυρός για μας». Έχουν πει το «Φοβάμαι» των Μπλε. «Μου
αρέσει το ροκ και το έντεχνο, μου αρέσουν και οι Πυξ Λαξ και οι Nirvana»,
λέει. Και το μέλλον; «Ποιος ξέρει; Δεν μπορώ να φανταστώ. Προς το παρόν
μελετάω πιάνο και πηγαίνω σχολείο…». Οι Carpe Diem έχουν ήδη μια συναυλία
στο πρόγραμμα: στο κλειστό Περιστερίου στις 10 Μαΐου.

Τα χιπ χοπ σχήματα έδειξαν πως είχαν να πουν πράγματα. Είχαν και τον
τσαμπουκά και το στυλ. Το ροκ και το μέταλ πάλι, είχαν τη μερίδα του λέοντος.
Και πανκ είχαμε και σκα πανκ – από τους Ska Bangies. Είχαμε στο μεταξύ και
απώλειες – τελευταία στιγμή μέλη από κάποιο συγκρότημα πήγαν εκδρομή. Είχαμε
και το απαραίτητο άγχος μπροστά στην επιτροπή – ποιος δεν θα ‘χε;