«Oρέστης» στην Eντατική

Ο θίασος του «Ορέστη» συνδυάζει τη φρεσκάδα της απειρίας και την ασφάλεια της εμπειρίας των καλών ηθοποιών Αργύρη Ξάφη, Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, Στέφανου Κυριακίδη, Θοδωρή Κατσαφάδου, Γιάννη Θωμά, Γιάννη Νταλιάνη, Χρήστου Πλαίνη, Δάφνης Καμένου, Μάντης Λάμπου και του δεκατετραμελούς γυναικείου χορού

Κάθε έναρξη του Φεστιβάλ Επιδαύρου έχει έναν δυνάμει εορταστικό χαρακτήρα.
Πόσο μάλλον που η φετινή διοργάνωση συμπίπτει με τον εορτασμό των 50 χρόνων
από τη θεσμοθέτησή του. Εναρκτήρια παράσταση είναι ο «Ορέστης» του Ευριπίδη,
μια παραγωγή της «Διαδρομής», με πολλές προσμονές. Αυτή είναι η πρώτη
σκηνοθετική απόπειρα του Σταμάτη Φασουλή σε τραγωδία και η πρώτη κάθοδός του
στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με έναν θίασο καλών, δοκιμασμένων, αλλά και
δυνατών νέων και άπειρων ηθοποιών. Τι δρόμους θα ακολουθήσει η παράσταση; Της
ασφάλειας, της ομοιομορφίας ή της ανατροπής της από τις νεωτερικές σειρήνες;

«Επειδή είχα την τύχη – και την ατυχία – να ασχοληθώ πολύ αργά με την
τραγωδία, δεν ήθελα να κάνω καμία “σκηνοθεσία”, αλλά να αφήσω το έργο όσο πιο
“γυμνό” γίνεται. Να εμπιστευθώ το τίποτα, όσον αφορά το τώρα και το όλον όσον
αφορά το τότε», λέει ο Σταμάτης Φασουλής και εξηγεί τις αρετές τού περίτεχνου
έργου – αρχίζει ως τραγωδία και τελειώνει ως μελόδραμα – στις οποίες στηρίζει
τη σκηνοθεσία του. «Έχει συναρπαστική πλοκή και δράση, αλλά είναι συναρπαστικό
και το ανάγλυφο των χαρακτήρων. Θέλω να το ξαναδούμε από την αρχή. Να λάμψει ο
λόγος. Κάθε μονόλογος, κάθε λέξη να είναι μια μικρή ιστορία. Να ξαναγεννηθούν
μνήμες του μέλλοντος».

Ο Ευριπίδης παρακολουθεί τον νεαρό Ατρείδη από τη στιγμή του φόνου ώς τη
στιγμή της δίκης του. Είναι ένα δυστυχισμένο παιδί που σκότωσε τη μάνα του και
σάλεψε ο νους του. «Ο Ορέστης είναι ένα άρρωστο παιδί. Και το έργο είναι η
πορεία του είναι από το Θεολογείο στην Εντατική, από το Ιερό των Δελφών στη
γάζα του νοσοκομείου. Οι Ερινύες δεν είναι οι μελανόπτερες θεές, είναι η
συνείδησή του. Για πρώτη φορά έχουμε ένα πολύ ανθρώπινο στοιχείο».

Τον ρόλο του Ορέστη εμπιστεύθηκε στον νεαρό, ταλαντούχο ηθοποιό Αργύρη
Ξάφη (Βραβείο Χορν 2002). Ρίσκο ή έμπνευση;

«Παρακολουθώ τον Ξάφη από τις πρώτες του εμφανίσεις στο “Αμόρε” – δίπλα στον
Μοσχόπουλο – και έχω εντυπωσιαστεί. Μπορεί να κάνει από νατουραλίστικο ώς
ποιητικό θέατρο. Πάντως, περισσότερο ρίσκο θα ήταν να βάλω κάτι δεδομένο. Τα
νιάτα είναι μια σιγουριά – μη σου πω η μόνη που μας έμεινε. Δίπλα στη φρεσκάδα
τού Ξάφη υπάρχει η εμπειρία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, που ερμηνεύει την
Ηλέκτρα. Τόσο νέα γυναίκα και έχει παίξει όλους σχεδόν τους μεγάλους τραγικούς
ρόλους. Με τέτοιους “διαλόγους” δημιουργείται η σπίθα».

Τοπίο συνείδησης, όχι καρτποστάλ

Ο Σταμάτης Φασουλής σκηνοθετεί τον «Ορέστη» λαμβάνοντας υπόψη την ενέργεια
και την ιερότητα του αρχαίου μνημείου. «H Επίδαυρος για μένα ποτέ δεν
λειτούργησε ως καρτποστάλ, αλλά ως τοπίο συνείδησης. Μεγάλωσα με μια πίστη που
διακατείχε τον πνευματικό τότε χώρο, ότι το τοπίο δεν είναι κάποιο “απλό
σύνολο γης, φυτών και υδάτων, είναι η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην
ύλη”».

INFO

«Ορέστης» στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στις 24 και 25 Ιουνίου (πληρ. τηλ. 210-9282.900).