Pοζ μνημεία ντροπής

Οι ροζ σταυροί στη μνήμη των δολοφονημένων γυναικών βαραίνουν το «τοπίο» στη Χουάρες – θα ‘πρεπε και τους ώμους των πολιτισμένων

Θα μπορούσε να είναι θρύλος, από εκείνους που διηγούνται οι άνθρωποι
φορτώνοντας ένα πραγματικό γεγονός με τόσους από τους τρόμους τους, ώστε να
μην έχει πια σχέση με την αλήθεια. H «πόλη των νεκρών γυναικών» όμως είναι μια
σύγχρονη, άγρια πραγματικότητα «εγκατεστημένη» στα σύνορα του λαμπρού δυτικού
πολιτισμού με τον φτωχότερο, στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ, στην πόλη
Χουάρες, αντίκρυ ακριβώς από το Ελ Πάσο. Εκεί, όπου ταξίδεψε ο «Εξάντας» (NET)
διερευνώντας το θριλερικό μυστήριο της δολοφονίας τουλάχιστον 500 γυναικών τα
τελευταία περίπου 10 χρόνια, χωρίς να εξιχνιαστούν.

H εκπομπή, αποφεύγοντας να εγκλωβιστεί στη φαντασμαγορία ενός
αστυνομικού ρεπορτάζ, αναζήτησε τα κοινωνικά στοιχεία, το περιβάλλον μέσα στο
οποίο διαπράττονται τέτοια εγκλήματα και παρά τις σύγχρονες μεθόδους της
αστυνομίας δεν εξιχνιάζονται. Θα μπορούσε η μακάβρια γοητεία του μυστηρίου των
φόνων να αποτελέσει τον καμβά για ένα εντυπωσιακό τηλεοπτικό θρίλερ.

Ωστόσο, αυτό που ξεδιπλώθηκε στα μάτια του τηλεθεατή ήταν το σκοτεινό
περιβάλλον που διαμορφώνει στους τόπους της φτώχειας η κερδοσκοπία των ισχυρών
του πλούτου. Ένα θλιβερό μοντέλο αρνητικής παγκοσμιοποίησης, η μικρή πόλη
προσφέρει όλα τα χαρακτηριστικά της βίαιης απομύζησης της ανθρώπινης εργασίας.
Παραγκοσυνοικίες, όπου κατοικούν μετανάστες από όλες τις φτωχές περιοχές του
Μεξικού αναζητώντας εργασία στα εργοστάσια πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες
εγκαταστάθηκαν εκεί με στόχο τα φθηνά χέρια. Μετά τη Βορειοαμερικανική
Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου, η πόλη Χουάρες έγινε ο παράδεισος των πολεθνικών
με τη μικρή της απόσταση από τις ΗΠΑ – μόλις μια γέφυρα τη χωρίζει – και με
την πάμφθηνη εργασία.

Οι αντιθέσεις, τόσο κοντινές και γι’ αυτό τόσο έντονες μεταξύ της
φτώχειας του ενός τόπου και του πλούτου που αποπνέει ο ακριβώς απέναντι,
εκείνος του αμερικανικού πλούτου, δίνουν ανάγλυφη τη σκληρότητα του κόσμου της
απάνθρωπης κερδοσκοπίας. Συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα για τις γυναίκες στα
εργοστάσια. Μικρά μεροκάματα, καμία ασφάλιση και τεστ εγκυμοσύνης για να
προσληφθούν. Το αρνείται ο μάνατζερ μεγάλου εργοστασίου, το επιβεβαιώνει στον
φακό του «Εξάντα» μια όμορφη, νεαρή εργαζόμενη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα,
εκείνα που ο πολιτισμός τής δημοκρατίας ανέδειξε ως τα βασικά της ποιότητας
του ανθρώπου, σβήνουν κάτω από το βάρος της οικονομικής ανάγκης από τη μια και
της στυγνής εκμετάλλευσής της από την άλλη.

Επίκεντρο όμως όλης αυτής της σκοτεινής ατμόσφαιρας γίνεται για τον «Εξάντα»
το φρικιαστικό γεγονός των δολοφονημένων γυναικών. Στα σκοτεινά ασπρόμαυρα
πλάνα, τα οποία δεν φοβούνται τη σκληρότητα απλώς προειδοποιούν τον τηλεθεατή
γι’ αυτήν, παρελαύνουν στιγμές φρίκης πτωμάτων σε άγρια κατάσταση. Ο θάνατος
δεν ήταν αρκετός γι’ αυτά τα κορίτσια. Έχει προηγηθεί άγριος βασανισμός.
Θύματα απίστευτης θηριωδίας, που κρατάει χρόνια και ουδείς την ενοχλεί.
Προφανώς πρόκειται για τη θηριωδία που φουντώνει εκεί όπου ο πλούτος
προσφέρεται σε όσους δεν υπολογίζουν τη ζωή.

Οι μεγάλοι ροζ σταυροί, αφιερωμένοι στη μνήμη των δολοφονημένων
γυναικών, σφραγίζουν το τοπίο της πόλης με τη μακάβρια θέα τους και την ίδια
στιγμή φαντάζουν με μνημεία ντροπής για την πιο άγρια σύγχρονη εκμετάλλευση
της ανθρώπινης αδυναμίας. Τι κάνει η αστυνομία; Τίποτε.

Οι γυναίκες παραμένουν τα ευκολότερα θύματα

Οι άνθρωποι δεν διστάζουν να πουν στον φακό ότι κάποιοι ισχυροί κρύβονται
από πίσω. Αντιλαμβανόμαστε ότι όλη η υπόθεση αφορά έναν συνδυασμό βαρβαρότητας
και άσκησης εξουσίας από εκείνους που με παράνομους τρόπους την αποκτούν. Οι
έμποροι ναρκωτικών κατοικούν σε πλούσια συνοικία και παραμένουν στη σκιά.
Ουδείς τούς αγγίζει. Το χρήμα γίνεται η απόλυτη δύναμη εκεί όπου υπάρχει η
στέρησή του.

Στο λυκόφως που δημιουργεί η συνύπαρξη των δυο κόσμων ευδοκιμεί η διαφθορά.
Ο «πολιτισμός» της κερδοσκοπίας των πολυεθνικών αγριεύει ακόμη περισσότερο τα
ήθη, ταπεινώνει τα μέτρα της ζωής. Κατόπιν το σκαλί ώς τον αφανισμό της είναι
χαμηλό. Οι γυναίκες είναι πάντα τα ευκολότερα και τα πρώτα θύματα. Αυτό
ανέδειξε ο «Εξάντας», με την καταγραφή μαρτυριών, με την ανάδειξη της
αναλγησίας των κυνηγών φτηνής εργασίας, συνδυάζοντας την κινηματογραφική
«αφήγηση» με τη δημοσιογραφική έρευνα και δημιουργώντας ένα ντοκουμέντο για τη
σκληρή αλήθεια των άγριων εργασιακών συνθηκών που διαλύει ήθη και αξίες και οι
οποίες στη Χουάρες βρίσκουν το απόλυτο μοντέλο τους.