ANAΛΩΣIMA Aττική μελίρρυτος

Εμείς τα κορίτσια τρώμε πολύ μέλι για να είμαστε γλυκά. Κι όταν ακούμε
πράγματα κακά, πικραινόμαστε. Κι ετούτη η άνοιξη ήταν πολύ πικρή για το μέλι
μας το διάφανο, το γλυκό, το κεχριμπαρένιο, το αγνό, το φυσικό, την ασπίδα μας
σε κάθε εχθρό. Πρώτα μάθαμε για το τριχλωροβενζόλιο στις κερήθρες και πάνω που
ετοιμαζόμασταν να το ξεχάσουμε και να ξανα-ριχτούμε στα μέλια, έπειτα από
λίγες δύσκολες εβδομάδες στέρησης, ήρθαν οι ιστορίες των αττικών πεύκων να μας
βάλουν κι άλλο πικρό ποτήρι στα χείλη. Μια στιγμή όμως, γιατί δύσκολα
συνεννοούμαστε. Αυτά τα μπαμπάκια που πνίγουν τα πεύκα, αυτός ο… απαλός
θάνατος που διαδίδεται ταχύτατα σε όλες τις γειτονιές και τα προάστια δεν
είναι αρρώστια που την έφερε η κακιά η μοίρα, ο κόκκινος άνεμος της Σαχάρας,
οι εισαγωγές κινεζικών προϊόντων, οι Αλβανοί. Αυτό το πράγμα το κάνει ένα
έντομο που το έβαλαν οι μελισσοκόμοι. Ελληνικότατο, το λέει και το όνομά του.
Μάρσα ελένικα, παρακαλώ. Ρουφάει τον χυμό του πεύκου, το στεγνώνει, το
σκοτώνει, και παράγει κάτι εκκρίσεις που αρέσουν στις μέλισσες, τις μαζεύουν
και κάνουν πευκόμελο. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα διαβάζοντας διάφορα ασαφή
ρεπορτάζ, που δεν θέλουν να στεναχωρήσουν τους μελισσοκόμους, προφανώς. Διότι
οι μελισσοκόμοι διαμαρτυρήθηκαν για τις προσπάθειες που γίνονται να
περιοριστεί η αρρώστια. Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω. Αν πεθάνουν όλα τα πεύκα
της Αττικής, τι θα κερδίσουν; Θα πάνε σε άλλα μέρη να διαδώσουν τα
καταστροφικά τους έντομα; Όμως, εμείς τα κορίτσια, εκτός από μέλι, θέλουμε και
πεύκα στη ζωή μας. Πρέπει να κάνουμε κάτι γρήγορα, προτού έρθουν και οι
βαμβακοπαραγωγοί να εκμεταλλευτούν το βαμβάκι.