MATIEΣ Mελαγχολία

Ήταν μια δύσκολη μέρα. Επαφές, συνομιλίες, κείμενα, διαβάσματα, υποσχέσεις
γραμμένες στο χιόνι. Ευτυχώς υπήρχε – και υπάρχει – η Μιλένα. Όταν ζορίζομαι
από τα πράγματα, ακόμη και άνευ λόγου, σ’ εκείνη προσφεύγω. Όχι για να μού
δώσει τη συμβουλή της. Αλλά για να με πραΰνει. Με τον μαλακό τρόπο που
αντιμετωπίζει τα πράγματα, με την ηρεμία που χαρακτηρίζει τη ζωή της. Τη ζωή –
τι παράξενο; – μιας εν ενεργεία πολιτικού.

Δύσκολη μέρα. Δεν με χωρούσε το σπίτι μου. Της τηλεφώνησα το απόγευμα. «Θες να
‘ρθω;». Γέλασε. «Για σένα και για μερικούς ακόμη ανθρώπους, το σπίτι μου είναι
πάντοτε ανοιχτό». Το πήρα με το πόδι. Στην ανηφοριά. Τον χρειάζομαι κι όλας
αυτό τον ποδαρόδρομο. Δεινοκράτους 61, Κολωνάκι. Χτύπησα το κουδούνι.

…Μνήμες, μνήμες, μνήμες, μνήμες… Έμενε εκεί, παλιά, ο Κίμων ο Χλαπανίδης,
συμφοιτητής μου το 1953 και αρχηγός στον αγώνα για την κυπριακή υπόθεση. Έμενε
εκεί κι όποτε έπεφτε στη ρότα μου κάποιο θεσπέσιο κορίτσι, ο Κίμων μού άφηνε
το δυάρι του για να κουβεντιάσω, να πω ποιήματα, να στεγάσω, εν τέλει, τον
έρωτά μου.

Βρέθηκα στον 4ο όροφο. H Μιλένα, νόστιμη αλλά τελείως ατημέλητη, μού ζήτησε αν
θέλω να πιω κάτι. Έφυγε για την κουζίνα. Έμεινα στο καθιστικό. Ένας συνήθης
χώρος μικροαστικού σπιτιού, γύρω στα 40 τετραγωνικά. «H υπόλοιπη οικογένεια
πού ζει;». «Έχουμε άλλα δυόμισι δωμάτια. Ένα για μένα, ένα για το παιδί και
μισό για την κυρία που το φυλάει. Γύρω στα 130 τετραγωνικά όλο κι όλο». Πήγα
προς το μπαλκόνι, για να ρίξω μια ματιά στα πέριξ. Το μόνο «αξιοθέατο» ήταν το
νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

«Και γιατί ήρθες εδώ, βρε Μιλένα; Γιατί δεν ήρθες στη γειτονιά μου, στην
Ακρόπολη, όπου όλα είναι καλύτερα, αν και πιο πρωτόγονα;». «Δεν διάλεξα εγώ
την περιοχή. Ο πατέρας, ήθελε να ζει το παιδί του στο Κολωνάκι…». Ύστερα, η
κουβέντα γύρισε στα πολιτικά. H φίλη μου η Μιλένα δεν ήταν επίσης στις πολύ
καλές της. Και δεν ξέρω γιατί…

Κάποια στιγμή, ωστόσο, τη ρώτησα: «Πώς είδες το τελευταίο γκάλοπ, που δίνει
διαφορά μόνο 1,4 υπέρ της N. Δημοκρατίας;». Σοβάρεψε. Δυο βαθιές ρυτίδες
σκίασαν το μέτωπό της. Είπε: «H πτώση είναι αναμφισβήτητη. Αλλά η νίκη δεν
μπορεί να έρθει με το να κοιτάζουμε μόνο τα λάθη του αντιπάλου. H νίκη θα
έρθει μόνον όταν τη διεκδικήσουμε εμείς, με σκληρό, καθημερινό αγώνα!».

Ύστερα κινήθηκε προς την άκρη του σαλονιού. «Θέλεις να σου βάλω στο πικάπ την
“Καισαριανή”, που είναι το τραγούδι της ζωής μου;». «Το απομεσήμερο έμοιαζε να
στέκει/ σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά» τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης. Κι από
μένα, σαν να έφευγε λίγο – λίγο όλο εκείνο το σύννεφο της μελαγχολίας που μ’
έπνιγε όλο το πρωί…