Άλλος για Kολοκοτρωνίτσι…

Γλυκερό σαν παλιό λαϊκό ανάγνωσμα το «Καφέ της Χαράς» κάνει σουξέ με τα απλοϊκά κλισέ του. (Στη φωτογραφία ο Χάρης Ρώμας με τη Ρένια Λοϊζίδου)

Κολοκοτρωνίτσι! H Ελλάδα της αθωότητας των αναγνωστικών της Πρώτης Δημοτικού.
Και μαζί η μικρή κοινότητα του γαλατικού χωριού από τα κόμικς με τον Αστερίξ.
Παρόμοια και εκείνη του «Καφέ της Χαράς», που προβάλλεται από τον ANT1,
ολοκληρώνοντας τη δεύτερη χρονιά της και αποδεικνύοντας τον τηλεοπτικό θρίαμβο
των κλισέ.

Τακτοποιημένος κόσμος. Μικρός και αξιαγάπητος. Με τους άρχοντές του, τον παπά
και την παπαδιά του, αυτή με το κουσούρι του κουτσομπολιού, αλλά τόσο
καλοπροαίρετη η καημένη.

Με τον τσιφούτη μπακάλη – όπως οι μνήμες ενός τόπου που έχει πεινάσει θέλουν
τους μικρεμπόρους της τροφής – αλλά και αυτός συμπαθητικούλης, παρά την
τσιγγουνιά του και στα αισθήματα. Με τον «κακοφωνίξ» παχουλό και μονίμως
πειναλέο φούρναρη – στο χωριό των Γαλατών του Αστερίξ υπάρχει ο αντίστοιχος
χαρακτήρας -, αλλά και εκπρόσωπος του πάθους της φυλής για τραγουδιστικό
σουξέ.

Φυσικά γεροντοκόρη η δασκάλα, όπως επίσης ήθελε η παράδοση για τις
«μορφωμένες» της μεταπολεμικής Ελλάδας, ψωνισμένη με την κατά φαντασίαν
ομορφιά της. Φυσικά, συμπαθητικά στρίγγλα. Ο ιδιοκτήτης του καφενείου, ο
Φατσέας, μανιάτικης προέλευσης επίθετο, εξ ου και το ψώνιο με τον ανδρισμό
του, έχει ιδιόμορφο τρόπο ομιλίας, καθώς αγνοεί την ελληνική πλην επιμένει να
χρησιμοποιεί τις λάθος λέξεις σε λάθος προτάσεις. Σύζυγός του, η Σταυρούλα, η
αδελφή τού Δημάρχου και με καημό να κάνει παιδί.

Τελικώς υιοθετεί την τρισχαριτωμένη Μπουλίτσα, ορφανό πλην πανέξυπνο
και ετοιμόλογο βρέφος, όπως το τηλεοπτικό θέαμα θέλει τα παιδιά – ένα είδος
καταλύτη σχέσεων και προβληματισμών – να έχουν αυτά τη σοφία της απλότητας που
απουσιάζει από τους μεγάλους.

Και άρχων του τόπου ο Δήμαρχος, παράξενος και ψωνισμένος, ξινός
χαρακτήρας, αλλά ο καημένος δεν φταίει, ατύχησε στον γάμο του με ταλαντούχο
σοπράνο, η οποία προτίμησε την καριέρα από το παιδί της. Ο πλούσιος και
σπουδαγμένος του τόπου, άρα δικαιωματικώς κατέχει τον θώκο του Δημάρχου,
προσκολλημένος στην παράδοση του έθνους και στα χρηστά ήθη, που χαλαρώνουν
ελαφρώς μόλις ερωτεύεται την… πέτρα του σκανδάλου. Αυτή πάλι νεαρή ανύπανδρη
μητέρα, η οποία καταφθάνει στο χωριό απογοητευμένη από ερωτικούς δεσμούς και
καριέρα, να αξιοποιήσει κληρονομιά. Πρόκειται για κτίσμα που μετατρέπει σε
μπαρ-καφέ με καπουτσίνο, φραπουτσίνο και άλλα παρόμοια πρωτάκουστα για τους
χωρικούς, είναι όμορφη, φοράει μίνι και κάτι με τα ροφήματά της, κάτι με τα
πρωτευουσιάνικα ήθη της αναστατώνει το χωριό.

Χαρακτήρες έτοιμοι σαν φιγούρες από χαρτοκοπτική, με καρφιτσωμένα επάνω τους,
όπως στα παιδικά παιχνίδια, τα στοιχεία του λείου, χωρίς αιχμές,
γλυκοστρογγυλεμένου χαρακτήρα τους.

Το τοπίο εξίσου ειδυλλιακό, με τα πέτρινα δρομάκια, τα παρτέρια, τη
φύση να φαίνεται περιποιημένη σαν ζωγραφιά, την εκκλησιά με τον περίβολο, τους
κήπους και τα χωριάτικα σπίτια να τα εξωραΐζει ο φακός με τα κοντινά του πλάνα
στις ωραίες λεπτομέρειες, που βγάζουν εκτός θέας οτιδήποτε θα παρενέβαινε στην
ατμόσφαιρα του παραμυθιού.

Όλοι αυτοί καβγαδίζουν, έχουν ερωτικές απογοητεύσεις, αλλά θριαμβεύει η καλή
καρδιά και η αγνή ψυχή του ανθρώπου της υπαίθρου.

Σουξεδιάρικα κλισέ, απλοϊκό μήνυμα

Τηλεόραση ευανάγνωστη, απλοϊκό σενάριο, με κοινωνικά μηνύματα που διατηρούν
τον διδακτικό χαρακτήρα λαϊκών αναγνωσμάτων της μεταπολεμικής Ελλάδας –
άλλωστε το τηλεοπτικό κοινό εξακολουθεί να γαλουχείται με το αντίστοιχο σινεμά
της εποχής. Όπως στη σκηνή, όπου ο πατέρας του παιδιού της πρωτευουσιάνας, ο
γοητευτικός Αστέρης, TV-σταρ, ξεσπάει το δράμα της ψυχής του για τις
ομοφυλοφιλικές του τάσεις και τότε η πρωτευουσιάνα τού λέει: «Μη μιλάς σαν να
είσαι εσύ ρατσιστής, ήδη από τη δεκαετία του ’70 Αμερικανοί ψυχίατροι έβγαλαν
ανακοίνωση ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι αρρώστια, είναι επιλογή» – ακούστηκε
σαν σποτ κοινωνικού μηνύματος. Στη συγγραφή του σεναρίου ο Χάρης Ρώμας μοιάζει
να εξωραΐζει ρόλους και χαρακτήρες από το δικό του μεγάλωμα. Έχει κρατήσει για
τον εαυτό του τον ρόλο του Δήμαρχου που, όσο ξινός κι αν είναι, φυσικά τον
ερωτεύεται η ωραία πρωτευουσιάνα. H τάξη δεν διαταράσσεται, ο Δήμαρχος με την
πρωτευουσιάνα, ο γιος του μπακάλη με την κόρη του φούρναρη κ.ο.κ. H επιτυχία
της σειράς, άλλωστε, οφείλεται ακριβώς στα αναγνωρίσιμα κλισέ της, στην
προβλεψιμότητα των δισδιάστατων χαρακτήρων, στη συμβατική εξέλιξη των
ιστοριών.