|
Για την «άσκηση» απαιτούνται αγκίστρια ψαρέματος μεγέθους 7-8 εκατοστών, τα οποία πρέπει να καρφωθούν στο δέρμα λίγο πριν από την ανάρτηση
|
Για μια στιγμή ο Τόνι Τροϊάνο μόρφασε από τον πόνο, καθώς τα γιγάντια
αγκίστρια που διαπερνούσαν το δέρμα στους ώμους του τον ανασήκωναν από το
έδαφος. Μέσα σε λίγα λεπτά άρχισε να περιστρέφεται με ταχύτητα και τα πόδια
του ταλαντεύονταν στον αέρα. Αργότερα, ο ίδιος χαρακτήρισε αυτή την εμπειρία
«ό,τι καλύτερο του είχε συμβεί». «Ήμουν στον έβδομο ουρανό» δήλωσε ο νεαρός
που συμμετείχε στην ετήσια τριήμερη συνάντηση των οπαδών αυτού του χόμπι, στο
Ροντ Άιλαντ, όπου συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από εκατό άνθρωποι, από
πρωτάρηδες έως πολύ εξασκημένοι. Το «κρέμασμα με αγκίστρια» κοστίζει 100
δολάρια, για αρχή όμως μπορεί κανείς απλώς να παρακολουθήσει με μόλις 15
δολάρια. Για την «άσκηση» απαιτούνται αγκίστρια ψαρέματος μεγέθους 7-8
εκατοστών, τα οποία πρέπει να καρφωθούν στο δέρμα λίγο πριν από την ανάρτηση.
Σε μια άλλη παραλλαγή, τη λεγόμενη «κρεμάλα αυτοκτονίας», χρησιμοποιούνται
αγκίστρια στην ωμοπλάτη, στον θώρακα και στα γόνατα. Για τη στάση «Σούπερμαν»
απαιτούνται αγκίστρια κατά μήκος της πλάτης και των μηρών. Τα αγκίστρια
ενώνονται με σχοινιά και τροχαλίες που ανασηκώνουν αργά το σώμα από το έδαφος.
«Σούπερμαν». Οι αντιδράσεις ποικίλες: ορισμένοι έμπειροι μάλλον το
διασκεδάζουν, περιστρέφονται γρήγορα και οι κινήσεις τους θυμίζουν ακροβάτες.
Άλλοι παλαντζάρουν σαν παιδιά και άλλοι απλώς αιωρούνται με σοβαρό ύφος ή
χαζογελούν ή κλαίνε. Κάποιοι το θεωρούν πνευματική εμπειρία, και άλλοι απλώς
εγκαταλείπουν αμέσως την προσπάθεια. Υπάρχουν και ορισμένοι που το θεωρούν
θεραπευτικό. «Κοιτάξτε τον. Είναι τόσο ήρεμος. Περάσαμε δύσκολες στιγμές φέτος
και πράγματι το χρειαζόταν» αναφέρει η Ρόζμαρι Κέρτις που παρακολουθεί τον
φίλο της να κρέμεται στον αέρα στη στάση «Σούπερμαν». «Είναι κατά κάποιον
τρόπο μία προσωπική κατάκτηση. Οι άνθρωποι εδώ προσπαθούν να ξεχωρίσουν από το
σύνολο, να κερδίσουν την αναγνώριση» λέει η Κάρεν Κοντέριο, συγγραφέας του
βιβλίου «Σωματική Βλάβη» και προσθέτει ότι «ένας υγιής άνθρωπος δεν θα έφτανε
σε τόσο ακραία σημεία». Ο Άλεν Φόκνερ από το Ντάλας εξασκεί το χόμπι αυτό εδώ
και 13 χρόνια. «Δεν είναι μαζοχιστικό, δηλώνει. Δεν το κάνεις για τον πόνο,
αλλά για να τον ξεπεράσεις».
