ANAΛΩΣIMA Ολυμπιακό κόμπλεξ

Περνά ο συρμός του Ηλεκτρικού δίπλα από το Ολυμπιακό Στάδιο. Για λίγο ο
ουρανός, που τελευταία συννέφιασε, γίνεται γαλάζιος και πλαισιώνει ταιριαστά
τις λευκές κατασκευές του Καλατράβα, εκείνη τη στοά με τα κυματιστά πλαίσια,
τη στέγη του. Τα κεφάλια των επιβατών γυρίζουν προς τα εκεί αυτόματα, σε
τιμητικό χαιρετισμό. Ίσως και αποχαιρετισμό. Έρημος ο χώρος εντελώς, ψυχή δεν
υπάρχει εκεί που μυρμήγκιαζαν οι αθλητές από όλο τον κόσμο, οι επισκέπτες και
οι χαρούμενοι, οι ουσιαστικά περήφανοι και τόσο αναβαθμι-σμένοι Έλληνες
επισκέπτες. Όπως τρέχει το τρένο, για λίγο προσπαθούν να ξαναδούν σαν
μετείκασμα την αρχιτεκτονική κατασκευή να σαλεύει, κάτι να κινείται, αλλά δεν
γίνεται. Ακούγεται μέσα στα βαγόνια η γυναικεία φωνή που αναγγέλλει τις
στάσεις από τα μεγάφωνα: «Επόμενος σταθμός, «Ειρήνη», Ολυμπιακό Κόμπλεξ Next
station “Irini”, Olympic Complex». Το προφέρει και στις δύο γλώσσες, όπως
προφέρουμε τη νεοελληνική λέξη κόμπλεξ, το ψυχολογικό σύμπλεγμα που τόσα
πράγματα έρχεται να ερμηνεύσει από όσα μας συμβαίνουν. Μήπως έχει δίκιο η
νεαρή εκφωνήτρια; Μήπως έπιασε το βαθύτερο νόημα αυτού του άβολου πια
κατασκευάσματος μέσα στην καρδιά της αναπτυσσόμενης βόρειας πρωτεύουσας; Δεν
είναι σαν να μας έχει μείνει μόνο ένα κόμπλεξ από εκείνη τη λαμπρή σελίδα που
τόσο γρήγορα γύρισε; Ναι, ξεπεράσαμε το πρώτο κόμπλεξ, τα καταφέραμε με τους
Αγώνες, ζήσαμε για δεκαπέντε μέρες σε επίπεδο ζωής που δεν είχαμε ξαναδεί, που
δεν φανταζόμασταν ότι θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ σε ετούτο το Λεκανοπέδιο, κι
ύστερα, σαν να εξαντληθήκαμε από την προσπάθεια, ξαναγυρίσαμε γρήγορα στα
γνωστά. Έμειναν τα κτίρια, οι εγκαταστάσεις, να μην ξέρουμε τι να τις κάνουμε,
υπερβολικά πολυτελείς για γήπεδο του Παναθηναϊκού ας πούμε, να προκαλούν
αμηχανία. Πραγματικά, σκέτο κόμπλεξ.