[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Βαρυσήμαντη αποκάλυψη κάνει σήμερα η στήλη, σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση
των χαλασμένων – μουχλιασμένων γιαουρτιών της ΦΑΓΕ, τα οποία τρώγαμε, «ιδανικά
ανύποπτοι», εδώ και κάνα δίμηνο. Πολλοί την «έπεσαν» κανονικά στον ΕΦΕΤ (τον
Ενιαίο Φορέα Ελέγχου Τροφίμων) επειδή δεν άρπαξε από τον γιακά τούς υπευθύνους
της εταιρείας, επιβάλλοντάς τους, πλην των άλλων, να φάνε οι ίδιοι τα
γιαούρτια με τη μούχλα που μας τάισαν. Ουδείς σκέφθηκε όμως ότι πίσω από αυτά
κρύβεται ενδεχομένως σατανικό κυβερνητικό σχέδιο. Όπως είμαστε σε θέση να
γνωρίζουμε, η κυβέρνηση πανικόβλητη από τη μόδα «βλέπω υπουργό, πετάω ένα
γιαούρτι» αποφάσισε ότι καλύτερα είναι να τα φάνε τα γιαούρτια χαμηλόμισθοι
και συνταξιούχοι (άμα παίρνεις αύξηση 8 ευρώ τον μήνα, μόνο γιαουρτάκι μπορείς
να αγοράσεις) παρά να τα «φάνε» οι υπουργοί! Γι’ αυτό έκλεισε τα μάτια ο ΕΦΕΤ.
Γι’ αυτό και δεν κατέστρεψε αμέσως τα μουχλιασμένα γιαούρτια. Γι’ αυτό και
μένουν στη θέση τους οι αρμόδιοι υπουργοί…

Δημόσιο κούρεμα

Το γιαούρτι είχε διαχρονικά μια αναπόδραστη παρουσία στη δημόσια και κοινωνική
ζωή της χώρας.

Κάποτε, στη δεκαετία του ’50, νεαροί γιαούρτωναν στον δρόμο όποιον τους έκανε
κέφι. H τότε κυβέρνηση Καραμανλή (του αείμνηστου θείου), πλην της εφαρμογής
ενός ειδικού νόμου – του N. 4000 περί τεντιμποϊσμού -, έλαβε και διάφορα άκρως
δημοκρατικά μέτρα, όπως το δημόσιο κούρεμα με την ψιλή («εν χρω», που έλεγαν
τότε) και η διαπόμπευση των τεντιμπόηδων στους δρόμους της Αθήνας, δεμένων
πισθάγκωνα και με ευμεγέθη ταμπέλα στο στήθος που έγραφε «είμαι γαϊδούρι» ή
«είμαι αλήτης». Τα λέω αυτά, διότι η στήλη θέλει πάντοτε να επιτελεί τον
κοινωνικό σκοπό, που επιγραμματικά μπορεί να αναφερθεί με τη φράση «για να
μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι». Και επειδή τώρα που
λογικά θα ενταθεί το φαινόμενο «βλέπω υπουργό, πετάω ένα γιαούρτι», επιθυμεί –
η στήλη – να δώσει και μερικές ιδέες στην κυβέρνηση για το πώς μπορεί να το
αντιμετωπίσει…

Άνθρωπος – ορχήστρα

Βεβαίως, το θέμα θα μπορούσε να το λύσει ο Προκόπης. Όπως συχνά συμβαίνει
δηλαδή, να του τηλεφωνήσει ο Καραμανλής και να του πει τρεις λέξεις: «Προκόπη
έχουμε πρόβλημα με τα γιαούρτια, πιάσε (με την έννοια του φτιάξε) ένα νόμο».
Όσο να πει κύμινο ο Καραμανλής, έτοιμος ο νόμος. Διότι ο Προκόπης πια είναι ο
άνθρωπος για όλες τις δουλειές (αυτής της κυβέρνησης). Και νομικός, και
νομοθέτης, και ο άνθρωπος που θα σου πετάξει τρία παράθυρα στη σειρά, με
Βενιζέλο, Διαμαντοπούλου και Σκανδαλίδη. Είναι ο άνθρωπος-ορχήστρα, αυτός που
με την ίδια ευκολία θα μιλήσει για τον βασικό μέτοχο, για την αυτοδιοίκηση,
για τον αθλητισμό, για τα οικονομικά μέτρα – αυτά που δεν υποστηρίζει ούτε ο
Αλογοσκούφης δημόσια! Ηρωική μορφή. Ένας «Προκόπης παντός καιρού»…

O Νικήτας

Αντιθέτως δεν απονέμει κανένα εύσημο, η στήλη στον Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος
έσπευσε να διαφοροποιηθεί από τα μέτρα – «σας παίρνω μέτρα κανονικά» –
Αλογοσκούφη. Ο λόγος είναι προφανής. Όταν αποφασίζονταν τα μέτρα στην
Κυβερνητική Επιτροπή, μόνο ο Γιώργος Σουφλιάς μουρμούρισε κάτι μέσα από τα
δόντια, για να μην ακουστεί πολύ και γίνει κάνα θέμα. Οι άλλοι, όπως περιχαρής
ανακοίνωσε ο – «πιο καλός φίλος της αλήθειας» – κυβερνητικός εκπρόσωπος,
συμφώνησαν ασμένως. Και ο Νικήτας. Τώρα, τι νόημα έχουν οι επισημάνσεις του
είδους «αισθάνομαι ότι δεν είμαστε και τόσο συνεπείς με τις δεσμεύσεις μας»,
ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να πω. Μήπως είναι η μόνη περίπτωση στην οποία
αυτή η κυβέρνηση παρουσιάζεται ασυνεπής με τις δεσμεύσεις της;

Ένα ωραίο ψέμα!

Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά είναι. Και προφανώς θα ακολουθήσουν κι
άλλες. Μια μακριά αλυσίδα από ξεχασμένες υποσχέσεις και δεσμεύσεις είναι ο
13μηνος βίος – και πολιτεία της. Σιγά μην κολλήσουν στα οικονομικά μέτρα. Εδώ
την Τρίτη ο Αλογοσκούφης και τα κυβερνητικά παπαγαλάκια (από κοινού με τους
«προοδευτικούς» θαυμαστές τού Καραμανλή) υποστήριζαν στα κανάλια ότι, επειδή
για «όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ», αναγκάστηκαν να πάρουν άπαξ και διά παντός μια
σειρά «ήπιας προσαρμογής» μέτρα, κι αυτό είναι. Δεν έχει άλλο. Και προχθές,
ανερυθρίαστα (όπως έγραφαν παλιά οι δημοσιογράφοι, τότε που αντλούσαν λέξεις
από τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και δεν επέλεγαν την εύκολη λύση τού ό,τι
τους κατεβαίνει στο κεφάλι), ο κύριος Αλογοσκούφης δήλωσε ότι «δεν θα ληφθούν
πρόσθετα μέτρα τέτοιου χαρακτήρα». Ήτοι, αν καταλαβαίνουμε επαρκώς τον ποιητή,
θα ληφθούν ΚΑΠΟΙΟΥ είδους μέτρα, αλλά όχι τέτοιου χαρακτήρα. Το οποίον
σημαίνει ότι η δέσμευση της Τρίτης, ότι ΔΕΝ θα ληφθούν άλλα μέτρα, ήταν ένα
ωραίο – ένα ακόμη – ψέμα!

Ο θείος Αχιλλέας

Ψέμα είναι επίσης ότι η «σεμνή και ταπεινή» κυβέρνηση λειτουργεί και δρα
πάντοτε με βάση τα οριζόμενα από τους νόμους. Στην περίπτωση του
Εκλογοδικείου, που το έχει βάλει αμέτι μου χαμέτι να «κοσμήσει» το Ελληνικό
Κοινοβούλιο με τον θείο Αχιλλέα (Καραμανλή), οι θιγόμενοι απέδειξαν με
αδιάψευστα στοιχεία ότι η σύνθεση που αποφάσισε την πανηγυρική είσοδο στη
Βουλή του πρωθυπουργικού θείου, είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Σε μια άλλη χώρα, η παρανομία
θα αποκαθίστατο αμέσως και χωρίς συζήτηση. Στην Ελλάδα, όπου η Δημοκρατία
διανύει την καραμανλική της περίοδο, ο ανιψιός σφυρίζει αδιάφορα, μια και
προέχει η επαγγελματική αποκατάσταση του θείου.

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο νόμος για τον μέτοχο θ’ αλλάξει…

H επικρατέστερη εξέλιξη σε σχέση με τον βασικό μέτοχο είναι: παραπομπή της
Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ασφαλιστικά μέτρα της Κομισιόν για αναστολή
εφαρμογής του νόμου και, τελικά, αναστολή του νόμου. H κυβέρνηση το ξέρει, οι
υπουργοί – ορισμένοι, όχι όλοι – το έχουν αποδεχθεί (ο Ρουσόπουλος, ας πούμε,
όχι ο Προκόπης), σημασία τώρα έχει πώς θα σερβιριστεί το «γλυκό» στην
κοινωνία. Εκεί έχει στραφεί η προσοχή τους. Μιλάμε λοιπόν για αναστολή
εφαρμογής του νόμου ώς το τέλος του χρόνου και μετά βλέπουμε. H ελπίδα είναι
ότι δεν θα υπάρξει και προσφυγή τής Κομισιόν για πάγωμα των κοινοτικών
κονδυλίων. Πάντως, οι Ελληναράδες που έχουν ανέβει στα κεραμίδια προκειμένου
να πιάσουν επίκαιρες θέσεις για να υπερασπιστούν με τους γκράδες το ελληνικό
Σύνταγμα, που βάλλεται απο τους φραγκολεβαντίνους, ας γνωρίζουν ότι η
κυβέρνηση EXEI αποφασίσει να αλλάξει τον νόμο στα σημεία που έχει πρόβλημα.
Γιατί δεν το κάνουν από τώρα; Γιατί αυτό θα συνιστούσε παραδοχή μιας βαριάς
πολιτικής ήττας. Και δεν είναι κουτοί να την αποδεχθούν πριν υπάρξει…