ΓNΩMH Mελίντα και Mελίντα

Όπως τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν, «Μελίντα και Μελίντα», με τον ίδιο τρόπο
μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει και το θέμα των τεράστιων αποτυχιών που η
κυβέρνηση Μπους και οι μυστικές υπηρεσίες έκαναν πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ:
είτε ως κωμωδία είτε ως τραγωδία.

Παραδείγματος χάριν: Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» ανέφεραν χθες ότι κυβερνητικοί
αξιωματούχοι ήταν ανακουφισμένοι που η νέα έκθεση της ανεξάρτητης επιτροπής
εμπειρογνωμόνων, στην οποία ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε εντολή να ερευνήσει
τις αποτυχίες των μυστικών υπηρεσιών πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ, «δεν
ανακάλυψε κανέναν στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η πολιτική πίεση η οποία
ασκήθηκε στις μυστικές υπηρεσίες από τον Λευκό Οίκο ή το Πεντάγωνο συνεισέφερε
στα λάθη και τις αποτυχίες». Αυτό είναι απίστευτα αστείο. Όπως η ανάγκη
γεννάει την ευρηματικότητα, έτσι και η πολιτική πίεση γεννάει τα… βολικά
λανθασμένα στοιχεία. Προκαλεί γέλια η είδηση ότι η έκθεση της επιτροπής
επικρίνει με μεγάλη σφοδρότητα τη CIA, όταν η CIA απλώς έκανε αυτό που ήθελε ο
Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο. Μα γι’ αυτό δεν δόθηκε και στον κ. Τένετ το
Παράσημο της Ελευθερίας; (Ελευθερία από τι; Από την αλήθεια…).

Όπως, όμως και στην ταινία «Μελίντα και Μελίντα», έτσι και η άλλη πλευρά αυτής
της τρελής υπόθεσης είναι τραγικά σοβαρή. Έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από
1.500 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ, όπου εξακολουθούν να κυκλοφορούν
τρομοκράτες της Αλ Κάιντα, ενώ αναπτύσσονται προγράμματα κατασκευής πυρηνικών
όπλων στο Ιράν και τη Βόρειο Κορέα για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτε. Γελάει κανείς;