«Γιοι και Θυγατέρες» και λοιποί συγγενείς

Με ταχύ και ορμητικό ροκ εν ρολ, αλλά και κάντρι αναφορές, οι Sons & Daughters καταφθάνουν από τη Γλασκώβη

Ο θρύλος λέει πως πέρασαν μια παγωμένη νύχτα της Γλασκώβης, ακούγοντας όλα τα
τραγούδια του Τζόνι Κας. Θα πρέπει να τους βρήκε το ξημέρωμα. Μαζί με αυτό,
τους βρήκε η έμπνευση και μερικά καλά ακόρντα. H Αντέλ Μπέθελ και ο Άιλιντ
Λένον ξαναγεννήθηκαν. Αυτή τη φορά ως Sons & Daughters. Κι έτσι Γιοι και
Θυγατέρες υπέγραψαν το πρώτο τους τραγούδι, αυτό που έχει όνομα τον θρύλο της
κάντρι Τζόνι Κας.

Το όνομα το δικό τους, πάντως, οι Sons & Daughters το οφείλουν στον Μπομπ
Ντίλαν (και στο τραγούδι του «The Times They Are Α – Changing»). Ανάμεσα όμως
στους δύο κολοσσούς της μουσικής, οι Σκωτσέζοι, οι οποίοι στο μεταξύ διεύρυναν
το σχήμα και με άλλους μουσικούς, δηλώνουν πως δεν θέλουν να κλέψουν τη δόξα
κανενός. Θέλουμε ο κόσμος να μας θυμάται – λένε – σαν ένα καλό γκρουπ που δεν
ανέβηκε σε κανένα όχημα για να ξεχωρίσει. Και ο Τζόνι Κας, λοιπόν, πώς βρέθηκε
εκεί;

«Μια μέρα – λέει ο Λένον – ήρθε ο Σκοτ στο στούντιο με τον σκελετό αυτού του
κομματιού. Φάνηκε σε όλους πως έμοιαζε με εκείνους τους παλιούς ρυθμούς της
Sun Records, το στυλ του Τζόνι Κας. Και κάθε φορά που αναφερόμαστε σε αυτό το
κομμάτι, ακόμη και όταν το είχαμε βαφτίσει αλλιώς, το λέγαμε Τζόνι Κας. Έτσι
έμεινε και το διαλέξαμε για πρώτο σινγκλ». Παρά τις κάντρι αναφορές τους, οι
Sons & Daughters παίζουν ένα ταχύ και ορμητικό ροκ εν ρολ, το οποίο άρχισε
να αποκτά κοινό στη Γλασκώβη και από εκεί στις ροκ περιφέρειες που εκτιμούν τα
έργα και τις ημέρες των Gun Club και των 16 Horsepower, όπως οι ίδιοι πρώτα
από όλους αφήνουν να φανεί. Με ένα πρώτο δείγμα ολοκληρωμένης δουλειάς, το
«Love the Cup», oι Sons & Daughters ξεχώρισαν ήδη από μια φουρνιά
βρετανικών σχημάτων, που είδαν το ροκ από τη φωτεινή πλευρά του.

Κιθαριστικός ήχος και μια κλίση στην ψυχεδέλεια των ’60ς οδηγεί το όραμα των Archie Bronson Outfit

Μαζί με άλλα δύο γκρουπ, τους Archie Bronson Outfit και τους James Yorkston
and the Athletes, έρχονται στην Αθήνα και μοιράζονται για το βράδυ της Πέμπτης
τη σκηνή του «Gagarin». Κοινός παρονομαστής, εκτός από τις βρετανικές τους
ρίζες, η ανεξάρτητη δισκογραφική Domino Records, που καλύπτει τις μουσικές
τους δραστηριότητες.

Κιθαριστικός ήχος και μια κλίση στην ψυχεδέλεια των ’60ς οδηγεί το όραμα των
Archie Bronson Outfit, ενώ ο Τζέιμς Γιόρκστον με την πρόσφατη δουλειά του
«Just Beyond The River» διακρίνεται σε αυτό που κάθε μουσικός ονειρεύεται, να
ακολουθεί την έμπνευσή του χωρίς περιορισμούς. Και ο Γιόρκστον ανοίγεται από
το ροκ στη φολκ και την τζαζ, για να φτάσουμε εκεί που αρχίσαμε, κάπου κοντά
στην κάντρι. «Μπορεί να είσαι η Μπρίτνεϊ Σπίαρς ή ένα τζαζ κουαρτέτο. Αυτό που
μετράει είναι το τραγούδι σου να είναι καλό», θα πουν οι Sons & Daughters.
«Ας μη δίνουμε σημασία στον σνομπισμό που περιβάλλει εκείνους που νομίζουν πως
παίζουν σε κάποιο σοβαρό γκρουπ που επηρεάζει τα πλήθη».

ΡΙΝΚ MARTINI

H αισιοδοξία σε πολλές γλώσσες

Οι Pink Martini έρχονται από το Όρεγκον, στις αποσκευές τους όμως μεταφέρουν Παρίσι και ένα άρωμα δεκαετίας του ’50

Είναι συνήθως δέκα, αλλά μπορεί και περισσότεροι. Έρχονται από το Όρεγκον,
στις αποσκευές τους όμως μεταφέρουν Παρίσι. Το αγαπημένο τους χρώμα είναι το
ροζ (Pink Martini, άλλωστε) αλλά και το κόκκινο («Hang On, Little Tomato» το
άλμπουμ). Αγωνίζονται για τα δικαιώματα της ντομάτας («Κρατήσου γερά,
ντοματούλα!») και αντιστέκονται με πάθος σε κάθε καταπιεστική ενέργεια.

Αυτό που πραγματικά όμως έκανε τους Pink Martini λαοφιλείς – περίπου σύμβολο
αγώνων στις ημέρες μας – ήταν ο ρυθμικός ύμνος «Je-ne-veux-pas-travailler»
(ελληνιστί: «Δεν-θέλω-να δουλεύω»). Αυτό, και οι νοσταλγικές, παιχνιδιάρικες
μουσικές τους. Αν ρωτάτε, πάντως, δουλεύουν ακόμη (διασκεδάζοντας) και στο
πλαίσιο αυτής της εργασίας επιστρέφουν για συναυλίες, το Σαββατοκύριακο.

«Αυτήν τη φορά έχουμε εμπνευστεί», λένε, «από τη δεκαετία του ’50, αλλά μας
ενδιαφέρει πρωτίστως να μεταφέρουμε αισιοδοξία και να την προβάλλουμε όσο
μπορούμε στο μέλλον. Όπως επίσης μας ενδιαφέρει να περνάμε με τη μουσική μας
τα σύνορα. Και η νοσταλγική ατμόσφαιρα που επιδιώκουμε μέσα από τις
ενορχηστρώσεις, σε λάουντζ και τζαζ εμπνεύσεις, βοηθάει σε αυτό… Θέλουμε να
ξεφύγουμε λίγο από το αμερικανικό στερεότυπο και γι’ αυτό τραγουδάμε σε πολλές
γλώσσες». Άλλωστε έχουν τραγουδήσει, στο προηγούμενο άλμπουμ τους,
«Sympatique» (που έχει πουλήσει αρκούντως στα μέρη μας) και τα «Παιδιά του
Πειραιά» στα ελληνικά.

Το ιδανικό, λένε, είναι το κοινό να τραγουδάει μαζί τους στις συναυλίες. Και
αυτό δεν είναι δύσκολο, αφού πολύ γρήγορα η συναυλία εξελίσσεται σε γιορτή. «H
μουσική μας ταιριάζει σε πολλές περιστάσεις και αυτό γιατί έχουμε μεταξύ μας
διαφορετική κουλτούρα και βλέπουμε διαφορετικούς ορίζοντες. Είμαστε ευτυχείς
όταν στο κοινό μας υπάρχουν από 7 έως 77 χρόνων άνθρωποι και περνάνε καλά.
Είναι η ώρα για να διασκεδάσουμε, όχι για να θυμώσουμε ή να κάνουμε πολιτική».
Ποιος είπε, όμως, πως ένα μαρτίνι – ακόμη περισσότερο ροζ – δεν είναι σαφώς
πολιτική επιλογή; Είναι!

INFO

Οι Sons & Daughters, Archie Bronson Outfit και James Yorkston & the
Athletes παίζουν -με την υποστήριξη του Βρετανικού Συμβουλίου- στο «Gagarin»
(Λιοσίων 205, εισιτήριο 23 ευρώ, ώρα 21.30)

Οι Pink Martini παίζουν το Σάββατο (21.30) στο «Club 22» (Βουλιαγμένης 22,
τηλ. 210-9249.814) εισιτήριο 35 ευρώ.