MATIEΣ Mια καλλονή…

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή ήμουν στο Ναύπλιο. Είχα πάει να μιλήσω για το
βιβλίο του φίλου και συναδέλφου Γιώργου Παπαχρήστου, «Ανώνυμες ιστορίες».
Ομιλητής επίσης και ο Γιώργος Λιάνης. Κόσμος πολύς. Και ζεστός. Και η πόλη,
ένα όνειρο… Μια καλλονή, που έκανε ηλιοθεραπεία, ολόγυμνη, μπρος στη
θάλασσα.

Τρελαίνομαι για το Ναύπλιο! Το έχω γράψει δεκάδες φορές. Μου αρέσουν, επίσης –
ιδιαίτερα – τα Χανιά (λιμάνι), η Ναύπακτος (λιμάνι), τα Ιωάννινα (προς τη
λίμνη), ένα κομμάτι της Μυτιλήνης και η Αθήνα της Πλάκας και της Ακρόπολης.
Και, βέβαια, δεν ξεχνώ και τη Θεσσαλονίκη – προς την πλατεία Αριστοτέλους,
χαμηλά, και προς τον Λευκό Πύργο. Άντε και ψηλά, στης «Δόμνας»…

Περίεργο: ενώ το Ναύπλιο με ενθουσιάζει, σπανίως το επισκέπτομαι. Κι ας είναι
τόσο κοντά στην Αθήνα. Για ένα πράγμα μόνο λυπάμαι, αλλά και διαμαρτύρομαι:
υπάρχουν σ’ αυτή την «αραχνοΰφαντη» πόλη ξενοδοχεία που σου παίρνουν για ένα
βράδυ (δίκλινο) 280 ευρώ! Ενώ στην καρδιά του Λονδίνου, για ένα πολύ καλό
δωμάτιο, πληρώνεις μόνο 100 ευρώ!

Κι ας πάμε παραπέρα: στο Κέιμπριτζ, στο καλύτερο ξενοδοχείο, το δίκλινο
κοστίζει 105 ευρώ. Στη Στεμνίτσα, τα Σαββατοκύριακα, 200 ευρώ! Και στον
Τσεσμέ, για δίκλινο σε ξενοδοχείο 5 αστέρων πάνω στη θάλασσα, σου ζητάνε μόνο
55 ευρώ! Και ρωτάω: με τέτοιες άγριες τιμές, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε
λεφτά από τον τουρισμό; Πήγε μέχρι το Χόλιγουντ ο φίλος μου ο Αβραμόπουλος,
για να διαφημίσει την Ελλάδα ώστε να έρθουν τουρίστες. H Ελλάδα, όμως, δεν
είναι άγνωστος τουριστικός προορισμός. Είναι πασίγνωστος. Οι τιμές της,
ωστόσο, είναι εξωφρενικές! Και το «σέρβις» τριτοκοσμικό.

Γράφω ενώ τ’ αυτιά μου πάνε να σπάσουν από ένα συνεχές ταρατατζούμ: οι μαθητές
κάποιου γειτονικού σχολείου κάνουν πρόβες για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου.
Τα ίδια πάλι. Όπως κάθε χρόνο. Τα παιδιά θα χάσουν μαθήματα, θα ταλαιπωρηθούν,
οι επίσημοι θα πουν τα σχετικά με το «μεγαλείο της ελληνικής φυλής» μπροστά
στις κάμερες, ενώ η Πανεπιστημίου θα ριγεί από «εθνική συγκίνηση» επί τω
ακούσματι του εμβατηρίου «Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν/ σαν τον λίβα που
καίει τα σπαρτά»…