Δρόμοι

«Αυτό που λέμε…

… ρόδο, την ίδια γλύκα θα μυρίζει όπως και αν το πούμε» (Ουίλιαμ Σαίξπηρ,
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα»). Όχι ακριβώς.

H Ταϊβανέζα…

… συγγραφέας Τσεν Γιου Χούι γράφει στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» για
τα παιδικά της χρόνια «στο μικρό νησάκι των θεών» και για όλα εκείνα που
ένιωθε για τον Μεγάλο Αδελφό που την κοίταζε από την αντικρινή ακρογιαλιά της
ηπειρωτικής Κίνας. «Όταν ήμασταν παιδιά, όλοι αγαπούσαμε την Κίνα. Στο μάθημα
της Γεωγραφίας ρουφούσαμε άπληστα τις ονομασίες των ιερών κινεζικών βουνών και
ποταμιών. Όμως, κανείς δεν μας μάθαινε τίποτα για τα βουνά και τα ποτάμια της
Ταϊβάν». Ακόμη και το όνομα της χώρας έβαζε σε μπελάδες. «Έχουμε πολλά ονόματα
για τη χώρα μας, αλλά καμιά ταυτότητα. Ρωτήστε τον υπουργό Εξωτερικών. Έχει
διαφορετικό επισκεπτήριο για κάθε περίσταση – τόσο πολύ μας πιέζουν οι
Κινέζοι. Φορμόζα; Ακούγεται ακίνδυνο. Ή μήπως Κινεζική Ταϊπέχ, η επίσημη
ονομασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Στα φεστιβάλ κινηματογράφου προτιμούμε το
Ταϊβάν. Όμως, το αγαπημένο μου είναι το “Τελωνειακός χώρος των νήσων
Πεσκαντόρ”, που χρησιμοποιείται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου», λέει η
Τσεν που υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Ταϊβάν. «Μια φορά που το είπα σε έναν
καθηγητή Πανεπιστημίου από το Πεκίνο, μου αποκρίθηκε: “Δεν έχουμε άλλη
επιλογή, πρέπει να βομβαρδίσουμε την Ταϊπέχ”».

Τόσο πολύ…

… βάρος έχει φορτώσει ο Σαίξπηρ στο όνομα του Μάκβεθ, που οι βουλευτές της
Σκωτίας ζητούν αμνηστία για λογαριασμό του. Είκοσι από αυτούς, με επικεφαλής
τον συντηρητικό Άλεξ Τζόνστον, υποστηρίζουν πως η παρουσίαση του Μάκβεθ από
τον Σαίξπηρ ως «ενός αιμοσταγούς τέρατος που δολοφόνησε τον βασιλιά», δεν έχει
καμιά σχέση με την αλήθεια. Αντίθετα, αυτοί οι Σκωτσέζοι πατριώτες πιστεύουν
πως ο Μάκβεθ ήταν «ένας καλός χριστιανός» και ζητούν η χιλιοστή επέτειος από
τη γέννησή του να ονομαστεί «χρονιά Μάκβεθ». Δεν τους πτοεί το ότι ο Σαίξπηρ
βάσισε τον χαρακτήρα του έργου του σε κείμενα Σκωτσέζων ιστορικών της εποχής.
Ήταν πράγματι ο Μάκβεθ ένας στυγνός δολοφόνος; Και αν ναι, γιατί οι Σκωτσέζοι
βουλευτές σπεύδουν να τον απαλλάξουν από το έγκλημα για το οποίο τον
καταδίκασε ο συγγραφέας στην αιωνιότητα; Ένας Σέρλοκ Χολμς θα αναζητούσε
επίμονα το βαθύτερο κίνητρό τους. Μόνο που στην περίπτωση των Σκωτσέζων
βουλευτών, αυτό βρίσκεται στην επιφάνεια (όπως το τέρας του Λοχ Νες). Ελπίζουν
στην «ατραξιόν» που θα ασκήσει η ιστορία του Μάκβεθ στους τουρίστες. Γι’ αυτό
έχουν ήδη έτοιμο το σκηνικό στη Βόρεια Σκωτία, όπου ο τραγικός σαιξπηρικός
χαρακτήρας έζησε το δράμα του: ύστερα από μια βόλτα στο δάσος με τις μάγισσες,
ο ευτυχισμένος τουρίστας θα μπορεί να χορταίνει την πείνα του με λουκάνικα
Μάκβεθ, μπριζόλες Μάκβεθ και παϊδάκια Μάκβεθ, στο «Χασάπικο του Μάκβεθ».

Να ζει κανείς…

… ή να μη ζει, όταν διαβάζει τέτοια; Να μη, ρε γαμώτο (αλλά αυτό είναι από
άλλο έργο).