APHΣ ΔABAPAKHΣ «Πληρώνω τις συγκυρίες…»

Ώς τα ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι διατεθειμένος να πάει ο Άρης Δαβαράκης μόλις αποφυλακιστεί, για να αποζημιωθεί, όπως λέει, για το διάστημα της κράτησής του

«Γειά σας είμαι ο Άρης Δαβαράκης», άκουσα τη φωνή του στην άλλη άκρη της
γραμμής. Ο στιχουργός και δημοσιογράφος τηλεφωνούσε από καρτοτηλέφωνο των
φυλακών Κορυδαλλού. «A, εδώ είναι υπέροχα τα πράγματα. Πώς είναι το Σεν
Μόριτς; Να, τώρα που σας μιλάω στο ταβάνι ακριβώς από πάνω μου κάνει τη βόλτα
της μια κατσαρίδα». Διατηρεί το χιούμορ του, αν και συμπληρώνει 50 μέρες πίσω
από τις φυλακής τα σίδερα για την υπόθεση του κλαμπ «Plasmatic» (θαμώνες του
είχαν συλληφθεί στην έξοδο του κλαμπ με μικροποσότητες ναρκωτικών και η
ανακρίτρια είχε διατάξει τη σύλληψη και των μετόχων της εταιρείας που
ενοικίαζε το ακίνητο και την άδεια-μεταξύ των οποίων και ο Άρης Δαβαράκης).

«Δύσκολα τα πράγματα;», τον ρωτώ. Μοιράζεται το κελί 58 της A’ πτέρυγας των
φυλακών Κορυδαλλού με έναν ακόμη κρατούμενο. «Στην πτέρυγα που είμαι η
κατάσταση είναι καλή. Για φυλακή. Αλλά δεν έχω μέτρο σύγκρισης». Ο χρόνος
πιέζει. Οι συγκρατούμενοί του θέλουν να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους.
Στο βάθος ακούγονται φωνές. «Ξέρετε δεν έχουμε πολύ χρόνο», λέει.

Θεωρείτε ότι αδίκως κρατείστε;

«Βεβαίως αδίκως κρατούμαι. Προφυλακίζονται οι ιδιαιτέρως επικίνδυνοι, εκείνοι
που κάνουν νέα εγκλήματα, αυτοί με τα φορτωμένα ποινικά μητρώα, γενικά οι
επικίνδυνοι. Εγώ είναι γνωστό ότι δεν ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία και
ουδέποτε απασχόλησα τη Δικαιοσύνη στα 52 χρόνια παρουσίας μου στον πλανήτη.
Για ένα τόσο μικρό ζήτημα, σαν την υπόθεσή μου, θα μπορούσα κάλλιστα να ήμουν
σπίτι μου, με μια εγγύηση έστω, να μπορώ να δουλεύω και, ζώντας κανονικά, να
περιμένω να δικαστώ. Μόλις τελειώσει αυτή η ανόητη ιστορία θα απευθυνθώ σε όλα
τα δικαστήρια, και τα ευρωπαϊκά, για να αποζημιωθώ για τις χαμένες μέρες,
εβδομάδες, μήνες».

Το όνομά σας είναι συνδεδεμένο με επιχειρήσεις, κατά πολλούς επιτυχημένες,
οι οποίες είχαν προκαλέσει αίσθηση στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης, όπως
το «Εργοστάσιο» και το «Αεροδρόμιο». Με το «Plasmatic» τι συνέβη; Πώς χάθηκε ο
έλεγχος;

«Το όνομά μου ήταν πράγματι συνδεδεμένο με το “Εργοστάσιο”, το “Αεροδρόμιο”
και το “Άτομο”, που ανήκουν και τα τρία στον αδελφικό μου φίλο Τάσο
Μελετόπουλο. Εγώ δεν είχα καμία επιχειρηματική σχέση με αυτά τα κλαμπ. Όταν
στο τέλος της δεκαετίας του ’80 ο Τάσος κι εγώ αποφασίσαμε ότι ο κόσμος
άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί και ήταν πολύ επικίνδυνο να ασχολείται κανείς με τη
νύχτα, ο Τάσος θέλησε να φτιάξει μια νέα εταιρεία στην οποία θα ανήκε το
κτίριο το οποίο στέγαζε παλαιότερα το “Εργοστάσιο” (Λ. Βουλιαγμένης 268). Μου
ζήτησε για καθαρά πρακτικούς λόγους – δεν γινόταν ΕΠΕ με ένα μόνο άτομο – να
συμμετάσχω τυπικά με ποσοστό 2%. Εκείνος κράτησε το 98%. Σκοπός αυτής της
εταιρείας ήταν ακριβώς να υπενοικιάζει σε τρίτους τον χώρο. H καλλιτεχνική
διεύθυνση και κυρίως η διαχείριση των διαφόρων κλαμπ που στεγάστηκαν σ’ αυτόν
τον χώρο (επιχειρήσεις του κ. Μάκη Σαλιάρη για μία πενταετία και ύστερα
“Camel”, “West”, “Plasmatic”, “Umatic” και “Mercedes” του κ. Τσιλιχρήστου για
περίπου έναν χρόνο), ανήκαν πλέον και κατά τον νόμο σε τρίτους.

Ουδεμία ευθύνη φέρει ο ενοικιαστής για οτιδήποτε συμβεί στη διάρκεια
λειτουργίας του μαγαζιού, εφόσον έχει οριστεί διαχειριστής ο εκάστοτε
ενοικιαστής. Αυτά συνέβησαν λοιπόν. Αν χάθηκε ο έλεγχος, χάθηκε όχι από εμάς,
αλλά από τους ενοικιαστές μας».

H εμπειρία που είχατε από τις προηγούμενες ανάλογες επαγγελματικές
δραστηριότητες δεν βοήθησε ώστε να «μετρήσετε» τους ανθρώπους στους οποίους θα
εκχωρούσατε το κλαμπ προς εκμετάλλευση;

«Το κύριο μέλημά μας ήταν να απαλλαγούμε εντελώς από οιανδήποτε ευθύνη σχετικά
με τη λειτουργία του κλαμπ. Εξ ου και ο ορισμός διαχειριστή και καλλιτεχνικού
διευθυντή. Βεβαίως “μετρήσαμε” τους ανθρώπους. Ο Σαλιάρης, ο Τσιλιχρήστος,
αλλά και ο Κοΐκας με τον Λυγούρα, ήταν άνθρωποι δοκιμασμένοι σ’ αυτές τις
δουλειές. H νύχτα όμως πάντα κρύβει μεγάλες εκπλήξεις ακόμα και για τους πιο
έμπειρους διακονητές της. Το λέει και το λαϊκό γνωμικό: “όποιος νύχτα
περπατεί, λάσπες και… πατεί», για να γελάσουμε και λίγο».

Ως μέτοχος μιας επιχείρησης δεν οφείλετε να ελέγχετε κι εσείς αλλά και οι
συνεταίροι σας τι γίνεται σε αυτήν από τη στιγμή που την παραχωρείτε προς
ενοικίαση;

«Δεν είμαστε μέτοχοι της επιχείρησης. Είμαστε ιδιοκτήτες του κτιρίου».

Εκτιμάτε ότι πληρώνετε το τίμημα της δημοσιότητας;

«Όχι, καθόλου. Δεν είναι η περίπτωση τέτοια. Ίσα ίσα που η θητεία μου, 30
χρόνια στα περιοδικά, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες και τη δισκογραφία μού
έχουν χαρίσει πάρα πολλούς φίλους και αυτοί οι φίλοι σ’ αυτές τις δύσκολες
στιγμές βοηθάνε απίστευτα».

Εξαντλούν την αυστηρότητά τους λόγω σκανδάλων

«Τα αίτια της σύλληψης και της κράτησης, τόσο της δικιάς μου όσο και του Τάσου
Μελετόπουλου», λέει ο Άρης Δαβαράκης, «πρέπει να τα αναζητήσουμε στους
εγκεφάλους ανακριτών και εισαγγελέων, οι οποίοι υπερβαίνουν την εξουσία τους
και λειτουργούν με κριτήρια, τα οποία εγώ προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχουν
καμία σχέση με τη Δικαιοσύνη ως έννοια και ως θεσμό. Μόνον εκεί. Τα αίτια
επίσης πρέπει να αναζητηθούν και στον πανικό των ημερών, λόγω επικαιρότητας».

Είστε εξιλαστήριο θύμα μιας κατάστασης; Δηλαδή, με αφορμή τα σκάνδαλα στο
δικαστικό σώμα εκτιμάτε πως οι ανακριτικές αρχές εξάντλησαν την αυστηρότητά
τους στην περίπτωσή σας;

«Ναι. Είναι αυτό που λέγαμε πριν. H συγκυρία, το τάιμινγκ που λένε, για τη
δική μας υπόθεση ήταν το χειρότερο δυνατόν. Ελπίζω πως σύντομα θα είμαστε σε
θέση να πούμε περισσότερα για όλα αυτά από κοντά και όχι από το καρτοτηλέφωνο
των φυλακών Κορυδαλλού»…