ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kατοικίδια…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Φ. Χατζημανασής, Λυσιμαχίας 24, Αθήνα, γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη,

Σε χαιρετώ. Συγγνώμη που σου μιλώ στον ενικό, αλλά είμαστε σχεδόν συνομήλικοι,
αφού πρόσφατα πάτησα τα… εξήντα.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό, αλλά εσένα σκέφθηκα αυτές τις δύσκολες…
ώρες που περνώ. Λέω μέσα μου “αυτός ο άνθρωπος είναι ευαίσθητος, πονεμένος,
συναισθηματικός, άνθρωπος της λεπτομέρειας πάνω στον ανθρώπινο πόνο, θα με
καταλάβει”. Τέλος πάντων, εσένα διάλεξα για… κυματοθραύστη στο “τσουνάμι”
της θλίψης που με διακατέχει αυτήν τη στιγμή.

Τι συνέβη; Τίποτα το σοβαρό, Λευτέρη, αλλά και ταυτόχρονα μεγάλος πόνος. Απλά
πέθανε η Τουίτη, η γάτα μας! Θα μου πεις, “καλά, βρε γαϊδούρι, δεν ντρέπεσαι
λιγάκι; Εδώ χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές έχουν χαθεί στην Ασία κι εσύ κλαις για
τη γάτα σου;”. Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο, Λευτέρη μου, δεν υπάρχει καμία
σύγκριση μεταξύ των δύο. Αλλά τι να κάνω, ακριβώς επειδή είχε ήδη συσσωρευθεί
ένα μεγάλο κύμα θλίψης από αυτές τις τεράστιες καταστροφές, ήρθε και ο χαμός
της γατούλας και… έδεσε το γλυκό, κάνοντας να ξεχειλίσει από πόνο η καρδιά.
Που λες, Λευτέρη, αλήθεια, πώς δένεται ο καθένας μας με αυτά τα αθώα πλάσματα
της φύσης; Είτε είναι σκύλος είτε είναι γάτα είτε οποιοδήποτε άλλο είδος.

Ήταν μια γάτα πραγματική κυρία, δώδεκα χρόνων, ή μάλλον μία δεσποινίδα με τα
όλα της, παρθένα, αφού δεν την αφήσαμε να νιώσει τον έρωτα με κανέναν γάτο,
λόγω στείρωσης. Βλέπεις, σε ένα διαμέρισμα, έστω και ρετιρέ, είναι πολύ
δύσκολο να αφήνεις να διαιωνίζεται το είδος… Ήταν λοιπόν αληθινή πριγκιπέσα,
αξιολάτρευτη, χαριτωμένη, σοβαρή με ένα υψηλότατο επίπεδο ευγενείας και
“σαβουάρ βιβρ” που της έμαθε από μικρή η γυναίκα μου. Ήταν ο καλύτερος γιατρός
μου μέσα στο σπίτι, αφού με την αγάπη της και τα γουργουρητά της μου κατέβαζε
την πίεση όταν δεν σταματούσε η… γκρίνια της γυναίκας μου. Μου έκανε πάντοτε
παρέα διακριτική μέσα στο μπάνιο, καθισμένη πάνω στο πλυντήριο. Ήταν μια
αληθινή ευλογία για το σπίτι! Σε αντίθεση με τη δεύτερη εναπομείνασα αλανιάρα
γάτα – που περιμάζεψα μικρή από ένα πάρκο, πάλι με προτροπή της γυναίκας μου,
που είναι σαν τα… μούτρα μου λαίμαργη, ατίθαση, άναρχη, άτακτη, άτσαλη με
όλα, σε κάθε περίπτωση, τα στερητικά α.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία της Τουίτης μας.

Τελειώνοντας, θα σου υπενθυμίσω αυτά που έλεγε ο αείμνηστος ποιητής Νικηφόρος
Βρεττάκος στο τελευταίο ποίημα της ζωής του:

“Όταν βαδίζω στα μονοπάτια της θλίψης και τη ερημιάς, αφήνω να ‘ρχονται απ’
όλα τα σημεία του χρόνου οι μικροί μου αχώριστοι φίλοι και με τα μάτια τους να
φέγγουν τον δρόμο μου…”.

Σ’ ευχαριστώ για την ανοχή σου. Θα χαιρόμουνα πολύ αν δημοσιευόταν αυτή η
επιστολή στη στήλη σου».

Ο Π. Γριζιώτης, N. Σμύρνη, γράφει: «Είμαστε, πράγματι, κράτος
της πλάκας. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες για την υποδοχή του Μαραντόνα, ο οποίος
προκαλεί τον παγκόσμιο οίκτο από τις καταχρήσεις του (ναρκωτικά). Αυτή είναι η
ευαισθησία μας; Τηλεόραση για τον Μαραντόνα και δικαστήρια για τη Δόμνα Σαμίου…».