ΔHMHTPHΣ ΠAΠAΔHMHTPIΟY «Δεν ανήκω στο οργανωμένο… έγκλημα»

«Έπρεπε να ανακαλύψω μια νέα “γλώσσα” σ’ αυτό τον δίσκο και η Φωτεινή λειτούργησε καλά, σαν ένας εκπρόσωπος της νεώτερης γενιάς. Ήταν ο σύμβουλός μου», λέει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου

H Φωτεινή Δάρρα είναι από τις κοπέλες που όταν μπαίνουν σε μια καφετέρια,
γυρίζουν οι μισοί να τις κοιτάξουν. Άρα, με τα σημερινά δεδομένα του
τραγουδιού, έχει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει μούσα του σύγχρονου
σουξεδο-τηλεοπτικού κατεστημένου. Το… πρόβλημα είναι ότι διαθέτει φωνή και
παιδεία. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι εδώ και μερικά χρόνια είναι η
σύντροφος του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Καθισμένοι δίπλα δίπλα στη συνάντηση που είχαμε, με αφορμή το «Δελτίο Ανέμων»
(Sony Music), με το οποίο η Φωτεινή μάς συστήνεται αναλύουν γιατί η
«επαγγελματική» σχέση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την «προσωπική» και γιατί,
ειδικά στην περίπτωσή τους, δεν έχει ισχύσει μέχρι στιγμής το αντίθετο.

«Όταν υπάρχει και συναισθηματική σχέση», λέει εκείνος, «γίνεται και ένα
διαρκές feedback, μια ενδοδιαμόρφωση. Πολλές φορές, λόγου χάριν, επιστρέφω σε
κάτι που υποτίθεται είναι τελειωμένο και το ξαναδουλεύουμε και πάντα αυτό που
βγαίνει απέχει μίλια. Από έναν τραγουδιστή θα ντρεπόμουν να το ζητήσω. H
Φωτεινή έχει συνηθίσει αυτή την εμμονή μου στις μικρές αποχρώσεις που κατά τη
γνώμη μου κάνουν και τη διαφορά. Μπορώ να πω ότι έχει γίνει χειρότερη και από
μένα».

Εκείνη συμφωνεί. Φαίνεται να έχει συμφιλιωθεί πλήρως με τη σχέση
μέντορα-μαθήτριας. «Όλοι οι συνθέτες στο παρελθόν», λέει, «λειτουργούσαν σαν
δάσκαλοι και είχαν προσωπική σχέση με τον μαθητή. Είτε ως φίλοι είτε ως
ζευγάρια».

Το «Δελτίο Ανέμων» βασίζεται κυρίως σε στίχους ποιητών (P.M. Ρίλκε, Γ.
Δροσίνης, K. Παλαμά κ.ά.) και έχει εκείνο το κρυμμένο χαρακτηριστικό, που σε
κάνει να το κατατάξεις αμέσως στις «αδέσμευτες» δουλειές, που επιμένουν να
πειραματίζονται ως προς τον ήχο και το γενικότερο ύφος τους. Σ’ αυτό ο
Δημήτρης Παπαδημητρίου δίνει πόντους και στη Φωτεινή, που συνυπογράφει την
παραγωγή μαζί του.

«Εκτός του ότι προτείνω μια νέα φωνή που δεν ανήκει στην καριερίστικη
νοοτροπία των… λουλουδιών και των πακέτων, προτείνω και ένα νέο άκουσμα που
διαφέρει ακόμη και από τα δικά μου. Σ’ αυτό οφείλω πολλά και στη Φωτεινή. Ήταν
η σύμβουλος και η πρώτη ακροάτρια των τραγουδιών».

Ουσιαστικά πρόκειται για αυτό που συνηθίζαμε να λέμε κάποτε «κύκλο
τραγουδιών». Σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας…

Είναι πιο σπάνιο, γιατί οι συνθέτες έχουν υποστεί την επίθεση εταιρειών και
τραγουδιστών και έχει σπάσει η έννοια του ολοκληρωμένου έργου. Υπάρχουν δύο
τρία σουξέ και τα υπόλοιπα, φύρα.

Αναρωτιέμαι τι περιθώριο έχει κανείς σήμερα να διαφοροποιηθεί από το κυρίως
ρεύμα. Είναι τόσο συγκεκριμένες οι προδιαγραφές…

H αλήθεια είναι ότι έχουν μαζικοποιηθεί πολύ τα πράγματα και ο κόσμος αντιδρά
όπως περίπου και στις εκλογές. Λένε, μωρέ εγώ με το μικρό κόμμα είμαι, εκεί
ανήκω, αλλά δεν θα το ψηφίσω γιατί δεν θα βγει. Αυτό το γελοίο πράγμα ισχύει
δυστυχώς και στη μουσική. Όμως εμείς, το λέγαμε και τις προάλλες με τη Φωτεινή
– αν μπορούσαμε θα το βγάζαμε και με ένα ζέπελιν στον ουρανό -, απευθυνόμαστε
σε όλους αυτούς που δεν αγοράζουν δίσκους εδώ και πολλά χρόνια. Και ευτυχώς
είναι πάρα πολλοί. Πολύ περισσότεροι από αυτούς που αγοράζουν. Και δεν είναι
ότι δεν έχουν την πληροφορία, απλά δεν θέλουν να αγοράσουν. Ενώ στη δική μας
περίπτωση, το θέμα είναι να φτάσει η πληροφορία εκεί που πρέπει…

Δεν παίζουν τα τραγούδια σας στο ραδιόφωνο;

Δημ. Παπαδημ.: Παίζονται. Από τους φυσικούς μας συμμάχους. Ο Μελωδία, η EPA
και κάποιοι άλλοι σταθμοί.

Φωτεινή Δάρρα (με νόημα): E, στους άλλους δεν ταιριάζει στο πλέι λιστ. Δεν
«κολλάει», που λένε…

Η γενικότερη αίσθηση που έχετε από τα πρώτα βήματα του δίσκου;

Αυτό που συμβαίνει τελευταία είναι ότι φτάνουν από παντού φωνές ενθουσιασμού,
λες και δεν το περίμεναν να υπάρξει τέτοιος δίσκος. Σα να έκανα την ηρωική
έξοδο του Μεσολογγίου (γελώντας).

Σα να λέμε έχει καταργηθεί το αυτονόητο στον χώρο σας. Φέτος ειδικά,
βλέπουμε ένα λυσσαλέο κυνήγι της επιτυχίας. Πολλοί δίσκοι μοιάζουν μεταξύ
τους…

Ναι, είναι αυτό που λέω εγώ «σκυλτίρ». Και δεν εννοώ το skulture το γαλλικό,
αλλά το άλλο που βγαίνει από τον σκύλο. Είναι η παράξενη μείξη που βλέπουμε
φέτος, των – ας πούμε – κουλτουριάρηδων που εναγκαλίσθησαν το «σκυλέ» και το
υποστηρίζουν με θέρμη και σε θεωρητικό επίπεδο. Ποιητές, λογοτέχνες, συνθέτες,
κριτικοί.

«Το παιχνίδι της επιτυχίας είναι στημένο»

Μήπως είμαστε εμείς το πρόβλημα, που δεν προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις
της εποχής…

H απόλυτη επικράτηση της πλειονότητας στην τέχνη είναι καταστροφική. Υπάρχουν
οι ισχυρές μειονότητες, απλά δεν έχουν βρει ακόμη τη φωνή τους.

Και το «παιχνίδι» της επιτυχίας;

Είναι στημένο. Ο αγωγός της επιτυχίας είναι μια συγκεκριμένη ομάδα media γύρω
από την οποία συντάσσονται και διάφοροι άλλοι εργαζόμενοι, οι οποίοι παίρνουν
πόντους από το συνολικό εμπορικό γίγνεσθαι. Εάν ονομάζομαι «τάδε», η δουλειά
μου θα περάσει οπωσδήποτε μέσα από αυτό το κανάλι. Υπό τον όρο να ανήκει
ιδεολογικά και οικονομικά στην «ομάδα». Νομίζετε ότι αν εγώ τώρα αποφασίσω να
γράψω ένα σουξέ, θα με «παίξουν»; Όχι βέβαια. Γιατί δεν ανήκω στο…
οργανωμένο έγκλημα. Δυστυχώς είναι τόσο πολωμένα τα πράγματα όσο δεν φαντάζεστε.