…στο «Fuji»

Εκεί που μόλις σκεπτόμουν ότι έχω εξαντλήσει τα γιαπωνέζικα εστιατόρια της
Αθήνας, με πήρε η φίλη μου η Ελεάνα τηλέφωνο για να πάμε στο «Fuji». «Πού;»
την ρωτάω δύσπιστη. «Εκεί που είχαμε πάει μια φορά, όταν ήταν μπιραρία», μου
εξήγησε, καθώς με παρέσυρε σε ένα στενάκι στο κέντρο του Παγκρατίου, για να
ανακαλύψω με μεγάλη χαρά ένα ακόμα γιαπωνέζικο εστιατόριο σε αυτήν τη…
σουσιμανή πόλη. Μόνο που δεν έχει σούσι εδώ!

Το «Fuji» καλύπτει ένα κενό όσον αφορά τα γιαπωνέζικα εστιατόρια στην Αθήνα.
Πρώτον, είναι από τα ελάχιστα μαγαζιά με ιδιοκτήτη Ιάπωνα, στη συγκεκριμένη
περίπτωση τη γλυκύτατη Κιόκο, με τα άπταιστα ελληνικά της. Ζει εδώ και τριάντα
χρόνια στην Ελλάδα (έχει Ελληνίδα συνέταιρο, τη Χριστίνα Βουτσινά.) Και,
δεύτερον, σερβίρει σπιτική γιαπωνέζικη κουζίνα, που δεν έχει καμιά σχέση με
όλα όσα ξέρουμε από τα διάφορα – σχεδόν τυποποιημένα – «σουσάδικα» (για να
ξέρετε: το περισσότερο σούσι στην Αθήνα πλέον φτιάχνεται από μεγάλες εταιρείες
κέτερινγκ, οι οποίες πουλάνε έτοιμα τα κομμάτια σε διάφορα εστιατόρια). H
σπιτική χροιά και ζεστασιά φαίνεται με το που μπαίνει κανείς στον μικρό λιτό
χώρο, βαμμένο με το αγαπημένο πράσινο του νεφρίτη (η πέτρα της καλής τύχης,
για τον Ιάπωνα). Σκούρα ξύλινα κουφώματα και έπιπλα και ελάχιστα άλλα στοιχεία
συμπληρώνουν τον χώρο.

Το μενού είναι εξίσου λιτό, αλλά ενδιαφέρον. Το δείπνο ξεκινάει με μια μπουκιά
από γάλα πηγμένο, κάτι σαν αλμυρή πανακότα, αν μπορείτε να το φανταστείτε,
παρουσιασμένο σαν δυο κομματάκια όμορφα τοποθετημένα μέσα σε ένα ασιατικό
μπολ. Δίπλα του τριμμένα καρότα και daikon radish με μια σάλτσα, σχεδόν
καραμελωμένα αλλά αλμυρά. Ο σεφ, σύζυγος της μίας συνεταίρου, είναι
Γαλλοϊάπωνας.

H φίλη μου είναι λιτοδίαιτη και μαζί της πάντα είμαι συγκρατημένη, κάτι που
ταιριάζει ούτως ή άλλως με τη λιτή ατμόσφαιρα ενός γιαπωνέζικου εστιατορίου.
Επέμεινε να δοκιμάσουμε τη σαλάτα από φύκια και σασίμι, έναν πολύ φίνο
συνδυασμό με απλή παρουσίαση. Το τραγανό και χρυσαφένιο τηγανισμένο τόφου
(κάτι σαν τυρί από φασόλια σόγιας) μέσα σε ελαφρύ κονσομέ ψαριών ήταν επίσης
νοστιμότατο. Μου άρεσε πολύ και η μελιτζάνα σοταρισμένη με σάλτσα μίσο, διότι
θύμιζε κάτι ελληνικό – μια ζουμερή, λαδερή (με την καλή έννοια) μελιτζάνα σε
κομματάκια, μόνο που οι γεύσεις ήταν από άλλο κόσμο. Το μενού χωρίζεται όχι
ακριβώς με τον τρόπο που συνηθίζουμε, αλλά κατά μαγειρική διαδικασία. Δηλαδή:
βαθύ τηγάνι, σχάρα, μπρεζέ, ρύζι – ζυμαρικά και γλυκά. H οργάνωση αυτή με
οδήγησε να δοκιμάσω ένα πιάτο μπρεζέ (σιγανό μαγείρεμα σε ελάχιστο υγρό) κι
έτσι πήραμε το σουκιάκι «κατσαρόλα», ένα τελείως σπιτικό φαγητό μέσα σε πήλινο
σκεύος, με μοσχάρι και διάφορα ασιατικά χορταρικά και λεπτά, μακρόστενα
μανιτάρια enoki, τα οποία μοιάζουν κάπως με σπαγγέτι. Είχα την αίσθηση εκείνη
τη στιγμή ότι έτρωγα σαν καλεσμένη στο κυριακάτικο τραπέζι μιας οικογένειας
στο Ναγκάνο, απ’ όπου κατάγεται η κ. Κιόκο. Δεν μπορούσα να αντισταθώ μπροστά
σε κάτι που έμοιαζε με σούσι: ένα κουτί «μπέντο» Chirashi [μετάφραση: ένα
μικρό γυαλιστερό μαύρο κουτί, στο οποίο σερβίρεται ωμό ψάρι σε λωρίδες
(σασίμι) πάνω σε γιαπωνέζικο ρύζι]. Ωραιότατο! Και πλούσιο. Φύγαμε από το
«Fuji» με τη γεύση της γαλλογιαπωνέζικης φινέτσας στον ουρανίσκο μας, στη
μορφή μιας πανακότα φτιαγμένης με πράσινο τσάι. Ίσως λίγο πιο γλυκό απ’ ό,τι
γενικά αντέχω, αλλά ήταν μυστηριώδες κι έτσι μας τράβηξε.

Όλα εδώ είναι ήπια, και ήρεμα, και ωραία, τουλάχιστον μέχρι τούτη τη στιγμή,
πριν το «Fuji» ανακαλυφθεί από τους ορειβάτες της γεύσης, που διαβάζουν με ζεν
συγκέντρωση τα λόγια των γευσιγνωστών…

«Fuji»: Αλκιμάχου 21, Παγκράτι, τηλ. 210-7240.409.