…στο «Ονειροδρόμιο»

Είχαμε καταλύσει στα γραφικά Σελλιανίτικα, εκείνο το Σαββατοκύριακο, τον
Μάρτιο του 1965, μαζί με την αποστολή της ομάδας του Παναιγιάλειου, που
συνοδεύαμε ως απεσταλμένοι αθλητικών εφημερίδων της Αθήνας, ο Νίκος Ιωαννίδης
(γυμνασιάρχης σήμερα) και εγώ. Καλύψαμε τότε τον ποδοσφαιρικό αγώνα της
πανίσχυρης ομάδας του Αιγίου με τον τέταρτο της βαθμολογίας του πρωταθλήματος
A’ Εθνικής ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, τον οποίο η τοπική ομάδα νίκησε 1-0 με γκολ του
Θανάση Λουκανίδη στο δεύτερο ημίχρονο. Φυσούσε αέρας δυνατός και τα αγριεμένα
κύματα έφθαναν ώς τις πόρτες της γραφικής ψαροταβέρνας, που στεγαζόταν στο
ισόγειο του ξενοδοχείου του Γιάννη Κανελλή, όπου μέναμε με τους παίκτες και
τους παράγοντες του Παναιγιάλειου. Την ηρεμία της νύχτας τάραζε κάθε τόσο ο
ήχος από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ο Αστέριος Μπέλλας, ο «άρχων» της ομάδας
του Αιγίου, την ώρα που οι ποδοσφαιριστές αναπαύονταν, μας πρότεινε να πάμε
μια βόλτα με αυτοκίνητο, αλλά ο Ιωαννίδης κι εγώ είπαμε πως καλό θα ήταν να
κάνουμε μια μικρή πορεία περπατώντας στην ακροθαλασσιά, αφού προσφερόταν για
κάτι τέτοιο η περιοχή. Με ποδαρόδρομο που κράτησε μία ώρα βρεθήκαμε σε κοντινό
παραθαλάσσιο χωριό, τον γραφικό και ήρεμο Ψαθόπυργο. Κυριακή πρωί και η
φουρτούνα είχε κοπάσει. Βγήκε και ήλιος. Απέναντί μας η Ναύπακτος, το
Μοναστηράκι, το Σκάλωμα, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Σπυρίδωνας, η Σεργούλα, ο
Τελωφώνας, τα Τριζόνια, η Ερατεινή. Τοπία μοναδικά σαν πίνακες ζωγραφικής. Στο
παλιό καφενείο του Ψαθόπυργου απολαμβάνουμε τον τούρκικο καφέ, σκέτο, σε
χοντρό λευκό φλιτζάνι. Από τη διπλανή παρέα του καφενείου, ένας 50άρης, ο
Παναγιώτης Καραμπούλας, μιλάει με ιδιαίτερο θαυμασμό για την ιστορία του
χωριού του: «Ο Ψαθόπυργος πριν δημιουργηθεί η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών –
Πατρών ήταν ο τελευταίος σταθμός για τους αγωγιάτες που είχαν εμπορικές
σχέσεις με την αχαϊκή πρωτεύουσα.

Όταν λειτούργησαν τα τρένα το όμορφο παραθαλάσσιο χωριό απέκτησε τελωνείο (σε
κτίριο που υπάρχει μέχρι σήμερα), ενώ από το λιμανάκι γινόταν το πέρασμα για
Ναύπακτο, Μοναστηράκι, καθώς και για όλα τα χωριά αυτής της περιοχής. Τα
καΐκια περνούσαν τον κόσμο και τα εμπορεύματα στην απέναντι περιοχή. Αυτή η
κατάσταση διατηρήθηκε ώς τη δεκαετία του 1950, όταν άνοιξε η γραμμή των
φεριμπόουτ Ρίο – Αντίρριο.

Στον Ψαθόπυργο βρεθήκαμε πριν από μία εβδομάδα με 8μελή συντροφιά. H εικόνα
αλλιώτικη, τα συναισθήματα παράξενα. Σκέφθηκα πώς ήταν αυτός ο τόπος πριν από
40 χρόνια!! Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει. Τότε ήταν όλα πιο ήρεμα, περισσότερο
ρομαντικά. Σήμερα άλλη εικόνα. Και οι άνθρωποι – όπως είναι φυσικό – έχουν
αλλάξει. Ο Παναγιώτης Καραμπούλας (τι σύμπτωση) στα 87 του χρόνια, γερός,
διαυγής, κάτι θυμόταν από τη συνάντησή μας πριν από τέσσερις δεκαετίες. Το
ίδιο και ο φίλος του, ο Άγγελος Λαζανής, θυμόταν σαν όνειρο αυτά που λέγαμε.
Αναπολούν και τσουγκρίζουν μαζί μας τα ποτήρια με καταπληκτικό ροζέ βαρελίσιο
κρασί, στο «Ονειροδρόμιο». Ένα ωραίο παραθαλάσσιο ταβερνάκι στον Ψαθόπυργο,
στην παραλία. Κάπου εκεί που ήταν το καφενείο «Φάληρο». Εδώ και δέκα χρόνια
λειτουργεί το «Ονειροδρόμιο» από τους αδελφούς Τάσο και Ηλία Αλεξανδρόπουλο.
Ένα από τα κλασικά εστιατόρια της περιφέρειας Πατρών. Τραπεζάκια μέσα και έξω
με θέα προς τη θάλασσα και τη Ναυπακτία. Κουζίνα πεντακάθαρη, πολύ καλό
σέρβις. Μενού με ψαρομεζέδες: ριζότο με θαλασσινά, μύδια αχνιστά, φρέσκο
χταπόδι ψητό, φρέσκιες σουπιές με αγριόχορτα, φρέσκο καλαμάρι ψητό – γεμιστό,
μπακαλιάρος με δυνατή σκορδαλιά, μαρίδα, αθερίνα, γαύρος, γόνος καλαμαριού
(όταν υπάρχει), ψάρια και αστακομακαρονάδες σε ειδική τιμή.

Επίσης, μελιτζάνα ψητή, πατάτες φρεσκοτηγανισμένες και σαλάτες. Υπάρχουν κάθε
μέρα και πίτες: μανιταρόπιτα, χορτόπιτα και τυρόπιτα. Υπέροχη γεύση από
βαρελίσιο κρασί.

Ταβέρνα «Ονειροδρόμιο», Παραλία Ψαθόπυργου Πατρών. Τηλέφωνο:
2610-932.070. Ανοιχτό κάθε μέρα από τις 10 το πρωί.