«Kλοπή» εικόνων σαν παιχνίδι!

Ένα φωτογραφικό «αντι-παραμύθι» (Un-Fairy Tale) του Τάσου Βρεττού, με «πρωταγωνιστή» τον χορογράφο Κωνσταντίνο Ρήγο

Πλαστικά παιχνίδια – αυτοκίνητα, στρατιωτάκια, κούκλες – από τις πρώτες ημέρες
της χρήσης του πλαστικού στην Ελλάδα «ποζάρουν» στον φακό του. Και εκείνος, ο
φωτογράφος Τάσος Βρεττός, τα μεγαλώνει σε φυσικό μέγεθος, τα «ζωντανεύει»
λέει, τα μετατρέπει στα δικά του φωτογραφικά γλυπτά.

Μα είναι σχεδόν κιτς…

«Τα προτιμώ άσχημα. Είναι πιο όμορφες έτσι, ακατέργαστες οι μορφές», απαντά ο
φωτογράφος που φωτο-γράφει παίζοντας.

Γιατί φωτογραφίζετε;

«Είναι μια αέναη διαδικασία γένεσης εικόνων».

Μα, αυτές υπάρχουν έτσι κι αλλιώς. Γεννιούνται από τη φύση, τους άνθρωπους,
τα πράγματα, τα σχήματα…

«Εντάξει. Αποτύπωσης, απαθανάτισης. Μια κλοπή των εικόνων είναι. Ένα
παιχνίδι…».

Ο Τάσος Βρεττός παίζει παντού. Και φωτογραφίζει παντού. Και σχεδόν πάντα. Πάνω
από 25 χρόνια τώρα. Συνεργάστηκε με εκδοτικούς οργανισμούς, με τον Μάνο
Χατζιδάκι στο περιοδικό «Τέταρτο», με πολλά περιοδικά, δισκογραφικές
εταιρείες, εκδότες, διαφημιστικές καμπάνιες, συμμετείχε σε ομαδικές και έχει
ήδη επτά ατομικές εκθέσεις. Στη φετινή, 17η «Φωτοσυγκυρία» της Θεσσαλονίκης,
μετέχει σε τρεις φωτογραφικές διοργανώσεις.

Στον χώρο του Παλαιού Αρχαιολογικού Μουσείου (Γενί Τζαμί) προσωπογραφεί τον…
παίζοντα κόσμο μας μέσω του «Homo ludens» (ο τίτλος της ατομικής του έκθεσης).
Ένα παιχνίδι με αφορμή τα παιχνίδια…

Σχεδόν μονοκόμματα (όπως οι μονοκονδυλιές στη Μινωική τέχνη ή σε σχέδια του
Πικάσο), τα παιχνίδια αυτά δεν αντιπροσωπεύουν απλώς μία ολόκληρη περίοδο
εθνικής αισθητικής, αλλά κυρίως την ίδια την ιδέα του αντικειμένου που
απεικονίζουν. Μεγεθυμένα «παίζουν» με τις φαντασιώσεις και τις αναμνήσεις των
θεατών τους, αλλά και θίγουν ζητήματα που απασχολούν διεθνώς την τέχνη όπως ο
ρόλος της εικόνας, η πολιτική της κατανάλωσης, η ταυτότητα της επιθυμίας, η
«λαγνεία για αυθεντικότητα», η «μνημειοποίηση της καθημερινότητας».

Τα παιχνίδια προέρχονται από συλλογές (κάποια από το ΕΛΙΑ – Ελληνικό Ιστορικό
και Λογοτεχνικό Αρχείο), αλλά και από την προσωπική συλλογή του Τάσου Βρεττού.
«Είναι μικρά γλυπτά, όλα αυτά τα παιγνίδια. Ακατέργαστες μορφές, άρα
ευ-μορφές. Τα αγαπώ και τα προτιμώ έτσι. Τα συγκεντρώνω από παιδί. Τότε από
ανάγκη να συνθέσω, να μαζέψω τον κόσμο μου και τις εικόνες του. Αργότερα για
να τα φωτογραφίσω. Να γεννήσω τις νέες εικόνες τους», λέει ο φωτογράφος.

Ο ίδιος συμμετέχει και στην ομαδική έκθεση «Fata Morgana», στο Μακεδονικό
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Εδώ εκθέτει δύο φωτογραφικά δίπτυχα από τη σειρά
«Faking it…», μία σκοπίμως ασαφή αντιπαραβολή σκηνών έκστασης από ταινίες
πορνό (φωτογραφημένες στην τηλεόραση) με «close-up» στα πρόσωπα πασχουσών
γυναικών από σκηνές βιντεοσκοπημένων αναγεννησιακών έργων τέχνης. Μία
ενδιαφέρουσα «συζήτηση» όχι μόνο γύρω από την πλασματική ηδονή – οδύνη
(faking), αλλά και γύρω από τη δύναμη παραπλάνησης της φωτογραφίας. «Τη συνεχή
διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που βλέπεις και αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις».

H Κοκκινοσκουφίτσα στο Ιράκ

«Faking it…» ή «Δόλιες απομιμήσεις»: συνδυασμός οδύνης και ηδονής σε ταινία πορνό και σε αναγεννησιακό πίνακα, από τη συμμετοχή του Τάσου Βρεττού στην έκθεση «Fata Morgana»

Στο «Kitchen bar», στον χώρο του Λιμανιού, διηγείται φωτογραφικά τα δικά
του… αντι-παραμύθια (Un-FairyTales). Πρωταγωνιστής της φωτογραφικής
παράστασης -εγκατάστασης είναι ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος. Μαζί (η εικόνα
και ο καταγραφέας) υιοθετούν και προβάλλουν μία νέα αμφισημία των μοτίβων των
παραμυθιών.

Έξι καθ’ ημάς ήρωες κλασικών παραμυθιών (Σταχτοπούτα, Χιονάτη, Πινόκιο,
Γκιούλιβερ, Ωραία Κοιμωμένη, Κοκκινοσκουφίτσα) αναδύονται μπροστά από
παλιομοδίτικα φόντα χωρίς ψηφιακή παρέμβαση. Όμως ο Πινόκιο συνυπάρχει με μία
σημερινή διπλωμένη εφημερίδα και τους δικούς της μύθους, η Κοκκινοσκουφίτσα
σχετίζεται με το Ιράκ και τον πόλεμο κ.ο.κ.

INFO

«Fata Morgana» («Αντικατοπτρισμοί») στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,
έως 13/3, «Homo ludens» στο Γενί Τζαμί, έως 12/3 και «Un-Fairy Tales» στο
«Kitchen Bar», έως 16/3.