MATIEΣ Bαρυχειμωνιά

«Τον κουτσο-Φλέβαρο να φοβάσαι», μου ‘λεγε η μάνα μου, αλλά εγώ, παιδί τότε,
ούτε Φλεβάρη λογάριαζα ούτε τον διάβολο αυτοπροσώπως. Εφέτος, όμως… «Εφέτος
άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά/ που μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’ ηύρε χωρίς
νιάτα…» Τι φριχτός καιρός ήταν (ήταν;) αυτός… Την περασμένη εβδομάδα είχα
να βγω από το σπίτι μου τέσσερις ημέρες! Το ίδιο έκαναν κι άλλοι, πολλοί.
Ξεπάγιαζε όλη η Ελλάδα! Και άρπαξαν την ευκαιρία οι κερδοσκόποι για να
αυξήσουν κατά 25% την τιμή των οπωροκηπευτικών…

Από το παράθυρό μου τελευταία, εκτός από το Σαββατοκύριακο, ένα γκρίζο,
μελαγχολικό τοπίο, με τη γέρικη μουριά στη μέση της αυλίτσας χωρίς φύλλα,
σκελετωμένη. Βαθιά μελαγχολία και μέσα μου, μ’ αυτά που συμβαίνουν στην
Εκκλησία και τη Δικαιοσύνη. Μόνες ώρες γαλήνης, μέσα σ’ αυτή την τρικυμία, τα
ωραία βιβλία διαφόρων φίλων που μου ‘ρχονται απανωτά.

Διάβασα τρία ξεχωριστά βιβλία. Τα δύο γραμμένα από δημοσιογράφους και το τρίτο
από έναν σπουδαίο «τραγουδοποιό». Ονόματα και τίτλοι: Χρ. Πασαλάρη, «Πώς να
γίνετε δημοσιογράφος» (Εκδόσεις Ομίλου Antenna), «Γ. Παπαδόπουλου – Τετράδη: Ο
Καιρός» (Λιβάνης), N. Πορτοκάλογλου «Εδώ είναι το ταξίδι» (Ιανός).

Ο Πασαλάρης υπήρξε επί δύο δεκαετίες αρχισυντάκτης μου. Από το ’65 και μετά,
για 10 χρόνια, ήμουν βοηθός του. Δάσκαλος μέγας! Γεννημένος γι’ αυτήν τη
δουλειά! Έξυπνος, γρήγορος, με έμπνευση, με πειθώ, γραφιάς όσο ελάχιστοι, με
τίτλους όλο ουσία – τι να πρωτοπώ; Όσοι διαβάσουν με προσοχή το βιβλίο του –
υποψήφιοι, νέοι, αλλά και παλιοί δημοσιογράφοι – θα κερδίσουν πολλά.

Ο «Καιρός» (Γράμματα στη Δουλτσινέα και Ντροπολογίες) με ενθουσίασε. Γράψιμο
πυκνό, γεμάτο χιούμορ, με καθαρή ματιά στην πολιτική πραγματικότητα, ελληνική
και διεθνή. Ο Πορτοκάλογλου, τέλος, έχει φτιάξει υπέροχα τραγούδια, που τα
περισσότερα τα ερμήνευσε ο ίδιος. Λαμπερό πρόσωπο, άνθρωπος χαμηλών τόνων,
γλυκύτατος. Όλα αυτά φαίνονται ολοκάθαρα και στο «Ταξίδι».

Και μια και μιλάμε για τραγούδια: όποτε παίζεται ένα τραγούδι (σε καφενείο, σε
κέντρο, σε ξενοδοχείο κ.λπ.) «ζωντανό», από δίσκο, από μαγνητοταινία, από
ραδιόφωνο, ο χρήστης βάσει του νόμου πρέπει να πληρώνει «δικαιώματα» στους
δημιουργούς. Τα «δικαιώματα» αυτά τα εισπράττει ο εκπρόσωπος των δημιουργών,
που είναι η ΑΕΠΠΙ. Κάποιοι ιδιοκτήτες, όμως, καφενείων – καφετεριών στην
περιοχή της Αριδαίας, όπως διαβάζω, αρνούνται να πληρώσουν! Και λένε ότι θα
φτάσουν μέχρι τον Άρειο Πάγο για να… ακυρώσουν τον «ληστρικό νόμο»!
Επαναλαμβάνω: η ΑΕΠΠΙ είναι μόνον εκπρόσωπος. Τα «δικαιώματα» είναι των
δημιουργών. Και τα χρήματα των δημιουργών κανείς δεν μπορεί να τα κρατήσει στο
συρτάρι του και να μην τα αποδώσει.