EΓPAΨAN

I.K. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για την κρίση στην Εκκλησία)

«Πριν από χρόνια ένας γνωστός πολιτικός ανέφερε στον τότε Αρχιεπίσκοπο
Σεραφείμ την περίπτωση ενός δεσπότη που διατηρούσε μακρόχρονο δεσμό με μια
κυρία.

– Και τι θέλεις να κάνω, παιδί μου; απάντησε ο Αρχιεπίσκοπος. Εδώ έχω μπλέξει
με ολόκληρο Κολέγιο Θηλέων, με το Κολέγιο Αρρένων θα ασχοληθώ;

Τότε φυσικά δεν είχε τεθεί ακόμη το θέμα της αυτοκάθαρσης. Και ως εκ τούτου τα
της Εκκλησίας ήταν απλώς ζήτημα Κολεγίου. Αρρένων ή Θηλέων. Τώρα, όμως, που η
αυτοκάθαρση έχει αναγορευθεί περίπου σε επίσημο εκκλησιαστικό δόγμα, το
ερώτημα είναι πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευεργετική δράση της. (…)

Με άλλα λόγια, η ιστορία της αυτοκάθαρσης στερείται ουσιαστικού νοήματος. Ας
την κάνουν. Αλλά δεν χρειάζεται να την επικαλούνται. Διότι τότε γελούν τα
Κολέγια. Και Αρρένων και Θηλέων»!

(«Το Βήμα»)