Eίδαν την τέχνη για «βρωμοδουλειά»!

«Καταλάβαινα ότι θα προκαλούνταν αντιδράσεις, αλλά δεν περίμενα να μείνω και τρεις μέρες στο κελί, τη στιγμή που δεν έχω εξαπατήσει κανέναν», λέει ο καλλιτέχνης του Διαδικτύου Δημήτρης Φωτίου για την επίμαχη ιστοσελίδα – έργο τέχνης, που υποσχόταν διορισμούς

«Θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τα πράγματα. Και μόνο που είμαι έξω,
είμαι ικανοποιημένος. Έχουμε όμως ακόμα δρόμο» είπε στα «NEA» ο 35χρονος
καλλιτέχνης Δημήτρης Φωτίου, λίγη μόλις ώρα αφότου αφέθηκε προσωρινά ελεύθερος
(με εγγύηση 3.000 ευρώ), ύστερα από τριήμερη κράτηση.

Ο εικαστικός δημιουργός που ασχολείται με τη net art, την τέχνη του
Διαδικτύου, συνελήφθη το Σάββατο από έξι άνδρες της Δίωξης Ηλεκτρονικού
Εγκλήματος για απάτη σε βαθμό κακουργήματος. Το κακούργημα; Σχεδίασε το site
www.dirtyworks.gr, στο οποίο
«υποσχόταν» προσλήψεις στο Δημόσιο και μετεγγραφές φοιτητών έναντι αμοιβής –
ως σχόλιο στα «ρουσφέτια» της εποχής μας. H σύλληψή του ξεσήκωσε θύελλα
αντιδράσεων στο Διαδίκτυο, ειδικά στους κύκλους των bloggers (ιδιοκτήτες
ιστοσελίδων ενημέρωσης και σχολιασμού).

Στον ενάμιση μήνα που λειτουργούσε η ιστοσελίδα, οι επισκέψεις είχαν χτυπήσει
κόκκινο και έφταναν στον Δημήτρη Φωτίου μηνύματα «άλλοτε απειλητικά και άλλοτε
επαινετικά». H «πληρωμή» για τα… ρουσφέτια στην εικαστική ιστοσελίδα της
«Βρωμοδουλειάς» (Dirty Works) γινόταν εικονικά με πιστωτική κάρτα, κάτι που
από την πλευρά της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος θεωρήθηκε κακούργημα. «Όσοι
επιχειρούσαν να κάνουν δεξί κλικ πάνω στην φόρμα της πιστωτικής κάρτας θα
έβλεπαν ότι δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί», λέει στα «NEA» η θεωρητικός της net
art Άννα Χατζηγιαννάκη, ενώ ο μηχανικός πληροφορικής Δημήτρης Σκουφής εξηγεί
πως «τα προσωπικά στοιχεία ουδέποτε έφευγαν από τον υπολογιστή εκείνου που τα
παραχωρούσε».

«Στόχος μου ήταν να προσεγγίσω το ελληνικό κοινό που δεν γνωρίζει τη net art
αγγίζοντας το πρόβλημά τους» λέει από την πλευρά του ο καλλιτέχνης Δημήτρης
Φωτίου. «Χρησιμοποίησα ως αφορμή πράγματα που ακούμε καθημερινά, όπως τον
χρηματισμό και ζητήματα όπως η εύρεση μιας δουλειάς. Το ελληνικό κοινό χάνει
πράγματα στη net art διότι όλα είναι στα αγγλικά. Έτσι προτίμησα να
χρησιμοποιήσω την ελληνική γλώσσα και πραγματικότητα και να διακωμωδήσω την
κατάσταση».

«Μεσαίωνας»

«Οτιδήποτε ανοίκειο προκαλεί τρόμο σε όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα»
σχολιάζει η θεωρητικός της net art Άννα Χατζηγιαννάκη. «Δεν μπορούν να
κρίνουν την τέχνη ορισμένοι άσχετοι που βαδίζουν βάσει της νομοθεσίας. Και, σε
τελική ανάλυση, γιατί δεν είναι ένοχοι όσοι απευθύνονταν στην ιστοσελίδα για
να “εξυπηρετηθούν”;».

«Μιλάμε για Μεσαίωνα» λέει από την πλευρά της η εικαστικός Λίνα Θεοδώρου,
που είχε παρουσιάσει πέρυσι αντίστοιχο site, το οποίο προσέφερε ανθρώπινο
δυναμικό για πάσα… χρήση (ακόμη και δούλους) στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης
Τέχνης. «Όταν βλέπει κανείς στο site φωτογραφίες πολιτικών με φακελάκια στην
τσέπη, δεν καταλαβαίνει πως είναι χιουμοριστικό; Το πρόβλημα είναι ότι δεν
υπάρχει σεβασμός στην τέχνη. Και ότι το επίπεδο είναι χαμηλό».

Διάσημες καλλιτεχνικές διαδικτυακές «απάτες»

Λίνα Θεοδώρου: Fleshpack στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: εταιρεία
που κάνει ντελίβερι δούλων. http://fleshpack.com/

Μίλτος Μανέτας: Αντιγράφει την ιστοσελίδα του Μουσείου Γουίτνεϊ της
Νέας Υόρκης και παρουσιάζεται ως επίσημος διοργανωτής της Μπιενάλε του
Μουσείου. http://www.manetas.com

«Ο1»: Δημιούργησαν τον ανύπαρκτο Γιουγκοσλάβο καλλιτέχνη Ντάρκο Μάβερ,
έκθεση του οποίου μετά θάνατον έγινε και στην Μπιενάλε Βενετίας. http://www.0100101110101101.org