Όταν το πολύ λιβάνι προκαλεί οράματα

Ένας επίσκοπος της Ρουάντα, ο μονσινιόρ Ογκιστέν Μιζαγκό, κατηγορήθηκε
προσφάτως για συμμετοχή σε γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι
επίσκοποι, ως δημόσιοι υπάλληλοι, είναι άνθρωποι και μάλιστα από εκείνους που
ακολούθησαν αλλόκοτα επαγγέλματα· και καθώς «homo homini lupus», σκοτώνουν,
βιάζουν ή συνδυάζουν τον βιασμό μετά φόνου. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, οι
ιεραπόστολοι, όπως ο κυρ-Μιζαγκό, έπεφταν θύματα κανιβάλων: μεζεδάκια. Κάτι
που βόλευε την Εκκλησία, η οποία διψούσε για καινούργιους μάρτυρες,
εσταυρωμένους και καταβροχθισμένους από απίστους.

Ο εκχριστιανισμός στοίχισε ακριβά· οι ιερείς υπέστησαν κακουχίες. Όπως άλλωστε
και το ποίμνιό τους, το υποταγμένο στα ήθη της Παλαιάς Διαθήκης, στην
καταστολή των φυσικών επιθυμιών, στον αφανισμό της ατομικότητας. Συγχρόνως,
παρά τους όρκους, τις μετάνοιες, τα αγιασμένα νερά και τα κρασιά με το
κουταλάκι, οι παπάδες διέπραξαν φρικαλεότητες: μια μερίδα της Καθολικής
Εκκλησίας υποστήριξε τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, μια μερίδα της Ορθόδοξης
λιβάνισε, με καλυμμαύχια και μαύρα ράσα, τα απανταχού δικτατορικά καθεστώτα
(π.χ. στην Αιθιοπία, για να μην αναφερθεί ο ρόλος της ελληνικής Εκκλησίας στην
εγχώρια πολιτική ζωή: θα πικραθούμε).

Όλα είναι γνωστά, δεν υπάρχουν μυστικά κάτω απ’ τον ήλιο. Ούτε στεγανά: το
δικαστικό σύστημα συγκοινωνεί με την Εκκλησία· ο μονσινιόρ Μιζαγκό αθωώθηκε,
ενώ η ενοχή του ήταν ολοφάνερη. Όσο για το τι διαμείβεται στα εξομολογητήρια,
διαμείβεται επίσης στα ασανσέρ, στα πάρκα, στα ξενοδοχεία με την ώρα… Οι
παπάδες συνουσιάζονται όπως μπορούν όταν μπορούν: με αγοράκια, με κοριτσάκια·
με τη συναίνεση ή χωρίς τη συναίνεση των ανωτέρων. Το ζήτημα δεν εντυπωσιάζει,
πολύ δε λιγότερο σκανδαλίζει: παπάδες, εφημέριοι, πάστορες, ραβίνοι,
μουεζίνηδες, βραχμάνοι και δαλαϊλάμες μπορούν, με την άδειά μας, να χώνονται
στα ιερά των ναών ή να σκαρφαλώνουν στα καμπαναριά και να επιδίδονται σε άγριο
σεξ. Σκασίλα μας. H υποκρισία δεν είναι αποκλειστικότητά τους: πολιτικοί,
δικαστικοί, δημοσιογράφοι δουλεύουν ψιλό γαζί τα εύπιστα πλήθη.

Σήμερα, όπως και στον Μεσαίωνα, οι παπάδες παρευρίσκονται σε εκτελέσεις
καταδίκων· όσο για το σκοτεινό παρελθόν, όποιος σήκωνε κεφάλι λαμπάδιαζε στην
πυρά. H ιστορία της Εκκλησίας, όπως κι ολόκληρης της ανθρωπότητας, είναι μια
σειρά από ηθικές παρενοχλήσεις, από ατομικές και μαζικές δολοφονίες. Κι ο
μειλίχιος παπάς του αναγνωστικού με το οποίο μεγαλώσαμε μού φαινόταν πάντα ένα
είδος Μίστερ Χάιντ.

Να τι με προβληματίζει: γιατί κανείς από τους έξυπνους πολικούς – ο κ.
Πάγκαλος, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Σημίτης – δεν δηλώνουν ανοιχτά πως είναι άθεοι
ή πως δεν έχουν τον θεό τους; Δυσκολεύομαι να χωνέψω ότι σύσσωμος ο πολιτικός
κόσμος «σέβεται» την Ορθοδοξία και αποδέχεται ότι η Ελλάδα οφείλει να
παραμείνει μια «χριστιανική, ορθόδοξη χώρα». Γιατί να «παραμείνει»; Για να
επεκτείνει την περιουσία της η Αρχιεπισκοπή; Για να υπόκεινται οι νόμοι στον
έλεγχο των «πατέρων»; Ποιων «πατέρων»; Έναν πατέρα έχουμε όλοι και παλεύουμε
να τον ξεφορτωθούμε. Πόσο μάλλον να καραδοκούν κι άλλοι «πατέρες». Στις
δυτικές χώρες – από τις οποίες εμείς οι Ελληνάρες αρνούμαστε να υιοθετήσουμε
τα κεκτημένα – ο διαχωρισμός Εκκλησίας – Κράτους αποτελεί πραγματικότητα εδώ
και έναν αιώνα: η Ελλάδα παραμένει μια θεοκρατία· γι’ αυτό, παρ’ όλο που
έχουμε ένα σωρό έγνοιες, ασχολούμαστε με το ποιος λεβεντόπαπας αποδεικνύεται
τραγόπαπας.