MATIEΣ Mε τη Δανία

«Σαν τους γεροναύτες/γυρίζω στα παλιά…»: έβλεπα χθες, σε μια βιντεοκασέτα,
τον αγώνα Ελλάδας-Δανίας 0-0. Τότε (1998) που η Εθνική μας ύστερα από πολύ
καλή εμφάνιση στο Ολυμπιακό Στάδιο, τέσσερις χαμένες ευκαιρίες (Αλεξανδρής,
Μαχλάς, Νταμπίζας, Καλιτζάκης) και αρκετά φαλτσοσφυρίγματα εις βάρος μας από
τον (Γάλλο) διαιτητή αποκλείστηκε από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου,
γεμίζοντας απογοήτευση 70.000 φιλάθλους που είχαν κατακλύσει τις κερκίδες.

Από εκείνη την Εθνική ομάδα μόνο δύο ποδοσφαιριστές παίζουν και στην τωρινή: ο
Ζαγοράκης και ο Γεωργιάδης. Αρκετοί άλλοι (Νικολαΐδης, Καραταΐδης,
Αποστολάκης, Ουζουνίδης, Φραντζέσκος, Καλιντζάκης, Αλεξανδρής κ.λπ.) έχουν
κρεμάσει τα παπούτσια τους ή «ψευτοπαίζουν». Οι φίλαθλοι, όμως, είναι οι
ίδιοι. Και πιο ψυχωμένοι πια. Μην ξεχνάμε τον θρίαμβο στην Πορτογαλία, πριν
από μερικούς μήνες.

Θέλω να μείνω στους φιλάθλους: μερικοί από αυτούς (100-200), προς το τέλος του
παιχνιδιού του ’98, χωρίς να υπάρχει φανερός λόγος, άρχισαν να ρίχνουν
φωτοβολίδες μέσα στο γήπεδο! Μια φωτοβολίδα έσκασε δίπλα στον τερματοφύλακα
των Δανών, τον μεγάλο Σμάιχελ, και μια άλλη παρά λίγο να βρει τον Λάουντρουπ!
Σε δύο λεπτά ο αγωνιστικός χώρος γέμισε φωτιές και καπνούς! Και, φυσικά, ο
διαιτητής, διέκοψε το ματς τουλάχιστον για ένα επτάλεπτο! Αλλά και πάλι,
ύστερα από 2 λεπτά, φάνηκε ο άνθρωπος να τα χάνει όταν είδε να πέφτουν στον
αγωνιστικό χώρο καμιά δεκαριά μπάλες από παντού!

Τα θυμίζω όλα αυτά γιατί και σήμερα αγωνίζεται η Ελλάδα, στο Καραϊσκάκη αυτήν
τη φορά, εναντίον της Δανίας. Και το ματς είναι πολύ κρίσιμο. Χρειάζεται,
λοιπόν, οι φίλαθλοι που είναι πια οπαδοί της Εθνικής ομάδας (απόδειξη ότι
άρχισαν να προμηθεύονται εισιτήρια εδώ και 20 ημέρες) να είναι ενθουσιώδεις,
αλλά να έχουν και υπομονή και ασφαλώς να μην αντιδράσουν, στην περίπτωση που
τα πράγματα δυσκολέψουν, με τον άθλιο τρόπο του ’98.

Πιστεύω όπως όλοι μας σ’ αυτή την ομάδα – την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Μπορεί να
μην έχει καλύτερους παίκτες από τους παλιούς, αλλά είναι πιο οργανωμένη, πιο
δυνατή, πιο ψύχραιμη από το ’98 και έχει στον πάγκο έναν σπουδαίο τεχνικό που
γνωρίζει πώς να κουμαντάρει, να εμπνέει και να ενθουσιάζει τα παιδιά του. Και
μην ξεχνάμε ότι στην Εθνική Δανίας δεν παίζουν πλέον «θηρία», όπως ο
Σμάιχελ…