Tα βιώματα στήνουν παράσταση

«Χτυπιόμουν, ανάγκαζα τον εαυτό μου να θηλάζει, ενώ δεν είχα γάλα …». H επιβεβλημένη μητρότητα και ο θηλασμός είναι τρομοκρατία: αυτό είναι το μήνυμα των γυναικών που ανεβαίνουν στη σκηνή με κουκούλες τρομοκρατών και γυμνά στήθη, και όχι το γυμνό ως αυτοσκοπό, αφού οι ίδιες δεν είναι καν ηθοποιοί

Τι είναι φύλο σήμερα στην Ελλάδα; Τι είναι άνδρας και τι γυναίκα; Υπάρχει
αρσενικός και μη αρσενικός άνδρας; Υπάρχει θηλυκή και μη θηλυκή γυναίκα; Τι
σκέπτονται, τι επιθυμούν οι σύγχρονοι Έλληνες και Ελληνίδες; Οι
«Αρσενικότητες» και οι «Μήδειες» σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία
κειμένων της Χριστιάνας Λαμπρινίδη, που θα ανέβουν στις 7 Φεβρουαρίου στο «Από
Μηχανής Θέατρο», θα προσφέρουν μία ισχυρή δόση από όσα φοβίζουν, καταπιέζουν
και ευχαριστούν άνδρες και γυναίκες, αλλά και έναν αέρα συμφιλίωσης.

«H γραφή είναι ένας τόπος δημιουργικού λόγου, υπαρκτού μόνο μέσα από βίαιες
ανατροπές», λέει η Χριστιάνα Λαμπρινίδη. Δεν είναι τυχαίο που οι δύο αυτές
παραστάσεις, μία ανδρική για άνδρες και μία γυναικεία για γυναίκες, είναι
έντονα πολιτικές και επίκαιρες. Γιατί είναι πράξη πολιτική να τολμούν οι
γυναίκες να μιλήσουν για την καταπίεση της μητρότητας και του θηλασμού,
βγαίνοντας στη σκηνή με πρόσωπα κρυμμένα σε κουκούλες τρομοκρατών και με στήθη
ακάλυπτα. H μητρότητα και ο θηλασμός που επιβάλλει η κοινωνία στις γυναίκες
είναι τρομοκρατία, μας λένε.

Πολιτικοί είναι και οι άνδρες όταν μιλούν για τις δικές τους επιθυμίες,
σεξουαλικές φαντασιώσεις, αλλά κυρίως για το τι είναι άνδρας σήμερα. Τέσσερις
διαφορετικοί άνδρες, τέσσερις διαφορετικοί ορισμοί, αφού με τη σειρά «ευπειθώς
αναφέρουν», με στρατιωτικό βηματισμό, ότι άνδρας είναι «ισορροπία ρόλων και
ψυχής», είναι «ο τρόπος που μας έμαθαν να είμαστε», αλλά και «πόνος χωρίς
κλάμα».

Το πιο πολιτικό, όμως, είναι ότι οι ηθοποιοί δεν είναι ηθοποιοί, αλλά οι ίδιοι
οι άνθρωποι που έγραψαν τα κείμενα για τους έμφυλους εαυτούς τους και τολμούν
να εκτεθούν πάνω στη σκηνή. «H γυναικεία παράσταση απομυθοποιεί τον ιερό ρόλο
της μητρότητας, το “πρέπει”», λέει η Νατάσα Καλογεροπούλου, ενώ η Αθανασία
Γκανά συμπληρώνει ότι «η μητρότητα είναι ένας ρόλος φορεμένος σαν γάντι που σε
σφίγγει». «Έρχεσαι αντιμέτωπος με όλα τα συμπλέγματα της ανατροφής, τα οποία
με τη γραφή όχι μόνο δεν φοβάσαι να τα δεις, αλλά τα ξεπερνάς», λέει ο Φώτης
Κυριακού από την πλευρά των ανδρών. Μαζί τους θα εμφανιστούν οι Πηνελόπη Αρώνη
και Στέλλα Μαριανού, οι Αχιλλέας Γερομόσχος, Κώστας Λουκόπουλος και Γιάννης
Σιφναίος. Κείμενα έγραψαν επίσης οι Τριντάφυλλος Λυσιμάχου, Δήμητρα Ματσούκα,
Μαριγώ Ζάννου και Τζένη Φραγκουλίδη.

Καθρέφτης του εαυτού μας

Τα κείμενα των δύο παραστάσεων είναι αποτέλεσμα δουλειάς που έγινε στα
εργαστήρια δημιουργικής γραφής της Χριστιάνας Λαμπρινίδη. Επί σκηνής άνδρες
και γυναίκες βιώνουν σωματικά τις εμπειρίες της ζωής τους, τις οποίες πέρασαν
στο χαρτί μέσα από μία επίπονη διαδικασία αναζήτησης. Όλοι ξεκαθαρίζουν ότι
δεν πρόκειται για ψυχανάλυση, αλλά για δημιουργική «χρήση» του εαυτού τους και
του κόσμου με κύριο άξονα τη γραφή. Το υβριδικό writing performance που
προτείνει ως νέο είδος επί σκηνής η Χριστιάνα Λαμπρινίδη, αποτελεί μεν τη
συνέχεια μιας δουλειάς χρόνων, αλλά δεν παύει να είναι ευχάριστη έκπληξη, αφού
πρώτη φορά παρουσιάζεται και μία αμιγώς ανδρική παράσταση, η οποία λειτουργεί
συμφιλιωτικά και όχι αντιθετικά προς τη γυναικεία. Άλλωστε, τα κείμενα είναι
προσωπικές μαρτυρίες, είναι οι άνθρωποι που τα έγραψαν, αλλά ταυτόχρονα είναι
και όλοι εμείς, ένας καθρέφτης του εαυτού μας.

INFO

Writing Performance, «Λογισμικά των εκκρίσεων: Αρσενικότητες + Μήδειες», από
τη Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου, έως τις 29 Μαρτίου, στο «Από Μηχανής Θέατρο«
(Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο). «Αρσενικότητες», κάθε Δευτέρα στις 20.30.
«Μήδειες», κάθε Τρίτη στις 21.00.