Tο Tέταρτο κουδούνι

Πολύ «έιτι’ς» το βρήκε φίλη μου, στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», το
σχόλιο. Για την καλή συνάδελφο που, ένα βράδυ που ‘βρεχε, κι αφού της είπαν
ότι «ο ωραίος άντρας στην παρέα της» δεν ήταν παρά «η αδερφή που δεν της
φαίνεται», πιάνοντας δυο παγάκια με τα δάχτυλα και πριν τα βουτήξει,
απογοητευμένη, στο ποτό της – αλλά και πριν βουτήξει τη γλώσσα στο μυαλό της
-, νοστάλγησε, με άψογο ύφος -αλλά όπισθεν του ύφους, καθώς προκύπτει, το
χάος… – την εποχή που μπορούσε η γυναίκα να ξεχωρίζει το αρσενικό απ’ τους
«άλλους» και σκέφτηκε (;): «Όλα ήταν πιο εύκολα όταν φορούσατε ένα ροζ
τρίγωνο».

Μωρέ, κάλλιο «έιτι’ς» και στο χέρι παρά «φόρτι’ς» και καρτέρει (τον
Μένγκελε και το Auswitch – και όχι βέβαια Ausvitch που έγραψα την περασμένη
Πέμπτη…).

«Βρικολάκιασε»! Το θέατρό μας το φετινό χειμώνα. Που από Σεζόν Σαίξπηρ,
σε Σεζόν Ίψεν εξελίσσεται.

«Βρικόλακες» του Ίψεν στην Αθήνα, στο «Απλό» – όπου μαθαίνω ότι γίνεται το
έλα να δεις στα ταμεία -, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, με Ράνια Οικονομίδου –
Κυρία Άλβινγκ, Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο – Όσβαλντ, Δημήτρη Καταλειφό
(φωτογραφία) – Πάστορα Μάντερς.

«Βρικόλακες» στα Χανιά – αλλά και στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο -, απ’
το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, με Αλεξάνδρα Λαδικού, Μανώλη
Σορμαΐνη, Μαρίνο Δεσύλλα.

«Βρικόλακες» και στην Λάρισα, απ’ το εκεί ερασιτεχνικό, αλλά, εξ όσων
έχω αντιληφθεί, όχι τυχαίο, «Θέατρο Τεχνών», σε σκηνοθεσία του Χρήστου
Δημητριάδη, απ’ τα στηρίγματα, εδώ και χρόνια, του «Θεσσαλικού».

Δε θέλω να τα γράψω γιατί με πονάνε. Και γιατί έγραψα, μετά τον θάνατο
του Μίμη Κουγιουμτζή, τόσα «υπέρ σωτηρίας» του «Θεάτρου Τέχνης» που θεωρήθηκε
ότι υπερέβην τα εσκαμμένα… Αλλά δεν μπορώ να κάνω και τη στρουθοκάμηλο.
Βλέποντας την εικόνα του «Θεάτρου Τέχνης» που αλματωδώς – χιονοστιβάδα… –
εξελίσσεται σε θλιβερή.

Σε άδεια θέατρα οι δυο πρώτες φετινές παραστάσεις του, πολλά «κεφάλια»
έχουν ανακατευτεί χωρίς τα πράγματα να ξεκαθαρίζονται, ο Διαγόρας Χρονόπουλος
που είχε άτυπα αναλάβει, με την πείρα και τις ικανότητες που διαθέτει – ΚΘΒΕ,
Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου… – ουσιαστικές αρμοδιότητες εγκατέλειψε (όχι
όμως και τη σκηνοθεσία του νέου έργου του Γιώργου Χασάπογλου «Μοβ κωμωδία» που
ήδη παίζεται στο Υπόγειο ούτε τις «Εκκλησιάζουσες» που το «Θέατρο Τέχνης» θα
παρουσιάσει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο – μυστήρια πράγματα…), ο Νίκος
Μαστοράκης που είχε ανακοινωθεί ότι θα σκηνοθετήσει την τρίτη παράσταση στο
Υπόγειο – νεανικά μονόπρακτα του Βασίλη Ζιώγα – εγκατέλειψε…

Και, σαν κλου, βγαίνει στη φόρα από συνάδελφο, στην «Ελευθεροτυπία»,
ότι το έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη που παίχτηκε στο Υπόγειο πριν απ’ την «Μοβ
κωμωδία» με τον τίτλο «Το τραγούδι της Εύας» δεν ήταν «πρωτοπαρουσιαζόμενο
μετά τον θάνατο του συγγραφέα του» όπως το εμφάνισαν.

Βέβαια, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Το έργο, κατά βάση, ήταν το
ίδιο με το «Πέρα απ’ τη νύχτα» που ανέβασε ο Γιάννης Καλατζόπουλος με την
«Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης» του, στο «Πολύτεχνο», το 1996 – ’97 – επρόκειτο
μάλιστα για παραγγελία που επιχορηγήθηκε απ’ το υπουργείο Πολιτισμού.

Αλλά ο Μήτσος Ευθυμιάδης το είχε ξαναδουλέψει, εν όψει μάλλον του
σχεδίου «Άνοιξη Ελληνικού Έργου» της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
για την Πολιτιστική Ολυμπιάδα – με ανεβάσματα σαράντα νέων ελληνικών έργων –
που ναυάγησε με τη μορφή αυτή και που απαιτούσε άπαιχτα έργα. Άρα, αυτή η
«εκδοχή» του, άπαιχτη ήταν.

Όποιος, όμως, πρότεινε το έργο δεν έπρεπε να δώσει κάποιες εξηγήσεις;
Άγνοια είχε, επίτηδες το ‘κανε ή πίστευε ότι όλοι κουτόχορτο τρώνε; Αλλά έτσι
έδωσε άλλη μια κουτουλιά στο παραπαίον κύρος του «Θεάτρου Τέχνης» και το
εξέθεσε. Αφήνοντάς το να δίνει την εντύπωση ότι, εκεί κάτω, δεν ξέρουν πια τι
τους γίνεται.

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης (στη φωτογραφία) θα είναι ο Κοριολανός στην
ομώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ που θα ανεβάσει το καλοκαίρι, ενάμιση χρόνο μετά
τον «Άμλετ» του, ο Μιχάλης Κακογιάννης, σε μετάφρασή του, στο Ηρώδειο, στο
πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. «Μεταπηδώντας» – άνεση όμως που την έχουν μερικοί
ηθοποιοί μας! – απ’ το «Φρανκενστάιν ρεντίκουλους» στον Σαίξπηρ.

«Αγαπημένο έργο» του Φεστιβάλ – αν και υποπτεύομαι ότι οι ιθύνοντες δε
θα το ξέρουν… – ο «Κοριολανός». Το ‘χουμε δει και το 1985 απ’ το Εθνικό
Θέατρο της Βρετανίας σε σκηνοθεσία Πίτερ Χολ, με τον Ίαν ΜακΚέλεν σε μια απ’
τις κορυφαίες στιγμές του – άντε, μετά, να δεις τους δικούς μας… – αλλά και
το 1999 απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, σε σκηνοθεσία του Γεωργιανού Ρόμπερτ Στούρουα με
τον Γιώργο Κιμούλη, τότε καλλιτεχνικό διευθυντή του Θεάτρου – μια παράσταση ατυχήσασα.