ΓIANNHΣ MOΣΧOΣ «Eίμαστε όλοι έτοιμοι να αρπάξουμε…»

«Για να δουλέψω σωστά με τους ηθοποιούς, το βασικό για μένα είναι να συγκροτηθεί μια ομάδα και να βρούμε έναν κοινό κώδικα ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε για το αντικείμενό μας που είναι το έργο», λέει ο νέος σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος

Σπούδασε φαρμακευτική, «ακολουθώντας τις επιθυμίες» των γονιών του –
οικογένεια γιατρών… – και όχι τις δικές του που ήταν, από την αρχή της
εφηβείας του, το θέατρο. Όταν πήρε το πτυχίο του έδωσε και πάλι εξετάσεις και
πέρασε στο νεοπαγές τότε Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απ’ όπου αποφοίτησε το ’97 – η πρώτη «φουρνιά» του
Τμήματος.

Από την αρχή η σκηνοθεσία τον ενδιέφερε. Και ως βοηθός σκηνοθέτη ξεκίνησε –
του Νίκου Χατζηπαππά, στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», τελειόφοιτος ακόμα
του Τμήματος. Μετά, μόλις τελειώσει, «την κάνει» για Αθήνα.

Θεωρείτε εαυτόν τολμηρό;

«Και ναι και όχι. Προσπαθώ, όσο μεγαλώνω, να ξεπερνάω τους φόβους μου. Δεν
είναι εύκολο…».

Σίγουρα όμως είναι τυχερός. Στην Αθήνα βρίσκει αμέσως δουλειά στο «Εμπρός», ως
βοηθός του Τάσου Μπαντή, και στο «Αμόρε» – βοηθός του Γιάννη Χουβαρδά. Κι αν
στο «Εμπρός» έπεσε πάνω στη διάλυση των «Μορφών», στο «Αμόρε», μετά τον
στρατό, βρίσκει για άλλη μια φορά φιλόξενη στέγη: βοηθός σκηνοθέτη και πάλι,
διευθυντής παραγωγής και το φθινόπωρο του 2002, στις «Δοκιμές» για νέους που
οργανώνει το «Θέατρο του Νότου», υπογράφει την πρώτη του σκηνοθεσία: «Μέρες
πριν έρθεις» του Ανδρέα Φλουράκη.

Ακολουθούν, πέρσι, ο μονόλογος «Φύλλα της», και πάλι του Ανδρέα Φλουράκη, για
τη Λυδία Φωτοπούλου, το «Υψηλή τάση» της Άμπι Μόργκαν στον Εξώστη του «Αμόρε»,
στην «Πόρτα», για τα παιδιά, το «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι» του Μάικ Κένι. Φέτος
ο Γιάννης Μόσχος ανέβασε, για άλλη μια φορά στον Εξώστη, το έργο του Λούκας
Μπέρφους «Τέσσερις εικόνες αγάπης» και στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»,
επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, το νέο έργο του Άκη Δήμου «Ένα φως για κάθε
σκοτάδι» – ενώ θα κάνει την άνοιξη στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας την κωμωδία «Γυναίκες
στα χιόνια» των Αντώνη και Κώστα Κούφαλη.

Έχω δει τις πέντε από τις έξι παραστάσεις του. Και μπορώ πια με σιγουριά να πω
ότι ο Γιάννης Μόσχος είναι ένας νέος σκηνοθέτης με εξαιρετικές ικανότητες, που
ξέρει τι θέλει, που ξέρει να «διαβάσει» σωστά ένα κείμενο και να το
«υπηρετήσει», που ξέρει να βγάλει από τους ηθοποιούς του το καλύτερο.

Να μιλήσουμε για τα δυο έργα που ανεβάσατε φέτος; Το «Τέσσερις εικόνες
αγάπης» είναι ένα γερμανικό, «ψυχρό» έργο, με καθόλου πρωτότυπο θέμα – τις
ερωτικές σχέσεις. Πώς το είδατε εσείς;

«Κανένα θέμα δεν είναι πια πρωτότυπο…». Γελάει. «Το ζητούμενο είναι ο
χειρισμός των θεμάτων. Συγγραφικά και παραστασιακά. Είναι ένα έργο που μιλάει
για την αγάπη. Καθόλου πρωτότυπο. Όντως. Αλλά ο Νικηφόρος Παπανδρέου στη σχολή
μάς έλεγε πως όλα τα καλά έργα μιλούν για τον έρωτα και τον θάνατο. Και νομίζω
πως είχε απόλυτο δίκιο. Ο Μπέρφους καταγράφει την πραγματικότητα των σχέσεων
σήμερα, στη γενιά λίγο μετά τα τριάντα, που είναι η δικιά μου γενιά. Και
μιλάει για τη μεγάλη δυσκολία να “διαχειριστούμε” την αγάπη. Ειδικά στον γάμο.
Για το πώς, όσο περνάει ο χρόνος, τη θεωρούμε δεδομένη. Δεν ξέρω αν είναι
“ψυχρό” έργο, όπως είπατε… Απλώς ο συγγραφέας “βλέπει” τους ήρωές του με μια
“απόσταση”. Αυτό επιδίωξα κι εγώ. Γιατί εύκολα το έργο μπορεί να κυλήσει στο
μελόδραμα».

Και το έργο του Άκη Δήμου;

«Είναι η ιστορία δύο ηθοποιών γύρω στα πενήντα οι οποίοι είχαν παλιά μια πολύ
έντονη ερωτική σχέση. Ξαναβρίσκονται πολλά χρόνια μετά αφότου χώρισαν για να
παίξουν μαζί σε ένα έργο. Νομίζουν ότι η σχέση τους ανήκει στο παρελθόν, αλλά
το παρόν έρχεται να τους διαψεύσει. Και το θέατρο μπλέκεται με τη ζωή τους.
Ακριβώς σαν ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και το θέατρο το “είδα” το έργο.
Ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν. Και σαν ένα γαϊτανάκι ταυτοτήτων: δυο
ηθοποιοί οι οποίοι παίζουν τους ηθοποιούς που θα παίξουν κάποια πρόσωπα».

«Εξευρωπαϊζόμαστε με την κακή έννοια»

Σας ικανοποιεί η κοινωνία στην οποία ζείτε – η ελληνική;

«Όχι. Εξευρωπαϊζόμαστε με την κακή έννοια του όρου. Ολοένα και περισσότερο
βλέπω γύρω μου το ανικανοποίητο. Θέλουμε πάντα “κάτι καινούργιο”. Γινόμαστε
ολοένα και περισσότερο “καταναλωτές”. Και όχι μόνο των υλικών αγαθών. Και
γινόμαστε όλο και πιο εγωιστές και έτοιμοι να αρπάξουμε από τον άλλον. Κανέναν
από τους κοντινούς μου δεν τον βλέπω να αισθάνεται ευτυχής με ό,τι έχει…».

Εσείς αισθάνεστε;

«Όχι!». Γελάμε. «Μα και τον εαυτό μου συμπεριλαμβάνω στους ανικανοποίητους.
Και μετά το σκέφτομαι και λέω: “Είσαι Μάο!.. Ποιος ο λόγος να μην είσαι
ικανοποιημένος;”. Μια χαρά είναι η ζωή μου. Κάνω μια δουλειά που αγαπώ, δεν
έχω προβλήματα σοβαρά, έχω δέκα ανθρώπους κοντινούς μου που τους αγαπώ και μ’ αγαπούν…».

INFO

«Ένα φως για κάθε σκοτάδι» στο «Αμαλία» (Αμαλίας 71 – Παρασκευοπούλου,
Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-821.483) κάθε Τετάρτη μέχρι τέλος Μαρτίου.

«Γυναίκες στα χιόνια» στο «Παλλάς» (Καβάλα, τηλ. 2510-834.777, 2510-220.876 –
7). Από 26 Μαρτίου.