Aπρόβλεπτες παρενέργειες

Πολλές οι αναγνώσεις της πώλησης του εκδοτικού συγκροτήματος Μπόμπολα στον
μεγαλοεπιχειρηματία Θόδωρο Αγγελόπουλο και κατ’ επέκτασιν στη συζυγό του, την
κατέχουσα την Ολυμπιακή αίγλη, κ. Γιάννα Αγγελοπούλου. Κατ’ αρχήν είναι η
πρώτη, έπειτα από σχεδόν 15 χρόνια – και συγκεκριμένα από τη μεταβίβαση της
«Καθημερινής» στον κ. Αριστείδη Αλαφούζο στα τέλη του 1988 – σημαντική
μεταβολή στον χώρο των MME και του Τύπου. Από μόνη της λοιπόν η εξαγορά, η
είσοδος δηλαδή νέου «παίκτη» στο ευαίσθητο πολιτικά πεδίο της τηλεόρασης και
των εφημερίδων, θα επιδράσει κατά πάσα βεβαιότητα, αλλά κατά τρόπο μη
προβλέψιμο.

H διακινούμενη από την κυβέρνηση εκδοχή ότι η αγοραπωλησία είναι αποτέλεσμα
της πίεσης που ασκεί στα μεγάλα συμφέροντα το νομοσχέδιο για τον βασικό μέτοχο
και πως η «παράδοση» του Γιώργου Μπόμπολα στον Θόδωρο και στη Γιάννα
Αγγελοπούλου ευνοεί τον Κώστα Καραμανλή, μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες της
κυβερνητικής προπαγάνδας, να δίδει την πρώτη απλοϊκή εξήγηση, αλλά δεν είναι
επαρκής.

Τίποτε δεν προδικάζει τη στάση και τη συμπεριφορά των νέων ιδιοκτητών απέναντι
στην κυβέρνηση και συνολικά στην πολιτική. Όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και
πράγματα, παραπέμπουν σε σχήματα επαγγελματικά, ανταγωνιστικά, πιο επιθετικά
και σίγουρα λιγότερο προσεγγίσιμα από την κυβέρνηση και την πολιτική. H
οικονομική ανεξαρτησία που διαθέτουν προσθέτει βαθμούς ελευθερίας, δίδει
ευκαιρίες για σκέψεις και πρωτοβουλίες διαφορετικές από τις συνήθεις.

H έκπληξη που ένιωσε η κυβέρνηση κατά τη μετάδοση των πρώτων πληροφοριών για
την αγοραπωλησία είναι ενδεικτική. Φανερώνει πως δεν ήταν ενήμερη και επιπλέον
πως δεν είχε προσεγγίσει τις συνέπειες του εκτρωματικού νομοθετήματος που έχει
καταθέσει στο Κοινοβούλιο. H κυβέρνηση δεν ανέμενε κάτι τέτοιο, δεν υπολόγιζε
μια τόσο ευθεία αντίδραση.

Όπως και να έχει όμως η πραγματικότητα, η ίδια η ζωή είναι συνήθως πιο
περίπλοκη και σύνθετη από τη φαντασία ενός νομοθέτη και μάλιστα γραφειοκράτη.
Νόμιζαν ο Πρωθυπουργός και ο νομομαθής υπουργός Εσωτερικών ότι άπαντες θα
προσαρμοσθούν σύμφωνα με τη βούλησή τους. Και ακόμη δεν αντελήφθησαν ότι ο
Φρανκενστάιν που ανέστησαν στο εργαστήριο του Μαξίμου, δεν ήταν δυνατόν να
είχε ομαλή έξοδο στον δρόμο. Συνήθως η αντίδραση σε τέτοια παράταιρα σχήματα
είναι απρόβλεπτη, μη προσεγγίσιμη.

Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επικρίνεται με δριμύτητα από
επιχειρηματίες, τραπεζίτες, απ’ όσους έχουν σχέση με τη ζώσα οικονομία. Οι
περιορισμοί που εισάγει προσθέτουν πλήθος εμποδίων στην οικονομική
δραστηριότητα, δυσχεραίνουν την άνθηση της ζητούμενης επιχειρηματικότητας, δεν
συνάδουν με τις διακηρύξεις για την ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα της
οικονομίας, ούτε βεβαίως με όσα προαναγγέλλονται για την άρση των
γραφειοκρατικών βαρών.

Ο καιρός θα αναδείξει και άλλες παρενέργειες, που σήμερα δεν είναι ορατές.
Αλήθεια, γνωρίζει ο υπουργός Οικονομίας ότι σε λίγο οι τράπεζες, που έστω
αναγκαστικώς διαχειρίζονται το 1% μέσου ενημέρωσης, δεν θα μπορούν να
δανείζουν το Ελληνικό Δημόσιο, γιατί θα εμπίπτουν στις απαγορεύσεις του
βασικού μετόχου;

Οι προβλέψεις δυστυχώς δεν είναι οι καλύτερες. Γενική είναι η αίσθηση ότι η
οικονομία αντί να ανοίγει, κλείνει, καλύπτεται από χαμηλούς στόχους, κινείται
στην περιοχή μικροσυμφερόντων χωρίς στρατηγική, χωρίς όραμα, με στόχευση
βραχύβια. Έτσι όμως δεν θα έλθουν επενδύσεις, δεν θα δημιουργηθούν
προϋποθέσεις για τον ζητούμενο νέο πλούτο.

Δείχνει τούτη η κυβέρνηση να κυριαρχείται από το δόγμα της μικράς πλην εντίμου
Ελλάδος, γι’ αυτό και ενεργεί με βλέμμα εσωστρεφές, επιμένει σε λογικές του
παρελθόντος και αποστρέφει την κεφαλήν από τα σύγχρονα, τα μεγάλα και τα
ευρωπαϊκά. Για να επιτύχει τι άραγε;