Φουσκοδεντριές για γιουροβιζιονιστές

Άντε να βρούμε και έτερο εθνικό σεξ σίμπολ να μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον

Είναι κάτι σαν τα χελιδόνια και οι καβγάδες για τη Γιουροβίζιον. Με το που
εμφανίζονται στα δελτία ειδήσεων οι πρώτες «κόντρες», καταλαβαίνουμε πως
πλησιάζει η άνοιξη. Τέτοια εποχή κάνουν δειλά κάθε χρόνο την εμφάνισή τους οι
πληροφορίες περί εσωγιουροβιζιονικών ξεμαλλιασμάτων. Ανάβουν σπίθες οι
κουτσομπολικές εκπομπές. Ακολουθούν ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων που σέβονται
τον πόθο του ελληνικού λαού να ζήσει την έξαρση του γιουροβιζιονικού πάθους.

Στο Alter ακούσαμε προχθές, για παράδειγμα, πως μπορεί να μην έχει βρεθεί ο
καλλιτέχνης που θα τραγουδήσει, αλλά θεωρήθηκε η συμμετοχή του συνθέτη Νίκου
Τερζή σίγουρη, μια και δικά του ήταν τα δύο προηγούμενα τραγούδια που μας
έδωσαν την τρίτη θέση (του Sakis πέρυσι και των Αντίκ πριν από δύο χρόνια).
Αλλά δεν του επέτρεψαν, λέει, να επιλέξει αυτός τον ερμηνευτή και η συμφωνία
πάγωσε.

Να παγώσει και το έθνος ή να περιμένει λίγο ακόμη μήπως εμφανιστεί
άλλος καλύτερος; Στο μεταξύ, ο θόρυβος άρχισε. Είναι η πάγια τακτική για την
αύξηση της κατανάλωσης της παρα-γιουροβιζιονικής μπουρδολογίας και κατόπιν του
ίδιου του γιουροβιζιονικού θεάματος. «Κτίζεται», με άλλα λόγια, το ενδιαφέρον
του κοινού για ένα θέαμα, που μπορεί να έχει τους πιστούς του ανά την Ευρώπη,
να ‘χει και την πλάκα του, αλλά την εθνική διάσταση που καταφέραμε να του
δώσουμε εμείς πουθενά δεν την έχει.

Πάντως στην υπόθεση της Γιουροβίζιον, πρέπει να το παραδεχτούμε, μπορεί
να μη συναντιούνται ακριβώς οι τέχνες, συναντιούνται όμως δύο από τις
ισχυρότερες δυνάμεις της αγοράς: η τηλεόραση και η βιομηχανία της
μουσικής-τσιχλόφουσκας. Και μπορεί η δική μας αγορά να μοιάζει μικρή πλην
όμως, ιδού, επιδεικνύει μοναδικό καταναλωτικό πάθος για το γιουροβιζιονικό
τίποτε.

Να λοιπόν, πώς ζαχαρώνεται μία κατά τα άλλα μάλλον πληκτική υπόθεση ή
έστω ένα σόου για περιορισμένο κοινό με άφθονο γλάσο εθνικής υπερηφάνειας. Με
ένα «να τους δείξουμε εμείς» υπερβάλλουμε εαυτόν. Έτσι καταφέρνουμε να
είμαστε, αναλογικώς με τον μικρό πληθυσμό μας, η χώρα που επέδειξε την
υψηλότερη γιουροβιζιονική τηλεθέαση, έτσι όπως καταφέραμε να προλάβουμε τους
«καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες» με την «καλύτερη Τελετή Έναρξης όλων των
εποχών», είμαστε η χώρα που υποδέχθηκε τους ποδοσφαιριστές κυπελλούχους
Ευρώπης σαν μικρό εθνικό στρατό που κατάφερε νίκη κατά κολοσσιαίου μεγέθους
εχθρικών δυνάμεων, η χώρα που γενικώς τα καταφέρνει καλύτερα από όλες τις
άλλες. Δώσε μας σύγκριση και πάρε μας την ψυχή.

Εμπρός για νέα εθνικά διλήμματα

Πέφτουμε με τα μούτρα. Και φυσικά η απογοήτευση είναι κάθε φορά αντίστοιχου
μεγέθους. Αλλά τίποτε δεν μας συγκρατεί. Έτσι μετατρέψαμε σε παράδοση και τους
καβγάδες περί τα γιουροβιζιονικά. Αρνήθηκε λέει η Βίσση, αρνήθηκε και η Βανδή,
φοβούνται την αποτυχία. Απομένουν οι νεαρές Έλενα Παπαρίζου, που όμως
ξανασυμμετείχε με τους Αντίκ και η Ανέτ που μπήκε-βγήκε στο Fame Story
χαρίζοντας μερικά ωραία πλάνα μπούστου στο φιλοθεάμον κοινό ­ αλήθεια, γιατί
όχι η Καλομοίρα, μπορεί φωνούλα να μην έχει και τόσο σπουδαία αλλά είναι
χαριτωμένη. Το συγκλονιστικό ρεπορτάζ έθεσε και τα κορυφαία διλήμματα που θα
απασχολήσουν το έθνος οσονούπω. «Απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω»,
θα αναρωτιούνται οι αρμόδιοι της σχετικής επιτροπής και όπως προβλέπεται αυτός
θα είναι και ο πρώτος καβγάς που θα ξεσπάσει. Γιατί τη μία και όχι την άλλη.

Εκτός αν μετά τον εκτυφλωτικό Sakis, ξαποστάσει για λίγο το έθνος πριν
ξανατραβήξει προς τη γιουροβιζιονική δόξα. Αν και η αλήθεια είναι πως όταν
ανοίξει η όρεξη του εμπορικού θεάματος για ένα είδος, καταλήγουμε σε εθνικό
βουλιμικό παροξυσμό.