ΓNΩMH Γράμμα προς πρωταθλητές

Πονάει η Νοτιοανατολική Ασία. Γονατισμένη υπομένει τη συμφορά. Και περιμένει
τη βοήθεια όλων μας για να ξεπεράσει την οδύνη από το συναπάντημα με τον
θάνατο. Δεν υπάρχει χώρος, κλάδος επαγγελματιών ανά τον κόσμο που να μη
συγκλονίστηκε από αυτή την καταστροφή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι και ο χώρος
του ποδοσφαίρου – που δεν είναι ξεκομμένος από την κοινωνία – συμπάσχει με
τους συνανθρώπους μας. Συμπάσχει μεν, (για την ώρα) απέχει δε!

Διότι δυστυχώς, αρκετές ημέρες μετά την καταστροφή δεν είδαμε κάποια
πρωτοβουλία από τους διεθνείς παίκτες. Από τους πρωταθλητές Ευρώπης. Δεν
διαβάσαμε ένα μήνυμα, δεν ακούσαμε μια λέξη συμπαράστασης. Πολύ περισσότερο
δεν πληροφορηθήκαμε αν κάποιος από τους σύγχρονους ήρωές μας έστειλε λίγα ευρώ
στους πονεμένους…

O κυνισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αφορά τους ιδιοκτήτες, τους
ματαιόδοξους παράγοντες, τους αλαζόνες προέδρους. Οι παίκτες όμως είναι
εργαζόμενοι και ως εργαζόμενοι θα έπρεπε να έχουν ευαισθησίες. Δεν γίνεται να
επιζητείς συνεχώς πριμ από την Πολιτεία, πριμ από τους χορηγούς, πριμ από τους
«πρόθυμους» να προσφέρουν τα πάντα (για προσωπική προβολή, εννοείται), αποδοχή
από τους φιλάθλους και από την άλλη να απέχεις, να αγνοείς το κοινωνικό
γίγνεσθαι, να σφυρίζεις αδιάφορα. Τι σόι εργαζόμενος είσαι εσύ κύριε
πρωταθλητή Ευρώπης; Και πού είσαι τώρα είδωλο των πιτσιρικάδων για να δώσεις
παράδειγμα αλληλεγγύης; Όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, κύριε πρωταθλητή Ευρώπης,
εμφανίσου κι εσύ στο προσκήνιο. Πήρες πολλά, διότι το άξιζες. Δώσε όμως και
κάτι, διότι το αξίζουν οι συνάνθρωποί μας. Μην ξεχνάς ότι πολλοί απ’ αυτούς σε
χειροκρότησαν στην Πορτογαλία…