MATIEΣ Tο τσουνάμι

Δεν είχα ιδέαν τού τι εστί «τσουνάμι». Άνοιξα και τον Μπαμπινιώτη, μπας και δω
λίγο φως, αλλά δεν υπάρχει σχετικό λήμμα. Κατέβασα τότε τις εγκυκλοπαίδειες.
Και διάβασα πολλά. Και τρόμαξα! Αίφνης: το 1703 σκοτώθηκαν από το τσουνάμι
100.000 άτομα! Τον Αύγουστο του 1883, στις Ανατολικές Ινδίες, 36.000 άτομα!
Και το 1755 άλλα τόσα, περίπου, στον πυθμένα ενός όρμου της Λισαβώνας!

Είναι αυτό που λένε «ο Θεός να σε φυλάει…». Φεύγεις για χριστουγεννιάτικες
διακοπές με την οικογένειά σου για Ταϊλάνδη και Μαλδίβες, αισθάνεσαι
πανευτυχής που θα περάσεις μερικές ημέρες σε παραδείσιους τόπους και, ξαφνικά,
ενώ βολτάρεις σε μιαν ακτή, έρχεται ένα κατακόρυφο κύμα, ύψους 20 μέτρων, σε
πετάει κάτω και… τέλος!

Περίπου 100.000 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους έως την Τρίτη το βράδυ! Και,
φυσικά, ο αριθμός των θυμάτων θα μεγαλώνει, όσο θα περνούν οι ημέρες – στον
κατάλογο εκείνων που πνίγηκαν θα προστίθενται συνεχώς και άλλοι, που σήμερα
αγνοείται η τύχη τους. Αφήνω τους μετασεισμούς που, όπως άκουσα στην
τηλεόραση, θα συνεχίζονται για πολύ καιρό και η έντασή τους θα ‘ναι γύρω στα
7-8 Ρίχτερ!

Είχαμε κι εδώ τσουνάμι, το 1956. Ξεκίνησε από τη Σαντορίνη, στην περιοχή του
ηφαιστείου, και σάρωσε όλες τις Κυκλάδες. Ήμουν 21 ετών όταν έγινε το κακό.
Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα! Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έγινε ένας μεγάλος
σεισμός στη Σαντορίνη. Και τίποτα δεν αποκλείει να ξαναπνίξουν γιγάντια κύματα
το Αιγαίο, ύστερα από 20-25 χρόνια. Έτσι λένε, τουλάχιστον, οι σεισμολόγοι.

Μίλησα για σεισμολόγους: όποτε αντικρύζω μερικούς από αυτούς στην TV με πιάνει
η καρδιά μου! Τα βλέπουν όλα μαύρα! Και πιθανόν να έχουν δίκιο οι άνθρωποι και
να σπεύδουν να μας προειδοποιήσουν. Αλλά, τι μέτρα να πάρει το κράτος μπροστά
στο απροσδόκητο, το συγκλονιστικό – τη Δευτέρα Παρουσία που λένε και οι
παπάδες;

Παρ’ όλα αυτά, όπως γράφουν τα κιτάπια, υπάρχουν οργανισμοί (Ιαπωνία, Αλάσκα,
Σιβηρία, Χαβάη), που δουλειά τους είναι να προβλέπουν τα τσουνάμι. Βάση των
οργανισμών αυτών είναι η Χονολουλού. Δεν ξέρω αν έχει ενταχθεί και η χώρα μας
σε αυτό το σύστημα. Θα μας το πουν οι αρμόδιοι, υποθέτω.

Σκέφτομαι: χριστουγεννιάτικα, ελάχιστα εικοσιτετράωρα πριν από την
Πρωτοχρονιά, να πέφτει τόση μαυρίλα, τόσο πένθος στη ζωή μας… «Μας βαρέθηκε
ο Θεός…», έλεγε μια γριούλα στη μικρή οθόνη. Είναι να μη μας βαρεθεί,
τέτοιοι που ‘μαστε; Αλλά τα μικρά παιδιά, τι φταίνε;