Έβαλαν λίγο «μπιτ» στον έρωτα

Πιο «μπιτάτες» ή πιο λαϊκές λύσεις για δυνατή «επιστροφή» στα τσαρτ των πωλήσεων βρήκαν ηχηρά ονόματα της δισκογραφίας (όπως οι Γιώργος Νταλάρας και Άλκηστις Πρωτοψάλτη)

Κρίση που δεν αλλάζει το τοπίο έστω και ελάχιστα, δεν είναι κρίση. Το 2004
μπορεί να καταχωρηθεί ως η χρονιά που καταξιώνεται το δίπολο Χατζηγιάννη –
Ρέμου και η «νεο-πόπ-λαϊκή» αισθητική. Που σημαίνει ότι η πλειονότητα της
τραγουδιστικής παραγωγής συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις ύφους, ήχου και
θεματολογίας. Κι όλα εκείνα τα ονόματα, τα οποία επί χρόνια έσερναν τον χορό
των υψηλότερων πωλήσεων και τελευταίως έμοιαζαν να προβληματίζονται λόγω
κάθετης πτώσης στην αποδοχή των δίσκων τους, αποφάσισαν ότι είναι αδύνατον να
ξεπεράσουν την αισθητική που διαμόρφωσε η εποχή των τηλερεάλιτι, γι’ αυτό ο
καθένας με τον τρόπο του βρήκε λύση για δυνατή «επιστροφή» στα τσαρτ. Στίχοι
ερωτικού περιεχομένου, ενορχηστρώσεις «μπιτάτες» (που ταιριάζουν και με τη
νυχτερινή τους ενασχόληση στα μαγαζιά), ύφος που ικανοποιεί ευρεία γκάμα
ακροατών. Μάλλον δεν είναι καιροί για επαναστάσεις…

Τα ραδιοφωνικά

Άλκηστις Πρωτοψάλτη, «Να σε βλέπω να γελάς», διαφόρων συνθετών και
στιχουργών (Κορκολής, Δημητριάδης, Μπουσούνης κ.ά.), δουλειά φτιαγμένη για τον
δυναμισμό μιας τραγουδίστριας που φαίνεται να έχει κερδίσει και την τέχνη της
«αρχιτεκτονικής» ενός πολυσυλλεκτικού δίσκου. Ελευθερία Αρβανιτάκη,
«Όλα στο φως». Στα δεκατρία τραγούδια, 18 δημιουργοί και ένας ποιητής, ο
Ναπολέων Λαπαθιώτης. Δεν ξέρω τι προτίμησαν τα ραδιόφωνα, πάντως υπάρχει υλικό
για όλους: από Μιχάλη Χατζηγιάννη (σιγά μην ξέφευγε) και Σταμάτη Κραουνάκη
μέχρι Γιώργο Ζήκα, Αλκίνοο Ιωαννίδη και Νίκο Ξυδάκη. Κάποιες στιγμές είναι
εξαιρετικές. Οι ενορχηστρώσεις του Άκη Κουτσουπάκη. Γιώργος Νταλάρας,
«Στα τραγούδια που σου γράφω», για να γνωρίσουμε τον «εξωστρεφή» ερωτικό
Νταλάρα της εποχής Αντώνη Ρέμου και Γιώργου Θεοφάνους. Οι πιθανότητες να
αρέσει (για διαφορετικά τραγούδια) σε όλα τα μέλη της παρέας – ίσως και σε
αυτά που μέχρι τώρα κρατούσαν αποστάσεις – είναι αρκετές. Λαϊκότροπα, έντεχνα,
ερωτικές μπαλάντες, νεανικά με μπιτ και ηλεκτρικό φόντο από διάφορους συνθέτες
και στιχουργούς.

Δήμητρα Γαλάνη, «Το σ’ αγαπώ μπορεί», με την ίδια σε πρώτο πλάνο, ως
τραγουδίστρια και συνθέτιδα. Ένας «γυναικείος» δίσκος, με ερωτικές μπαλάντες
(κυρίως) και ενορχηστρώσεις μεικτές που δίνουν ένταση ακόμα και στις πιο
εσωστρεφείς στιγμές (στίχοι των Μαριαννίνας Κριεζή και Μυρτώς Κοντοβά).

Γιάννης Κότσιρας, «30 + Κάτι». Δεκατρία κομμάτια που έγραψαν ο Μανώλης
Φάμελλος, ο Κώστας Λειβαδάς (και ένα ο ίδιος), λαϊκότροπα και μπαλάντες, όλα
με επίκεντρο τη φωνή του που πλέον έχει κατοχυρωθεί ως μία από τις δυνάμεις
της νέας γενιάς. Στον δρόμο που τον ξέραμε πάντα…

Διασκευή: Οι Apurimac («Πάμε πάλι») με τις λάτιν-τζαζ
«μεταμορφώσεις» τους, σε κομμάτια του Τσιτσάνη, του Χιώτη, του Χατζιδάκι, του
Μικρούτσικου κ.ά.

Συνεύρεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων, Μαριώ, Ομαδική Απόδραση («Μπιτ
Παζάρ») σε έναν δίσκο που συνδυάζει το κρητικό στοιχείο με μια τζαζ ατμόσφαιρα
(ενορχηστρώσεις) και μια αγνώριστη, πιο τρυφερή Μαριώ.

EarthBound, «Brotherhood of the Dog» σε μια μεσογειακή Calexico εκδοχή,
που απευθύνεται σε ευρύ κοινό.

Ορχηστρικός δίσκος: Με την υπογραφή της Βάσως Αλαγιάννη
(«Svarno») και την ενορχηστρωτική παρέμβαση του Ματί Παλαιολόγου. Μια πιο
world music εκδοχή του γνωστού λαϊκού εαυτού της με τη συμμετοχή εξαιρετικών
μουσικών.

«Πέμπτη απόγευμα» του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου με 10 νέα λαϊκά
τραγούδια που ερμηνεύει η Σοφία Παπάζογλου. Βαλκανικός ήχος (πολλά πνευστά),
στίχος που «κουμπώνει» στη μελωδία (Γκανάς), φωνή που δένει με την ατμόσφαιρα.