ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kαζαντζίδης

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Σπύρου, Μελενίκου 24, Αθήνα, γράφει:

«Τελείωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες με τα συν και τα πλην τους. Επανήλθαμε στους
συνήθεις ρυθμούς της ζωής μας.

Πίστευα πάντως ότι οι ιθύνοντες των Αγώνων θα επέλεγαν τη χαρισματική φωνή του
Καζαντζίδη κατά την Τελετή Έναρξης ή Λήξης, π.χ. σ’ ένα κομμάτι του Σπανουδάκη
από τα “Πέτρινα χρόνια”, τιμώντας τον όπως του πρέπει.

Θεωρώ ότι η φωνή του διαθέτει τα εχέγγυα για να ακουστεί σ’ έναν τέτοιο χώρο,
αφού προκαλεί δέος με την επιβλητικότητά της. Εξάλλου, αυτή η φωνή χρωματίζει
και τις παραδόσεις μας, τις καταβολές, το λαϊκό μας τραγούδι.

Με τον Στέλιο γαλουχήθηκαν γενιές, υπάρχουν μνήμες από το ράδιο, τα θερινά τα
σινεμά, από τα οικογενειακά γλέντια, από τα τζουκ-μπόξ κ.λπ.

Και τι δεν μας θυμίζει ο Καζαντζίδης! Άξιζε να ακουστεί η φωνή του, δεν θα
ετιμάτο μόνο ο ίδιος, αλλά θα τιμούσε και ο ίδιος την εκδήλωση με τη φωνή του.
Ο Καζαντζίδης είναι εθνικό κεφάλαιο. Ανήκει στα ίδια κεφάλαια της πατρίδας
μας. Ενσωματώνει στη φωνή του τα ήθη και τα έθιμά μας.

Δεν λησμονιέται ο Στέλιος, αποτέλεσε σταθμό στο ελληνικό τραγούδι. Έχουμε
συνυφασμένες, όλοι μας, προσωπικές στιγμές στο άκουσμα της τεράστιας φωνής
του. Τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια και θα συνοδεύει, διαχρονικά, τη ζωή
και τα επόμενα.

Ο Καζαντζίδης έφυγε με άφθαρτη τη φωνή του. Έμεινε όμως άφθαρτος και ως
άνθρωπος στη συνείδηση του λαού. Είναι η άλλη του πτυχή. Διατήρησε μέχρι το
τέλος την υπόσταση και το όνομά του, χωρίς ποτέ να μπορέσει να τον διαβρώσει
το star system, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα. Ο Καζαντζίδης, ο οποίος βρέθηκε
στην πιο περίοπτη θέση στον χώρο του τραγουδιού και είχε δυνατότητα να
προσποριστεί τεράστια οικονομικά οφέλη που του παρείχοντο από διάφορες
προσκλήσεις-προκλήσεις, έμεινε στις καρδιές του λαού ως ο απλός καθημερινός
άνθρωπος, με τη μοναδική φωνή, που διεκρίνετο για την ταπεινότητα, τη
σεμνότητα, τη συνέπεια με την οποία υπηρέτησε το λαϊκό τραγούδι και, κυρίως,
μια εναρμονισμένη στάση ζωής με όσα ευαγγελιζόταν.

Και τούτο είναι το σπουδαίο. Έμεινε αμόλυντος και ως φωνή και ως ήθος.
Αποποιήθηκε ό,τι θα διάβρωνε την παρουσία του και πρώτα απ’ όλα απαξίωσε με τη
στάση του το χρήμα. Δεν υπέκυψε στο δέλεαρ. Δεν παρασύρθηκε από την πρωτιά που
είχε στον χώρο του.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η απόλυτη φωνή που είπατε, κ. Παπαδόπουλε, η τέλεια όπως
θα λέγαμε, τίθεται εκτός κάθε συναγωνισμού».