Aρένα έδωσες, αρένα θα λάβεις

Στο κάτω κάτω δεν τους πήγαν για να χορέψουν τη «Λίμνη των κύκνων», για να «μονο-μαχήσουν» τούς πήγαν για 200.000 ευρώ

Γνωρίζουμε πως τα ριάλιτι δεν είναι παρά αρένες, όπου μονομαχούν
απελευθερώνοντας τα ταπεινότερα ένστικτά τους οι παίκτες ώσπου να επιβιώσει ο
«ισχυρότερος», όχι απαραιτήτως ως προς τη μυϊκή δύναμη, αλλά ως προς την
αντοχή του στομαχιού του να αντέξει τις πιέσεις και τις εντάσεις. Στην αρένα
αυτού του είδους του θεάματος καλούνται να ριχτούν με πάθος και συγγενείς και
οπαδοί, άνθρωποι από τους τηλεθεατές που ταυτίζονται με τον έναν ή τον άλλο
παίκτη και αναπαράγουν τις συνθήκες του ριάλιτι στην πραγματικότητά τους. Το
‘χουμε ζήσει όλο αυτό παλαιότερα με γονείς παικτών τού «Μπιγκ μπράδερ» ή του
«The wall», με κοινό που επικοινωνεί τηλεφωνικά με διάφορες κουτσομπολίστικες
εκπομπές για να εκφράσει αγανάκτηση, να ξεσπαθώσει υπέρ ή εναντίον κάποιου
παίκτη.

Ένας ολόκληρος κόσμος κατασκευασμένος επάνω σε μια ψευδαίσθηση, σε μια
σκηνοθετημένη με τη μεγαλύτερη αγριότητα αναπαράσταση της πραγματικότητας.
Αναμενόμενα επομένως τα επεισόδια που ξέσπασαν στο γήπεδο του Μίλωνα, όπου η
παραγωγή του «Survivor 2» είχε καλέσει κοινό να παρακολουθήσει μαζί με
συγγενείς τον ημιτελικό και τον τελικό «αγώνα» των παικτών. Εξαγριωμένοι οι
παίκτες από τις συνθήκες ζωής στη Μαλαισία, εξαγριωμένοι και από το είδος των
δοκιμασιών που τους ταπείνωσαν, που τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια καλώντας
τους να απεκδυθούν τον πολιτισμό του σεβασμού της προσωπικότητας με «όραμα»
200.000 ευρώ, μόλις βρέθηκαν σε κόσμο επέδειξαν τα πρωτόγονα ήθη στα οποία
είχαν εθιστεί. Εις εξ αυτών επιτέθηκε σε κάποιον εκ του κοινού. Εκείνος
απάντησε και η σύρραξη γενικεύθηκε.

Αφού δεν σηκώθηκαν να φύγουν όταν τους έκλειναν σε κλουβιά, όταν τους
έθαβαν στη γη, όταν τους άφηναν να πεινάσουν και μετά πρόσφεραν στους μισούς
γεύματα που θα ‘πρεπε να καταναλώσουν σε ελάχιστο χρόνο, εξωθώντας τους να
συμπεριφερθούν απέναντι στο φαγητό σαν γουρούνια, αφού ανέχτηκαν κάθε
ταπείνωση, τι περιμένει άραγε κανείς περισσότερο από το να συνεχίσουν να
επιδεικνύουν την έλλειψη πολιτισμού και μετά την επιστροφή τους; Και τι
περιμένει κανείς από ένα κοινό που πήγε να χαζέψει θέαμα αρένας; H ατμόσφαιρα
ήταν προκαθορισμένη από τις συνθήκες του ριάλιτι. Κάπως έτσι συνέβαινε και
στις ρωμαϊκές αρένες, όπου οι μονομάχοι αγρίευαν το κοινό για να δείξουν ότι
είναι αδίστακτοι και αιμοβόροι.

Τα επεισόδια φρόντισε η παραγωγή να μην καταγραφούν, άδειασε το γήπεδο και
προχώρησε στη μονομαχία για τον τελικό κεκλεισμένων των θυρών.

Και γιατί θα ‘πρεπε οι τελικές μονομαχίες του ριάλιτι να έχουν μεγάλο
κοινό; Τι ακριβώς θα παρακολουθούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Κλήθηκαν να
αποτελέσουν τη ζωντανή απόδειξη της ισχυρής δύναμης του τηλεοπτικού μέσου να
κατασκευάζει πραγματικότητες. Διότι δεν πήγαν να παρακολουθήσουν αθλητές, ούτε
ηθοποιούς να δίνουν παράσταση, ούτε χορευτές ή άλλους επαγγελματίες του
θεάματος. Πήγαν να συναντήσουν «κοινούς θνητούς» που τους επέβαλλε σαν
διασημότητες η τηλεόραση. Και τα προσόντα τους; Το να μπορούν να
εξαγριώνονται, να υποτάσσονται σε κανόνες βαρβαρότητας, να διαθέτουν την
προσωπικότητά τους στο θέαμα του ριάλιτι.

H μεγάλη ένταση που κατασκευάστηκε βήμα βήμα από τις πρωτόγονες συνθήκες στις
οποίες κλήθηκαν να ανταποκριθούν ξέσπασε στον χώρο της αρένας του Μίλωνα. Στο
κάτω κάτω δεν τους πήγαν για να χορέψουν τη «Λίμνη των κύκνων», για να
«μονομαχήσουν» τούς πήγαν και να αγγίξουν το όνειρο των 200.000 ευρώ.

H μόνη «πραγματικότητα» των ριάλιτι

Αυτή και μόνο είναι η «πραγματικότητα» των ριάλιτι, η ένταση που
απελευθερώνει θυμό και ένστικτα, που δημιουργεί άγρια πολεμική ατμόσφαιρα μια
και εκτίθενται ατομικότητες, μικρά «εγώ», τα οποία διογκώνονται από τη
δημοσιότητα του τηλεοπτικού φακού και συγκρούονται παράγοντας βουρκώδες θέαμα.

Κρίμα που έχει γίνει συνήθεια οι «τελικοί» των σόου τού είδους να αποτελούν
εορταστικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα. Μια γιορτή αγάπης, ειρήνης και
προσφοράς, ένα ωραίο γλέντι οικογενειακών συναντήσεων να ευτελίζεται
ταυτιζόμενο τηλεοπτικώς με την αρένα των ριάλιτι και η αποθέωση του
εγωκεντρισμού, του ατομικισμού, που ξεσπαθώνει κυνηγώντας το έπαθλο των
200.000 ευρώ να θεωρείται πανηγύρι, γιορτή. Έχουμε χάσει τις έννοιες.