NΟNIKA ΓAΛHNEA «…δεν θα γεράσεις ποτέ»

«Κάθε φορά που αντιμετωπίζω έναν καινούργιο ρόλο έχω ξεχάσει όλους τους κανόνες του θεάτρου – όπως κάθε φορά που μέσα μου ξεκινάει ένας καινούργιος έρωτας δεν θυμάμαι τίποτα από τους κανόνες του παιχνιδιού. Ξαναρχίζω από την αρχή, ξανακάνω τα ίδια λάθη και ξαναείμαι γυναίκα χωρίς ηλικία, χωρίς πείρα, χωρίς σιγουριά, έτοιμη για το άγνωστο, έτοιμη για όλα…», εξομολογείται η Νόνικα Γαληνέα στην αυτοβιογραφία της, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη με τίτλο «H ζωή μου»

H Νόνικα Γαληνέα τολμάει να εκτεθεί με μια αυτοβιογραφία που φωτίζει την
προσωπικότητά της. H γραφή ακολουθεί τη ροή της σκέψης της, με φλας μπακ σε
ανθρώπους και γεγονότα που την καθόρισαν. Ένα από αυτά είναι το κομμάτι που
αφορά την πλήρη μεταστροφή της: από γυναίκα κοσμικής καριέρας σε ηθοποιό
καριέρας. Είναι η καθοριστική δεκαετία του ’60, που επιτρέπει στον εαυτό της
να ακολουθήσει την ανήσυχη φύση της. Έχει ήδη αποκτήσει τις τρεις κόρες της
από τον γάμο της με τον ψυχίατρο Νίκο Μουτούση, όταν εγκαταλείπει το
μητροπολιτικό Λονδίνο για να χωθεί στο ταπεινό «Υπόγειο» του Κάρολου Κουν.

Στην τριετία της φοίτησής της στο Θέατρο Τέχνης, στον καιρό της μύησης είναι
αφιερωμένο ένα μεγάλο κεφάλαιο της «Ζωής» της.

Εξετάσεις στον Κουν

«Οκτώβριος του 1963. Κατεβαίνω τα σκαλιά της οδού Σταδίου – στην υπόγα, όπως
την λέγαμε – για να δώσω εξετάσεις στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Τα γόνατά μου
λυγίζουν σε κάθε σκαλοπάτι. Φοράω μια άσπρη μπλούζα, μια φούστα πολύ φαρδιά,
καρό, που την έχω πάρει από καροτσάκι στην οδό Αιόλου, και έχω κόψει τα πολύ
ωραία καστανά μακριά μαλλιά μου σχεδόν γουλί. Περιμένω με άλλους ογδόντα τη
σειρά μου και ακούω στο όνομα Αντιγόνη Μουτούση. Μπαίνω στην αίθουσα, βλέπω
την επιτροπή, με ρωτούν “Τι θα μας πείτε; ” και τους λέω: “Τη Νύφη από το
«Ματωμένο γάμο» του Λόρκα και την Άλμα απ’ το «Καλοκαίρι και Καταχνιά» του
Τέννεσυ Ουίλλιαμς”. Ακούω: “Ευχαριστούμε, θα σας ειδοποιήσουμε”. Την άλλη μέρα
με πήρε τηλέφωνο ο Χάρης ο ταμίας και μου είπε: “Ο κύριος Κουν θέλει να σας
ξαναδεί”.

Πήγα με τα ίδια ρούχα φυσικά, είπα μόνο μια φράση και τον άκουσα να μου λέει:
“Περάσατε”. Υπάρχουν στιγμές που δεν περιγράφονται. Αυτές οι στιγμές είναι η
ευτυχία. Ο Κάρολος Κουν ήταν το γοητευτικότερο άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή
μου. Μάγευε. (…) Δεν ερχόταν συχνά στη σχολή. Μου είχε δώσει να δουλέψω τη
Νόρα απ’ το “Κουκλόσπιτο” του ‘Ιψεν. Μου την δίδασκε, αλλά καθώς εγώ είμαι και
μίμος, χωρίς να το καταλάβω έπαιζα… τον Κουν! Μια μέρα μου λέει: “Μόνικα
(έτσι με φώναζε) μην κάνεις εμένα”.

Στα υγρά τσιμέντα…

H ατμόσφαιρα του «Υπογείου», η μελέτη, οι πρόβες, τα πρόσωπα, ο πρώτος ρόλος,
που ήταν βουβός. Μία από τις τρεις κουκουβάγιες – οι άλλες δύο ήταν η Εύα
Κοταμανίδου και η Δέσποινα Μπεμπεδέλη – στους «Όρνιθες»! H μεγαλοαστή Νόνικα
άλλαξε ρότα. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στη λιτότητα, τη μυστικοπάθεια και την
αισθητική του Θεάτρου Τέχνης. Κυρίως, όμως, στα γούστα του Κουν, που θαύμαζε.
Δύσκολη ιστορία. Αλλά δεν ενοχοποιήθηκε. Άλλαξε απλώς γκαρνταρόμπα.

«Απ’ τον πρώτο κιόλας χρόνο της σχολής, που ήταν στα Εξάρχεια, σ’ ένα παλιό
σπίτι με τοίχους μες στην υγρασία, έκανα κάθε δυνατή προσπάθεια για να μην
προκαλώ. Επί τρία χρόνια πήγαινα μ’ ένα δερμάτινο λεπτό παλτουδάκι, που το
είχα πάρει φτηνά στην Ισπανία. Το φόραγα συνέχεια, για να μην ακούω σχόλια για
την οικονομική μου άνεση. Τελικά με το να χτυπιέμαι στις πλάκες, στα τσιμέντα
και μες στην υγρασία, κάνοντας αυτοσχεδιασμούς, όπως π.χ. το γουρούνι ή τον…
κατάδικο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, άρχισαν να στραβώνουν τα δάχτυλά μου απ’
την υγρασία».

Ο «απαγορευμένος» έρωτας

Στα χρόνια της Σχολής άρχισε να ξεκαθαρίζει και η προσωπική της ζωή.
Χωρισμένη πια, ερωτευμένη με τον Αντώνη Θεοδωρακόπουλο, συμμαθητή της στη
Σχολή, ζούσε μια σχέση εφηβείας που δεν είχε ζήσει μέχρι τότε. Αλλά μια
ατμόσφαιρα φοβική, ένα κλίμα μυστικοπάθειας, οδήγησαν και στον χωρισμό και
στην αποχώρηση.

«Τρία χρόνια ήμασταν μαζί, όσο πιο κρυφά γινόταν. Κι όμως δεν υπήρχε λόγος
να κρυβόμαστε. Ήμουνα ελεύθερη, ήταν ελεύθερος και το μόνο εμπόδιο ήταν οι
κανόνες του Θεάτρου Τέχνης. Δεν επιτρεπόταν σχέση ανάμεσα σε άντρα και
γυναίκα. (…) Ήξερα πως έπρεπε επειγόντως να αποσυρθώ πριν μου δείξουν κατά
πού έπεφτε η εξώπορτα.

Κατέβηκα για άλλη μια φορά τα σκαλιά του Θεάτρου Τέχνης χωρίς πια να μου
κόβονται τα γόνατα. Ο Κουν μόλις είχε αρχίσει πρόβα. Τον διέκοψα και του είπα
πως ήθελα να τον απασχολήσω μόνο για λίγα λεπτά. Αυτά δεν γινόντουσαν στο
Θέατρο Τέχνης. Αντέδρασε, αλλά τελικά δεν έφερε αντίρρηση. Μπήκαμε στο
γραφειάκι του και του είπα: “Κάρολε (έτσι τον έλεγα σε στιγμές μεγάλης
αλήθειας) θα φύγω απ’ το Θέατρο Τέχνης”. Μου είπε: “Μόνικα, εσύ ανήκεις στο
Θέατρο Τέχνης”. Δεν το πίστεψα. Άλλοι άνθρωποι – δικοί του – ήθελαν πάρα πολύ
να φύγω και ο Κουν επηρεαζόταν. Του είπα: “Φεύγω γιατί αισθάνομαι πως δεν
είμαι ελεύθερη ούτε ν’ αναπνεύσω”».

Το βέβαιο είναι πως μέσα από δισταγμούς και αγωνίες έκανε τη μεγάλη
ανατροπή. Έκανε αυτό που ήθελε. Θέατρο. Σ’ αυτό πορεύεται 41 χρόνια. Και στη
σχέση της με το θέατρο αφιερώνει την τελευταία φράση του βιβλίου της. «Είμαι
σίγουρη ότι το θέατρο μου επιφυλάσσει κι άλλες μεγάλες συγκινήσεις. Ελπίζω και
η ζωή!».

INFO

Το βιβλίο της Νόνικας Γαληνέα «H ζωή μου» (Εκδόσεις Λιβάνη) παρουσιάζεται
απόψε στις 19.00 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη 1, τηλ.
210-7282.000), στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας.