Tο παλιό τραγούδι γίνεται αλλιώς

«Όταν διασκευάζεις Χατζιδάκι που έχει παιχτεί πολύ είναι σαν να παίζεις με τη φωτιά. Πρέπει να είναι εξαιρετική η διασκευή σου για να παρασύρεις τον άλλο. Εμείς βάλαμε τον καλύτερο εαυτό μας», λένε οι Apurimac (αριστερά). Οι Stereomatic (επάνω) είναι πάνω από 10 χρόνια ειδικευμένοι στο ρεμίξ, και με ηλεκτρονική «ανακατασκευή» έδωσαν σύγχρονο ρυθμό σε τραγούδια του Νέου Κύματος

Μπορεί η εποχή μας να μη μείνει, όπως φαίνεται, στην ιστορία για τη γέννηση
μεγάλων δημιουργών, δεν αποκλείεται όμως να μείνει ως εποχή της διασκευής, της
ανακατασκευής και του ρεμίξ. Ο Πλέσσας, ο Σπανός, ο Λοΐζος, ο Χατζιδάκις, αλλά
και ο Σογιούλ, ο Μεντής, ο Μωράκης κ.ά. μπαίνουν στο «μίξερ» της κονσόλας και
βγαίνουν… ολοκαίνουργιοι, με «χρώματα» σημερινά, έτοιμοι (κάποιες φορές) να
ριχτούν στα πικάπ των d.j. Και αν δεν είναι ηλεκτρονικό ή ντανς το νέο
περιβάλλον που σερβίρονται, δεν αποκλείεται να είναι κάτι σε λάτιν ο ρυθμός –
χορευτικός πάντως γιατί οι ημέρες είναι για εξωστρέφεια και ο χορός
ενδείκνυται.

Οι Apurimac, λόγου χάριν, φέτος μας προτείνουν Χατζιδάκι και Χιώτη (Μουζάκη,
Μωράκη, Τσιτσάνη, Πλέσσα, Μικρούτσικο) σε μια πιο λάτιν εκδοχή. Το CD «Πάμε
Πάλι» (Λύρα), στο οποίο συμμετέχουν και οι Γεράσιμος Ανδρεάτος, Χρήστος
Θηβαίος και η Μάρθα Μορελεόν, είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα νέα εκδοχή
γνωστών τραγουδιών του ’50 και του ’60 κυρίως («Θάλασσα πλατιά», «Αν σ’ αρνηθώ
αγάπη μου», «Έλα πάρε μου τη λύπη», «Αυτό το μάμπο το Μπραζιλέρο», αλλά και
λαϊκά όπως «Νύχτες μαγικές», «H σκούνα» κ.ά.), τα οποία παίζονται με την
ελευθερία και το ύφος μια μεγάλης λάτιν-τζαζ μπάντας.

Το σίγουρο είναι ότι στις ημέρες μας μπορεί να λείπουν οι μεγάλες
εμπνεύσεις, όμως δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι και οι διασκευές έχουν (ώς
ένα βαθμό τουλάχιστον) τον σπόρο της δημιουργίας.

«Για μας», λέει ο Ντάνιελ από τους Apurimac, «ήταν μια τρέλα που σκεπτόμασταν
να κάνουμε από καιρό. Όλα αυτά τα τραγούδια τα έχουμε παίξει κατά καιρούς στις
λάιβ εμφανίσεις μας και πάντα λέγαμε να κάνουμε έναν δίσκο. Καθήσαμε λοιπόν
και ασχοληθήκαμε ξανά με τα συγκεκριμένα κομμάτια και τα αλλάξαμε ακόμη πιο
πολύ, ακόμη σε πιο λάτιν».

STEREOMATIC

Κλάμπινγκ με το Νέο Κύμα

Ειδικευμένοι παραγωγοί ηλεκτρονικής μουσικής οι Stereomatic (ο Δημήτρης Βόγλης
και ο Κώστας Αποστολόπουλος) επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στο Νέο Κύμα και
κυρίως σε επιτυχίες του Γιάννη Σπανού, που τραγούδησαν η Αρλέτα, η Καίτη
Χωματά, η Πόπη Αστεριάδη, καθώς και σε κομμάτια όπως «Σταμάτησε του ρολογιού
τους δείκτες» του Πλέσσα ή το «Γεια σου σ’ ευχαριστώ» (του Κώστα Ξενάκη) που
έκανε τότε γνωστό η Μαρίνα. H δική τους «επέμβαση» ήταν εντελώς διαφορετική
από αυτήν των Apurimac.

«Δουλέψαμε κυρίως με τις πρωτότυπες μήτρες των δίσκων – δηλαδή έχει κρατηθεί
το αρχικό υλικό – και ουσιαστικά κάναμε ανακατασκευή των κομματιών. Το
σκεπτικό μας ήταν απλό: πώς θα είχαν γίνει αυτά τα τραγούδια αν είχαν γραφτεί
σήμερα; Έχοντας αυτό στο μυαλό μας, και οδηγούμενοι από τις ίδιες τις
μουσικές, δώσαμε μια dance εκδοχή σε πολλά από τα κομμάτια, κρατώντας
αναλλοίωτες τις φωνές».

Ναι, αλλά αν σε ένα κομμάτι έχει επιταχυνθεί ο ρυθμός (που είναι φανερό ότι
έχει επιταχυνθεί σε πολλά);

«Επιταχύνεται και η φωνή βέβαια. Και γίνονται διάφορες παρεμβάσεις
ενορχηστρωτικά. Δεν είναι ένα απλό ρεμίξ. Ας πούμε στο τραγούδι “Μια φορά
θυμάμαι” (Αρλέτα) η βάση είναι μια τρομπέτα που δεν υπάρχει στην πρώτη
ηχογράφηση».

Τούτος ο δίσκος – «Stereomatic Remixes, Νέο Κύμα» (Lyra) – είναι ο πρώτος τους
(τουλάχιστον ως Stereomatic) στην εγχώρια αγορά. Τι ήταν αυτό που έκανε δύο
ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν προλάβει να ζήσουν εκείνη την εποχή (λίγο πάνω
από τα 30 είναι και οι δύο) να ασχοληθούν με το Νέο Κύμα; «Είμαστε αυτής της
αισθητικής. Και μας άρεσε ως ιδέα. H βασική μας σκέψη ήταν πώς θα δούλευε ο
δημιουργός του 2004. Έτσι δουλέψαμε κι εμείς…».

Ο Χατζιδάκις συναντά την ελεκτρόνικα

Με την «Εποχή της Μελισσάνθης», το «Reflections», την «Αθανασία» κ.ά.
ασχολήθηκε πέρυσι ο μετρ της ελεκτρόνικα στην Ελλάδα, K. Βήτα (φωτογραφία), σε
μια προσπάθεια να ερευνήσει με έναν πολύ δικό του τρόπο τον Μάνο Χατζιδάκι. Ο
δίσκος του «Transformations» ( Σείριος) είναι μια αξιόλογη προσπάθεια
συγκατοίκησης δύο διαφορετικών γενεών, δύο εκ διαμέτρου αντίθετων
(φαινομενικά) μουσικών ρευμάτων, που αποδεικνύει έμπρακτα πόσο πρωτότυπος και
πόσο εμπνευσμένος μπορεί να είναι ο δεύτερος κύκλος ζωής ενός διασκευασμένου
συνθέτη. Πριν δούμε όμως την ολοκληρωμένη του «σπουδή» πάνω στον Χατζιδάκι,
είχαμε στα χέρια μας κάποια πρώτα δείγματα… φλερτ με το μουσικό μας
παρελθόν. Στη συνεργασία του με τη Δήμητρα Γαλάνη στο «Meta» (Universal)
«διασκεύασε» Λοΐζο («H μέρα εκείνη δεν θα αργήσει»), Χατζιδάκι («Πες μου μια
λέξη») και Σιδηρόπουλο («H ώρα του Stuff»), φτιάχνοντας ένα νέο ηλεκτρονικό
περιβάλλον που δίνει νέα διάσταση στα κομμάτια.