TOM ΓOYEΪTΣ «O Θεός λείπει για δουλειές»

Ιστορίες για έρωτες και πάθη, χαμένους θησαυρούς της φαντασίας, ξωτικά και τον ίδιο του τον εαυτό, έναν άλλο δηλαδή άνθρωπο, τραγουδά από τη σκηνή ο Τομ Γουέιτς. Ενίοτε και με ντουντούκα…

Ήταν, συμφώνησαν οι περισσότεροι, το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Ας μην
είμαστε απόλυτοι όταν μιλάμε για τέχνη. Αλλά αυτές, οι λιγοστές, μετρημένες
στα χέρια, εμφανίσεις του Τομ Γουέιτς στην Ευρώπη έγραψαν ιστορία. Ύστερα από
17 χρόνια εμφανίστηκε στο Λονδίνο. Στο Βερολίνο διάλεξε έναν χώρο στη σκιά του
Zoo Station, σκοτεινό και δύσκολο να τον περπατήσεις νύχτα. Αυτά και μερικά
ακόμη τέτοια ραντεβού στη Γηραιά Ήπειρο συνέπεσαν με την κυκλοφορία του «Real
Gone», των δεκαπέντε καινούργιων τραγουδιών του Τομ Γουέιτς, τα οποία
προστέθηκαν στη σούμα τεσσάρων δεκαετιών καριέρας.

Ο ίδιος εξακολουθεί να προσπερνά τη φήμη του, σε πείσμα όσων μετά τα 50
χαμηλώνουν τις ταχύτητες. Αυτήν τη φορά επιστρέφει, πάντα σε συνεργασία με τη
σύζυγό του Καθλίν Μπρέναν, με ένα είδος, όπως λέει ο ίδιος, «κυβιστικού φανκ».
Και, όχι, δεν επιθυμεί να επεκταθεί περισσότερο επ’ αυτού. Αυτήν τη φορά,
απλώς, δέχεται στο άλμπουμ να αποχωριστεί το πιάνο του.

H Ευρώπη κινήθηκε άμεσα σε ανταπόκριση του απροσδόκητου κ. Γουέιτς. Τα
εισιτήρια (130 ευρώ, στην Αγγλία) εξαφανίστηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Γιατί, ποιος
ξέρει αν ο Τομ Γουέιτς ξαναδώσει ποτέ συναυλία. Έχει πει πως δεν του αρέσει να
ταξιδεύει πολύ και σπάνια απομακρύνεται από την Καλιφόρνια, όπου ζει μια ήσυχη
ζωή με τη γυναίκα και τα παιδιά του.

Αυτόν τον ήσυχο Τομ Γουέιτς δεν τον έχει συναντήσει κανείς. Όσοι – εξαιρετικά
τυχεροί – τον είδαν τούτες τις ημέρες στη σκηνή, βρήκαν πάλι έναν αλλόκοτο
τύπο μέσα σε ένα σκονισμένο κουστούμι, πάνω στο πιάνο, ή όρθιο με μια
ντουντούκα στα χέρια να βρυχάται και να αλυχτάει, σαν να παλεύει με πέτρες που
φράζουν τη φωνή του, να χοροπηδάει σαν μεθυσμένος έτοιμος να αρχίσει καβγά και
να σέρνει μαζί τον χορό όλων αυτών των παράξενων πλασμάτων που ζουν στα
τραγούδια του. Ή να γίνεται απλώς ένας τροβαδούρος, ονειροπόλος σαν τους
τροβαδούρους όλου του κόσμου.

«Θα συνεχίσω να το κάνω αυτό», λέει, «μέχρι να στεγνώσει ο λαιμός μου, ακόμη
και μόνος μου στο μπάνιο, ενώ όλοι στο σπίτι θα κοιμούνται ήσυχα». Το «Real
Gone» δεν φεύγει μακριά από τα αγριεμένα του μπλουζ και τα βαθιά, διεκδικητικά
του γκόσπελ, τις περιπετειώδεις, α λα Κουρτ Βάιλ, μπαλάντες του και έναν
θόρυβο που έλκει η μουσική του κάτω από τη γη. «Ο Θεός (τραγουδάει ο Γουέιτς)
λείπει για δουλειές». Και στο «Day After Tomorrow» παίρνει θέση απέναντι στον
πόλεμο: «Μας γεμίζουν ψέματα που όλοι τα πιστεύουν, για το τι σημαίνει να
είσαι στρατιώτης – ακόμη δεν ξέρω πώς υποτίθεται ότι πρέπει να νιώσω απέναντι
σε αυτό – για όλο αυτό το αίμα που χύνεται, μήπως δεν προσεύχονται στον ίδιο
Θεό ή μήπως διαλέγει ο Θεός ποιανού την προσευχή να ακούσει…».

INFO

To «Real Gone» του Τομ Γουέιτς κυκλοφορεί και στην Ελλάδα από την Hitch-Hyke.