O τελευταίος

Να τιμούμε τους αληθινά σημαντικούς Έλληνες.

Να μην είναι ο θάνατος η ευκαιρία.

Ο Κοσμάς Ψυχοπαίδης δεν θέλησε τη δημοσιότητα.

H πολιτική γι’ αυτόν δεν ήταν σχέσεις εξουσίας. Και οι έννοιες με τις οποίες
πρέπει η πολιτική να ασκείται δεν είναι, όπως έγραψε, «αθώες» αλλά φορτισμένες
με συμφέροντα. Σπάνια με αξίες που πρέπει να τις προ-αποφασίζουν.

Μετά το σεμινάριό του τις Πέμπτες, τον συναντούσα στην ταβέρνα του φίλου μας
του Οικονόμου στα Πετράλωνα.

Εκεί τον φέρνω στο νου μου με τα νέα παιδιά. Ίδια πορεία παρά τις διαφορές
μας.

Συνομήλικοι, άκουγα να μιλούν στα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη για το
χάρισμά του.

Αργότερα ο κοινός μας φίλος Ανδρέας Στάικος μάς έφερε κοντά. Ύστερα, στη
μεταπολίτευση, συνάδελφοι στην Πάντειο του Καράγιωργα και του Πετραλιά.

Και πάντα η αγάπη μας για τη μουσική και τη θεωρία της μουσικής όπως την
ακούγαμε από τη γυναίκα του, την Όλυ.

H αγάπη μας για τη ζωγραφική και τη σκέψη πάνω στη ζωγραφική όπως τη «βλέπαμε»
στα έργα του Γιάννη.

Ανάμεσα, τα βιβλία. Οι συναντήσεις τα μεσημέρια στην Εστία και τον Εξάντα.

Αυτός στο «αναστοχαστικό πλαίσιό» του με όπλο την έννοια της «αξίας».

Εγώ, σχετικιστής με έννοιες ύποπτες όπως της «παραλογίας», της «έντασης» ή της
«φυγής». E, και;

H σταθερά του θανάτου μάς εξομοιώνει.

Στο μεταξύ, εγώ γράφω – αλίμονο – τελευταίος.