ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Nταβατζήδες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο I. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει: «Πολύς θόρυβος
έγινε και γίνεται τελευταία για τους “νταβατζήδες”, για τα “διαπλεκόμενα
συμφέροντα” κ.λπ., θέματα που άνοιξε ο κ. Καραμανλής, με απώτερο σκοπό να
αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τα καυτά τρέχοντα προβλήματα. Ας επιχειρήσουμε
μια προσεκτική ανάλυση στο πώς και γιατί ελέχθησαν όλα τα ανωτέρω. Κατ’ αρχήν,
έχει γίνει παραδεκτό ότι η παρουσία ενός “νταβατζή” προϋποθέτει και το
αντίστοιχο, την ύπαρξη δηλαδή της “εκδιδόμενης πόρνης”. Νταβατζής λοιπόν, υπό
την ευρεία έννοια, είναι εκείνος που προς ίδιον όφελος ασκεί πίεση,
προκειμένου να καθυποτάξει κάποιον άλλο, ο οποίος αντίστοιχα ενδίδει και
ικανοποιεί τα νόμιμα ή παράνομα θελήματα του άλλου. Τι μας είπε, λοιπόν, ο κ.
Καραμανλής; Ότι “πέντε νταβατζήδες”, δηλαδή πέντε επιχειρηματικά συμφέροντα,
“κάνουν κουμάντο” στη χώρα. Δηλαδή, αυτός και η κυβέρνησή του μπροστά στις
πιέσεις των πέντε νταβατζήδων ενδίδουν και ικανοποιούν τα επιχειρηματικά
συμφέροντα, που συνδέονται με τα δημόσια έργα, τις προμήθειες κ.λπ. και γι’
αυτό είναι αποφασισμένος να πατάξει αυτά τα φαινόμενα κ.ο.κ. Το ανησυχητικό
και περίεργο είναι ότι η κουβέντα του περί “νταβατζήδων”, όπως τουλάχιστον
γράφεται, δημιούργησε ένα απρόσμενο, και για τον ίδιο, ενθουσιασμό στον κόσμο
και αντί αυτή η αγοραία έκφραση να απωθήσει, ανέβασε τη δημοτικότητά του.
Άρεσε στον κόσμο, ο οποίος παρεξήγησε, πιστεύοντας ότι έτσι ικανοποιείται το
αίσθημά του για την καταπολέμηση του παράνομου πλουτισμού των ολίγων εις βάρος
των πολλών.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Γιατί το ερώτημα που τίθεται, είναι ποιος
εμποδίζει τον κ. Καραμανλή να κυβερνήσει; Ποιος τον εμποδίζει να καθιερώσει
κανόνες διαφάνειας και ίσης κατανομής ευκαιριών στον ελεύθερο ανταγωνισμό των
επιχειρηματιών; Είναι βέβαιο ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα τον συνδράμουν
στην ανωτέρω προσπάθεια. Ήδη, με την καθιέρωση του “μαθηματικού τύπου” στην
ανάθεση των δημόσιων έργων εξασφάλισε, υποτίθεται, τη διαφάνεια και απέτρεψε
την αισχροκέρδεια. Προς τι, λοιπόν, η όλη φιλολογία περί διαπλεκομένων και ο
διαχωρισμός, ώστε οι ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (MME) να μη
δικαιούνται να μετέχουν με ίσους όρους στους διαγωνισμούς για την ανάληψη
δημόσιων έργων;

Εδώ, λοιπόν, είναι το “ζουμί”. Ο κ. Καραμανλής θέλει να φιμώσει τον Τύπο, την
Τηλεόραση, το Ραδιόφωνο (ήδη υπουργός του κατονόμασε ως διαπλεκομένους
σημαντικούς παράγοντες των MME). Δεν θέλει την κριτική. Και δεν την θέλει,
γιατί αυτός και η κυβέρνησή του επέδειξαν, στο 9μηνο της διακυβέρνησής τους,
ανωριμότητα και ανικανότητα στη διαχείριση των προβλημάτων.

Και έρχονται και τα πιο δύσκολα ακόμη, που θα κάνουν τον κόσμο να αναστενάξει.
Με την διαβόητη “απογραφή” που άνοιξε την κερκόπορτα στους ελεγκτικούς
μηχανισμούς της E.E. με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την σκληρή λιτότητα που θα
επιβληθεί εις βάρος των εργαζομένων, συνταξιούχων κ.λπ., με την ακρίβεια που
καλπάζει και η οποία θα επιδεινωθεί σε αφάνταστο βαθμό από την εξωφρενικά
ανοδική πορεία της τιμής του πετρελαίου, με την αθέτηση προεκλογικών
υποσχέσεων με τις οποίες υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού, αντιλαμβάνεται
ότι δεν θα αντέξει στη σκληρή κριτική την οποία θέλει, πάση θυσία, να
αποφύγει.

Κατά συνέπεια, με όλη αυτή την αναμόχλευση των συζητήσεων περί νταβατζήδων και
διαπλεκομένων, θέλει να στείλει ένα μήνυμα, “μη με ενοχλείτε, γιατί αλλιώς σας
βγάζω έξω από το παιχνίδι των δημόσιων έργων”. Ασκώντας την πίεση, θέλει να
καθυποτάξει και να αποφύγει την κριτική. Με άλλα λόγια, θέλει να αντιστρέψει
τους ρόλους και από “εκδιδόμενος” θέλει να γίνει ο “νταβατζής”. Αυτή είναι η ουσία».