Ο μεγάλος ασθενής…

Βουλευτές και νομάρχες της Ηπείρου συσκέφθηκαν για τον μεγάλο ασθενή, το
Θέατρο της Δωδώνης που διαλύεται από την αποσάθρωση των λίθου του, μαζί με τον
ιατρό-υφυπουργό Πολιτισμού και κατέληξαν ότι τι πειράζει, ας παραχωρείται μία
φορά τον χρόνο για μια εκδήλωση στον παρακείμενο δήμο. Ποιος να
επιχειρηματολογήσει ότι απαγορεύεται να χρησιμοποιείται το μεγαλύτερο θέατρο
της Ελλάδας προτού αναστηλωθεί. Τον καθ’ ύλην αρμοδιότερο αναστηλωτή αρχαίων
θεάτρων, κ. Κωνσταντίνο Μπολέτη, τον έβγαλαν από την Επιτροπή Αναστήλωσης
Θεάτρου Δωδώνης. Τον άνθρωπο που επέβαλε το αντιλαϊκό μέτρο της απαγόρευσης
της χρήσης του θεάτρου, έφορο Αρχαιοτήτων κ. Ζάχο, τον υποβίβασαν από πρόεδρο
σε απλό μέλος. Πρόεδρος της Επιτροπής Αναστήλωσης Θεάτρου Δωδώνης είναι πλέον
ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Απαλλοτριώσεων και Ακινήτων του υπουργείου
Πολιτισμού, κ. Νακάσης. Στο μεταξύ, θα διατεθούν 150 εκατ. δρχ. για τη
φωτογραμμική αποτύπωση κάθε λίθου που ισούται τουλάχιστον με αξονική
τομογραφία, ώστε να φανεί από τι ακριβώς πάσχει και να ακολουθήσει η μελέτη
αποκατάστασης, η οποία θα πρέπει να εγκριθεί από το Κεντρικό Αρχαιολογικό
Συμβούλιο και να εφαρμοσθεί πρώτα πιλοτικά. Συνεχίζονται τα επιφανειακά έργα
συντήρησης των ρηγματωμένων λίθων του κοίλου – το έργο εντάχθηκε στη B’ φάση
του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης με 9.934.702 ευρώ, ενώ 1.467.351 ευρώ θα
διατεθούν για τον ευπρεπισμό του αρχαιολογικού χώρου και ανασκαφικές εργασίες
στο Ιερό του Διός.

… πνίγεται από αγάπη

Και το λυόμενο θεατράκι, απομεινάρι μιας παλιότερης συναυλίας του Βαγγέλη
Παπαθανασίου στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, που κόστισε 160 εκατομμύρια δρχ.
για να γίνει και άλλα 60 εκατ. δρχ. για να μεταφερθεί και να στηθεί προσωρινά
κοντά στο «απαγορευμένο θέατρο», γιατί δεν το θέλουν οι ντόπιοι παράγοντες; Μα
αγαπούν καθώς φαίνεται το αρχαίο, το ταλαιπωρημένο, το ετοιμόρροπο. Τόσο πολύ
το θέλουν, το θεωρούν δικό τους, που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς να το πατούν
και να το ποδοπατούν, χωρίς να κάθονται και να χειροκροτούν στις ρηγματωμένες
κερκίδες. Κι αν πέσουν και μερικά ακόμα κομματάκια, τι πειράζει, μπροστά σε
τόση αγάπη. Θα τα ξανακολλήσουν.