ΓIΩPΓOΣ KIMOYΛHΣ «Ο Σόλνες είμαι εγώ»

Τον άγγελό του, ένα πανέμορφο νέο πρόσωπο που έρχεται από το πουθενά για να τον μεταμορφώσει, βρήκε ο Γιώργος Κιμούλης – Σόλνες στο πρόσωπο της Σταυριάνας Πανδή

Ο Γιώργος Κιμούλης, ανεβάζοντας τον «Αρχιμάστορα Σόλνες», βιώνει την εμπειρία
του ερμηνευτή που σε επίπεδο συμβολικό αλλά και προσωπικό φέρει στοιχεία του
ιψενικού ήρωα. «Σόλνες» στα νορβηγικά σημαίνει «ο ήλιος που δύει» μάς λέει και
μας βάζει στο θέμα του έργου.

«Ένα όνειρο. Όνειρο αγωνίας. Ο τρόπος του θανάτου και η απελπισία της ζωής.
Ένας κατασκευαστής έργων, ο Σόλνες, παραιτημένος, παρηκμασμένος, με άρρωστη
συνείδηση “σπρώχνει” απλώς τον χρόνο περιμένοντας τον θάνατο. Κρύβεται πίσω
από τον κυνισμό και τις τύψεις που νιώθει. Κοροϊδεύει τον εαυτό του με μικρούς
φόβους της καθημερινότητας, φόβους πως η νέα γενιά που έρχεται θα τον
εξοντώσει. Στην πραγματικότητα το καινούργιο φοβάται, την αλλαγή δεν μπορεί να
αντέξει, τη μεταμόρφωσή του τρέμει. Ευτυχώς γι’ αυτόν ένας άγγελος, με τη
μορφή μιας νέας γυναίκας, εμφανίζεται και τον οδηγεί στην υπέρβαση, από την
απελπισία στη χαρά μιας δυνατής συνείδησης».

Για την επιλογή του να παίξει έναν μεσήλικα με έναν τελειωμένο γάμο, με τον
κλήρο του καμένο, έναν δημιουργό που καθώς τον ξεπερνάει η εποχή του τον
ανταμώνει ο τρόμος του θανάτου, λέει:

«Ο Σόλνες δεν είναι νέος πια. Ούτε εγώ. Αλλά η πιο προσωπική μου εμπλοκή,
βρίσκεται στο σημείο της μεταμόρφωσης. Είναι επώδυνο να θες να μεταμορφωθείς,
να νιώθεις τη μεταμόρφωση ως αναγκαιότητα και… να μην μπορείς. Πολύ επώδυνο,
ιδιαίτερα αν γνωρίζεις πως δεν πρέπει να σε ενδιαφέρει μόνο η άνοδός σου, αλλά
και η αξιοπρέπεια της καθόδου σου. Επειδή η παράσταση είναι πολύ προσωπική δεν
θα μπορούσα να τη σκηνοθετήσω, ούτε όμως και να ζητήσω τη συνεργασία από
κάποιον που εκτός από το ταλέντο, τις γνώσεις του και τις δυνατότητες τους,
δεν θα είχε συναισθηματική σχέση μ’ έμένα. Ο Λευτέρης Γιοβανίδης (μετάφραση
και σκηνοθεσία) τα έχει όλα αυτά».

Υπό την σκέπη του Χορν

Ο Κιμούλης ανεβάζει «Σόλνες», το τελευταίο έργο που έπαιξε ο Δημήτρης Χορν, με
ιδιαίτερη συγκίνηση. Το περιστατικό που μας μεταφέρει μοιάζει να έχει τη
σημασία του.

«Μια μέρα στις δοκιμές, ο συνεργάτης και φίλος μου Γιώργος Γεωγλερής, που
έπαιζε και στην παράσταση του Χορν, μου έφερε το σακίδιο το οποίο
χρησιμοποίησε σε εκείνη την παράσταση ο άγγελος του Χορν, Δέσποινα Γερουλάνου.
Το σακίδιο έμεινε για αρκετές ημέρες στο σπίτι μου και κάποια στιγμή, εντελώς
τυχαία, όταν το άνοιξα, βρήκα μέσα το καπέλο που χρησιμοποιούσε ο Τάκης στην
παράσταση, το οποίο για χρόνια είχε χαθεί. Σημάδι; Δεν ξέρω. Παρ’ όλο που για
μένα πέρασε ο καιρός που μπορούσα να πέφτω πάνω σε τυχαία πράγματα… το
γεγονός αυτό ήταν πολύ δύσκολο να μη με επηρεάσει».

INFO

«Σόλνες», του Ερρίκου Ίψεν. Πρεμιέρα 25 Δεκεμβρίου, στο Σύγχρονο Θέατρο
(Ευμολπιδών 39, Γκάζι, τηλ. 210-462.308, 210-3466.632).