Έλα, δώσ’ του, όπα!

Στο τηλεοπτικό σαλονάκι μαζεύονται πλήθος διασημοτήτων για να μιμηθούν τα συναισθήματα μιας παρέας που γλεντάει με την καρδιά της

Έγιναν ένα είδος μόδας οι εκπομπές όπου μαζεύεται ένα πλήθος διασημοτήτων από
την πολιτική, την τηλεόραση και λοιπούς χώρους της σοουμπίζνες, κάθονται σε
ένα σαλονάκι με μπόλικους καναπέδες σε κυκλική διάταξη και τσιφτετελίζονται σε
μια απομίμηση οικογενειακού ή παρεϊκού γλεντιού.

Οι πρώτες εκπομπές, που τις ξεκίνησε η Σεμίνα Διγενή, όταν ακόμη ανήκε στο
δυναμικό της κρατικής τηλεόρασης, είχαν καλεσμένους που γνωρίζονταν. H εκπομπή
πρόσφερε την αποκάλυψη αυτής της γνωριμίας ή είχε άλλα στοιχεία ενωτικά, έναν
«κρυφό» θαυμασμό του ενός για τον άλλον, οτιδήποτε θα μπορούσε να δώσει την
ψευδαίσθηση της παρέας. Κέρδισαν κοινό αυτές οι εκπομπές, καθώς συνδύαζαν
αγαπημένες μουσικές και καλεσμένους φίρμες που απεκδύονταν το κοστούμι της
επισημότητας για να εμφανιστούν χαλαροί, χαμογελαστοί και παιχνιδιάρικοι σαν
σε οικογενειακή συνάθροιση.

Στη συνέχεια άλλαξαν και με τη μετακόμιση της Σεμίνας στον Alpha ο
κύκλος των καλεσμένων διευρύνθηκε. Δεν χρειάζεται να είναι φίλοι μεταξύ τους,
αρκεί να πρωταγωνιστούν σε σίριαλ του καναλιού ή και άλλων, αρκεί να είναι
σουξεδιάρηδες. Ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα προσώπων, που τους «δένει» η
υποτιθέμενη αγάπη τους για τα τραγούδια που θα ακουστούν.

H λαϊκή μουσική μετατράπηκε σε ένα ντάπα-ντούπα, που ξεσπάει για να δώσει το
σύνθημα να σεληνιαστούν όλοι οι καλεσμένοι, λες και τα πίνουν ώρες και έχουν
έρθει κοντά και να σηκωθούν για ζεϊμπέκικα και άλλες γλεντζέδικες
συμπεριφορές. Εκείνες που αποτελούν την κατάληξη μιας κεφάτης συνάντησης και
που μπορεί να συμβούν μεταξύ των άγνωστων θαμώνων σε έναν αυθεντικό χώρο
γλεντιού.

Φυσικά ήρθαν και οι αντιγραφές. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος στη NET και
κατόπιν ο Άκης Παυλόπουλος στο Alter έγιναν διοργανωτές τέτοιων συναθροίσεων
μουσικών, ηθοποιών, αλλά και πολιτικών. Εκείνων που έχουν ακολουθήσει την
τακτική της δημοσιοποίησης της έφεσής τους στο γλέντι, σαν στοιχείο μιας
«ανθρώπινης» συμπεριφοράς, που έχει μεγάλη πέραση στην εποχή, όπου έχουν
επιβληθεί οι όροι του τηλεοπτικού θεάματος στην πολιτική. Σαν πρωταγωνιστές
των καθημερινών τηλεοπτικών θεαμάτων, συμμετέχουν σε αυτά επιδεικνύοντας και
πιο «ιδιωτικές» στιγμές, όπως αυτές του γλεντιού.

Λαϊκό θέαμα άλλωστε η τηλεόραση και ανέκαθεν, από την εποχή του ασπρόμαυρου
σινεμά, το λαϊκό τραγούδι ήταν δεμένο με αυτό, σαν έκφραση γλεντιού κάθε
κοινωνικής τάξης.

Στη θέση του λαϊκού κέντρου, όπου συνευρίσκονταν οι πρωταγωνιστές μιας
ταινίας, βρίσκεται τώρα το τηλεοπτικό πλατό, με τους πρωταγωνιστές των
καθημερινών τηλεθεαμάτων να «γλεντούν» με διάσημα ονόματα της λαϊκής πίστας.

Το αποτέλεσμα είναι σκηνοθεσίες που μιμούνται αυτό που δεν μπορούν ποτέ να
είναι, ειλικρινής συνάντηση ανθρώπων με στόχο το γλέντι.

Το αποτέλεσμα; Να μετατρέπονται ωραία τραγούδια σε αφορμή για ένα όπα και
σινανάι και δώσ’ τα όλα και πάνω τα χέρια και δώσ’ του παλαμάκια, με βιάση και
ζόρι, σαν να ‘ναι το γλέντι μια αθλητική επίδοση που πρέπει να επιτευχθεί «εδώ
και τώρα» στο στούντιο.

Όσο για τις κόντρες που γέννησε η αντιγραφή των εκπομπών, με τη Σεμίνα
να διεκδικεί τα αποκλειστικά δικαιώματα, δεν είναι παρά μία ακόμη γελοιότητα
από αυτές που γεννά ο σκληρός τηλεοπτικός ανταγωνισμός. Όλοι μαζί αντιγράφουν
εκείνη την παλιά ατμόσφαιρα του ελληνικού σινεμά και όλοι μαζί υπηρετούν τον
ίδιο ακριβώς στόχο, την τηλεοπτική πολτοποίηση μουσικής και σοουμπίζνες
(πολιτική, σίριαλ, πίστες κ.λπ.). Στην τηλεόραση δεν υπάρχει πρωτοτυπία.

Αποστειρωμένο μικροαστικό φολκλόρ

H διαφορά των εν λόγω εκπομπών από τα πρωινάδικα είναι ότι ακούγονται παλιά
και αγαπημένα τραγούδια και όχι εκείνα που επιθυμεί να προβάλλει από τον
τελευταίο του δίσκο ο τραγουδιστής, ακριβώς γιατί υποτίθεται ότι μέσω των
τραγουδιών αυτών ενώνεται η παρέα του στούντιο και κατ’ επέκταση ο τηλεθεατής
με το τηλεοπτικό γλέντι.

Μόνο που όλο αυτό το ντάπα-ντούπα, το οποίο ξεκινάει από νωρίς το πρωί στα
πρωινάδικα και συνεχίζεται όλες τις ημέρες, καταλήγει σε ένα «γαστρονομικό»
όργιο μπουζουκοήχων, όπου διαλύονται τα είδη των τραγουδιών, οι ποιότητες των
φωνών, ο λόγος που θα ξεχωρίσει ο καταναλωτής-λάτρης να ακούσει το καθένα. Τα
συναισθήματα αναπαρίστανται, το κέφι το ίδιο, όλο μαζί ένα δραματικό πανόραμα
του φολκλόρ της εγχώριας μικροαστικής κουλτούρας. Μια πλασματική θέρμη
συναισθημάτων που ξεχειλίζει στα πλατό, όχι για να επιλύσει το πρόβλημα της
απουσίας τους από τη σύγχρονη ζωή, αλλά για να το απωθήσει βιαστικά.