Mε δικά τους λόγια

Τι κοινό έχει ο πολιτικός στον προεκλογικό του λόγο, ο ερωτευμένος στην
εξομολόγηση, ο διαφημιστής μπροστά στο προμόσιον; Μια δυσκολία στην έκφραση,
αφού και οι τρεις προσπαθούν βασανιστικά να πείσουν. Το ίδιο προσπαθεί με τον
τρόπο του να πετύχει ο καλλιτέχνης διασκευάζοντας ένα τραγούδι. Το πέτυχε,
φερ’ ειπείν, ο Μπράιαν Φέρι και έπεισε σαν «Jealous Guy» πιο πολύ από τον Τζον
Λένον, που είχε γράψει το τραγούδι. Πες το με δικά σου λόγια, δηλαδή, ή κάνε
τα λόγια δικά σου – μια και ζούμε σε εποχές δανεισμού.

«Studio 150» Paul Weller (V2)

Με διαχρονική κομψότητα και έργο, ο κ. Πολ Γουέλερ δείχνει τη σταθερή πίστη του στις αξίες της μαύρης μουσικής. Επίσης, δεν ξεπουλήθηκε ποτέ σε ευκολίες

Είναι σαν να είσαι χαμένος μέσα στο δάσος μια βροχερή μέρα που τίποτε, εκτός
από τη λάσπη, δεν αφήνει τα σημάδια του. Και μέσα στην απελπισία ή τη χαρά της
λύτρωσης από κάθε προσανατολισμό, βρίσκεις τα ίχνη του τραγουδιού που σε έχει
εμπνεύσει από εκείνον που έχει περπατήσει τον δρόμο πριν από σένα. Δεν είναι
πάντα κακό να ακολουθείς. Στο ξέφωτο ακριβώς, με τον ουρανό να καθαρίζει από
πάνω του, στέκεται ο Πολ Γουέλερ. Το μονοπάτι σχεδόν ανοίγει από μόνο του και
ο άνθρωπός μας με αλάνθαστο ένστικτο του χώρου – από τότε στους Jam με τη
«mod» κορμοστασιά του – βαδίζει άφοβα σε ευτυχείς στιγμές της τραγουδοποιίας.

«If Ι Could Be Sure», λέει διστακτικά και κερδίζει ταυτόχρονα τη σιγουριά του
με αξιόμαχες ενορχηστρώσεις και ένα α λα Γουέλερ «μακιγιάζ» των κομματιών.
«Wishing On Α Star» και «Don’ t Make Me Promise», θα πει και το «The Bottle»
και στην πιο φάνκι εκδοχή του και σε στυλ γενικά «βγαίνουμε για φαγητό», «πάμε
στο κλαμπ», «χαλαρώνουμε με ένα ποτό» και τραγούδια που έχουμε έτσι κι αλλιώς
μοιραστεί. Σε μία μάλιστα σφυγμομέτρηση που δημοσίευσε πρόσφατα η «Ντέιλι
Τέλεγκραφ», καλύτερη διασκευή από όλες ψηφίστηκε το «All Along The Watchtower»
(του Μπομπ Ντίλαν) από τον Τζίμι Χέντριξ, το οποίο επίσης φροντίζει ιδιαιτέρως
και ο κ. Γουέλερ στο Στούντιο «150», που αποδεικνύεται τελικά πολύ «κόζι»
μέρος για να συχνάζει κανείς.

«Golddiggas, Headnodders, and Folk Songs» Beautiful South (Sony)

Πρέπει να κάνεις μια υπέρβαση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση διευκολύνει και να
βρεθείς στο μυαλό των Beautiful South και του Πολ Χίτον ιδιαίτερα, κάπου εκεί
ανάμεσα στα καλογυαλισμένα από τις μπίρες της ημέρας γρανάζια του, για να
καταλάβεις πραγματικά πώς διάλεξαν να διασκευάζουν E.L. Ο και Blue Oyster Cult
(!) και «Don’t Fear The Reaper», και Ramones. Καθώς το ταξίδι στα ενδότερα του
Υπέροχου Νότου είναι απολαυστικό, στα όρια σχεδόν του παράνομου, οι ίδιοι
ένοικοι και τροχονόμοι καταιγιστικών ιδεών δίνουν την εξήγησή τους, «επειδή
ακριβώς η τέχνη τού να διασκευάζεις τραγούδια έχει χάσει το καλό της όνομα
(ψέματα;) και επίδοξα ποπ είδωλα και ελαφροχέρηδες “ακαδημαϊκοί” αφαίρεσαν τη
χαρά του πράγματος και μετέτρεψαν την ντελικάτη τέχνη της διασκευής σε μια
μηχανή παραγωγής λουκάνικων, όπου κλασικά κομμάτια γίνονται λιγδερό φαστ-φουντ
για μαζική κατανάλωση, θέλουμε να επιτρέψουμε σ’ αυτή την τέχνη (γράφουν οι
Β.S.) με τον τρόπο που ο Έλβις Κοστέλο έστρεψε μια γενιά στην καλή κάντρι
(χειροκρότημα στους Β.S.) κάνοντας το “Almost Blue”». Οι αγνές προθέσεις του
Χίτον και της κομπανίας δεν μπορεί παρά να καθρεφτίζονται στο αποτέλεσμα των
απρόσμενων διασκευών τους! Έτσι, λοιπόν, πάμε μπροστά. Μακριά από τα λουκάνικα.

«She Loves You» The Twilight Singers (Hitch Hyke)

Μπορεί να σπανίζουν, αλλά δεν έχουν εκλείψει τελείως oι άνθρωποι που δεν
κρύβουν τα συναισθήματά τους και δείχνουν ανοιχτά τις προτιμήσεις τους, γιατί
αυτό νιώθουν στ’ αλήθεια, και όχι κάτι άλλο που θέλουν οι άλλοι. Τον Γκρεγκ
Ντούλι εννοώ (ή μήπως Ντάλι – να θυμηθώ να τον ρωτήσω γιατί όπου να ‘ναι
έρχεται για συναυλίες) των ροκ, μα πολύ ροκ Afghan Whigs, που ίσως είναι ο πιο
σόουλ-μαν λευκός (μαζί με τον Γουέλερ που λέγαμε) από όλους τους άλλους. Με
τους Twilight Singers, λοιπόν, δείχνει όλες τις προτιμήσεις του, αγγίζοντας με
κάθε σεβασμό και θεόρατα κύματα ταλέντου, «γιγάντιες» ερμηνείες σαν της Νίνα
Σιμόν και του Μάρβιν Γκέι, αλλά και Μπιοργκ (ίσως το πιο ωραίο τραγούδι της,
το «Hyperballad») και Μέρι Τζέι Μπλάιτζ, σαν τα τραγούδια να είναι από λάστιχο
και να εφαρμόζουν στον Ντούλι (ή μήπως Ντάλι;) σαν τα καλοραμμένα κοστούμια
που φοράει συχνά με ασορτί κιθάρες. Αλλά πρέπει να τον ακούσει κανείς να λέει
το «Strange Fruit» της Μπίλι Χολιντέι, για να καταλάβει. Μερικοί άνθρωποι
απλώς δεν διστάζουν να δείχνουν ό,τι αισθάνονται.

Εντός σχεδίου

* Μάχες σώμα με σώμα και αγώνες κορυφής. Στην πρώτη θέση των πιο
δημοφιλών άλμπουμ εκτοξεύτηκαν οι U2 – με τρελές πωλήσεις 840.000 κομματιών
τού «Πώς να Αποσυναρμολογήσετε μια Ατομική Βόμβα». H δεύτερη «βόμβα» των
ημερών «σιγοβράζει» αμέσως μετά στο «Encore» του ράπερ Έμινεμ.

* Το χριστουγεννιάτικο δώρο – «Do They Know It’s Christmas» – στα
παιδιά της Αφρικής, από την ντριμ-τιμ της ποπ, δεν έγινε δεκτό με τον ίδιο
ενθουσιασμό που είχε το αντίστοιχο, 20 χρόνια πριν το πρώτο Band Aid. Είχε ο
Μπομπ Γκέλντοφ τις επιφυλάξεις του.