ANNA KΟKKINΟY «Ο Mπέκετ τρώει τα σωθικά»

Χτισμένη στον κόκκινο λόφο – το ζοφερό έρημο τοπίο φιλοτέχνησε η Χλόη Ομπολένσκι – ακίνητη, βγάζοντας και βάζοντας στην τσάντα της ασήμαντα πραγματάκια, η Ουίνι (Άννα Κοκίνου) μιλάει ακατάπαυστα

Στη μοναχική της πορεία, μέσα από μια σειρά ουσιαστικών παραστάσεων, η Άννα
Κοκκίνου έχει αναδειχτεί σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρόσωπα του θεατρικού
χώρου. Στο θέατρό της «Σφενδόνη», όπου είναι η ίδια επιχειρηματίας, παραγωγός,
συχνά σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια στα έργα που ανεβάζει, δείχνει να
λειτουργεί σαν ένα πλάσμα παθιασμένο, απομονωμένο. Αλλά πάντα υπάρχουν δίπλα
της άνθρωποι που την πιστεύουν, καθώς τούς εμπνέει η μανική της αφοσίωση και
ένα πάθος που δεν μένει ανεπίδοτο.

Αμιγώς θεατρική ηθοποιός, άγνωστη στο ευρύτερο κοινό, απολαμβάνει την γενική
εκτίμηση της συντεχνίας της αλλά και του θεατρόφιλου κοινού. Γι’ αυτό και οι
παραστάσεις της γράφουν ιστορία. H ιστορία επαναλαμβάνεται και φέτος, όπου το
μονολογικό έργο του Μπέκετ «Ω, οι ευτυχισμένες μέρες» συνεχίζεται για δεύτερη
χρονιά. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή η Κοκκίνου χώνεται, στην αρχή ώς
τη μέση και ύστερα ώς το λαιμό σε έναν κόκκινο λόφο για να ερμηνεύσει τη
Ουίνι. Μια αθεράπευτα αισιόδοξη ηρωίδα που, αν και θαμμένη, κάνει τις
μηχανικές της κινήσεις και «αναπολεί όσα αξέχαστα έχει ξεχάσει» πριν πεθάνει.
Αργοσαλεύει σε μια ασφυκτική τρύπα, ευτυχισμένη, γιατί ζει. Είναι ένα
συμβολικό πρόσωπο – η οδυνηρή έκφραση μιας ανθρωπότητας που παραπαίει στο μέσα
και στο γύρω της κενό – που ζωντανεύει στη σκηνή αναδίδοντας μάλιστα υψηλές
θερμοκρασίες.

«Το κείμενο είναι απολύτως ποιητικό. Στη διάρκεια μιας παράστασης βιώνουμε την
αβάσταχτη διάρκεια μιας μέρας – και πόσο δύσκολα κυλάει ο χρόνος – αλλά και
την ιλιγγιώδη ταχύτητα της μέρας – και πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Μέσα από
την αφαίρεση ο συγγραφέας δείχνει το πέρασμα του χρόνου και πώς ένας άνθρωπος,
η Ουίνι (μια γυναίκα χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα, που μιλάει ατελείωτα χωρίς
να έχει τίποτα να πει) τα βγάζει πέρα».

Χτισμένη στον κόκκινο λόφο – το ζοφερό έρημο τοπίο φιλοτέχνησε η Χλόη
Ομπολένσκι – ακίνητη, βγάζοντας και βάζοντας στην τσάντα της ασήμαντα
πραγματάκια, η Ουίνι μιλάει ακατάπαυστα. Πώς παίζεται αυτού του είδους η
«φλυαρία»;

«Ακίνητα, αντλώντας ενέργεια από τα σωθικά σου. H ακινησία βοηθάει, γιατί
ανακαλύπτεις την εσωτερική δράση, που όσο πιο καθαρή είναι τόσο πιο έντονα
βγαίνει ερμηνευτικά. Αυτό είναι το ζητούμενο και είναι μεγάλη χαρά όταν το
έχεις. Αλλά σε τρώει. Είναι η πρώτη φορά που μετά από κάθε παράσταση, είμαι
εξουθενωμένη. Και το λέω εγώ, που είμαι τόσο σκληρή με τον εαυτό μου, τις
αντοχές μου. Ο Μπέκετ τρώει καθαρό ψαχνό. Δεν έχω βρει τρόπο να κλείνει αυτό
το πράγμα. Δεν ξέρω καν πού οφείλεται. Εκείνη την ώρα που παίζεις και λες όλα
αυτά τα φλύαρα – ευτυχώς που έχω και την τσάντα μου – εκείνη τη στιγμή
σκαλίζεις μέσα σου. Δεν γίνεται αλλιώς. Και κάθε μέρα από την αρχή. Σαν να
προσπαθείς να ξεκολλήσεις τη ζύμη από τα χέρια σου».

Οι «Ευτυχισμένες μέρες» παρουσιάστηκαν με αναπάντεχη επιτυχία στην αρχή της
φετινής θεατρικής περιόδου και στη Θεσσαλονίκη για ένα μήνα.

«Δεν περίμενα να έχει τόση απήχηση ένα τόσο δύσκολο έργο. Αλλά φαίνεται πως
ήρθε ο καιρός, ο κάποτε παρεξηγημένος “δύσκολος” Μπέκετ να γίνεται κατανοητός
και κάτι από τα έργα του να αγγίζει τις πιο λεπτές χορδές των ανθρώπων. Στη
Θεσσαλονίκη ήταν μια διαφορετική σκηνική εκδοχή, γιατί η σκηνή ήταν μικρότερη
από αυτή στη “Σφενδόνη”, οπότε αυτός ο κόκκινος λόφος στο χωμάτινο περιβάλλον
έγινε πιο άγριος, γεγονός που με επηρέασε και λειτούργησε αντιστικτικά. Αλλά
δεν μπορώ να μιλήσω ανεξάρτητα για το έργο, για τον ρόλο, για την παράσταση
και την μεγάλη απήχηση που έχει, αν δεν το συνδέσω με την επίδραση που είχε
επάνω μου η συνεργασία με αυτή τη σπουδαία σκηνογράφο. Είδα έναν πολύ μεγάλο
καλλιτέχνη, που έχει τρομερή προθυμία, απόλυτη ηρεμία και αποτελεσματικότητα.
Πέρα από τις ιδέες της, έμαθα κι από την πρακτική της, από τον τρόπο που
δουλεύει. Πώς αντιμετωπίζει το σκηνικό σαν κάτι ζωντανό, που πρέπει να το
φροντίζουμε μέχρι την τελευταία παράσταση. Έφερε και τους συνεργάτες της, τους
Γάλλους τεχνικούς (σ.σ. η Χλόη Ομπολένσκι ζει στο Παρίσι και είναι σταθερός
συνεργάτης του Πίτερ Μπρουκ), και κατάλαβα τι σημαίνει πολιτισμός».

H παράσταση θα παίζεται ώς τις 9 Ιανουαρίου, για να ετοιμαστεί η καινούργια
παραγωγή. Είναι ο «Καλός άνθρωπος του Σετσουάν», που θα σκηνοθετήσει ο Τάκης
Τζαμαριάς, στη μετάφραση της Άννυς Κολτσιδοπουλου. Στο εμβληματικό έργο του
Μπέρτολτ Μπρεχτ η Κοκκίνου θα ερμηνεύσει τον διπλό ρόλο της ενάρετης,
καλοσυνάτης ηρωίδας και του κακού εξαδέλφου της.

«Παλεύω για το καλό»

«Αισθάνομαι ότι η δραματουργία του Μπρεχτ επιστρέφει μ’ έναν άλλο τρόπο.
Αξίζει να βάλεις την καθημερινότητα στα έργα του και τότε θα φωτιστούν αλλιώς.
H ματιά μας θα είναι σημερινή. Θα το δούμε απενοχοποιημένα από τις
προηγούμενες φόρμες. Και σίγουρα, με μιαν σύγχρονη όψη. Απαντώντας κατ’ αρχάς
στο ερώτημα: τι είναι η επαρχία του Σετσουάν. Ο Μπρεχτ λέει ότι είναι μια
εξευρωπαϊσμένη πόλη. Σα να είναι το τέλος του κόσμου. Επομένως δεν θα έχει
εικόνες της μακρινής ανατολής αλλά του σύγχρονου, δυτικού κόσμου. Είναι κάτι
προσωπικό που με συνδέει με την ιδεολογία αυτού του έργου. Είναι κάτι, μια
πίστη που με βοηθάει και με στηρίζει στις πιο δύσκολες στιγμές. Μη γελάσετε…
Πιστεύω στη δύναμη του καλού κι ότι ο κόσμος το αναγνωρίζει και πάει σ’ αυτό.
Παλεύω για το καλό, κι ας βρίσκομαι συχνά μέσα σε λαβύρινθους σκοτεινούς,
ατελείωτους»…

INFO

«Ω, οι ευτυχισμένες μέρες»: Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές στο θέατρο
«Σφενδόνη» (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, 210-9246.692). Έως τις 9 Ιανουαρίου.