Kρύο, καιρός για… τρίο

Απολαυστικός διάλογος μεταξύ Σαββόπουλου και Πορτοκάλογλου για την κόντρα μεταξύ δύο γενεών, από την παράσταση «Ηλεκτρικό Τσίρκο». Πορτοκ.: «Εσείς την Αριστερά, εσείς το ροκ, εσείς τα πάντα…». Σαββ.: «Φέρ’ τους δίσκους πίσω. Άντε, κράτα μόνο το «Φορτηγό», μπας και ξεστραβωθείς»

Είμαι απ’ αυτούς που δεν τους ενόχλησε η Καλομοίρα στο Ηρώδειο και ο λόγος
είναι απλός. Κατάφερε και με κέρδισε η παράσταση. Το μόνο, ίσως… ανησυχητικό
σημάδι για τη σχέση μου με τον «μάγο της σκηνής» είναι ότι διαισθάνθηκα πως θα
έπρεπε να μεσολαβήσει πολύς χρόνος για να μου ξανανοίξει η όρεξη για
ταμπούρλα, κόκκινες ελβιέλες και «Συννεφούλα»… Και φαίνεται δεν ήταν μόνο
δικό μου αυτό. Όσοι τον παρακολουθούμε συστηματικά, ξέρουμε ότι ο Σαββόπουλος
των τελευταίων χρόνων δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εφευρίσκει παραλλαγές του
ίδιου ρόλου, παραλλαγές που ξέρει και τις «κεντάει» τέλεια και σχεδόν πάντα
καταφέρνει και ανάβει τη φλόγα της πλατείας. Τη φλόγα της νοσταλγίας. Κάθε
φορά όμως που χαμηλώνουν τα φώτα – και αυτό συμβαίνει τα τελευταία τρία χρόνια
περισσότερο – είμαι πολύ περίεργη να δω τι τρόπο θα βρει για να ξεφύγει από το
βασικό μοτίβο του πληθωρικού Νιόνιου, με τις έξυπνες ατάκες και την ιδιότυπη
σκηνική χάρη, που καλεί τον κόσμο να συμμετάσχει στη γιορτή.

Έχω την αίσθηση ότι αν το «Ηλεκτρικό Τσίρκο» που παρουσιάζει φέτος στον
«Κεραμεικό», με τη συμμετοχή του Νίκου Πορτοκάλογλου και του λαϊκού Γιώργου
Μαργαρίτη παιζόταν έναν χρόνο αργότερα, θα είχα περισσότερες πιθανότητες να δω
με πιο φρέσκο βλέμμα τα πράγματα.

Τώρα, παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης Σαββόπουλος έχει βρει (και πάλι)
εξαιρετικά γοητευτικές σκηνικές λύσεις, που συνδέουν τα τρία πρόσωπα με ένα
κοινό concept, και όντως τα καταφέρνει να σε παρασύρει, δεν φεύγει στιγμή απ’
το μυαλό σου η ιδέα ότι όλα αυτά τα έχεις ξαναζήσει (και ξαναζήσει) και μάλλον
η κούραση αυτή δεν οφείλεται μόνο στο δικό σου βλέμμα, αλλά και στο δικό του.
Γιατί φέτος – και δεν είναι ιδέα σου αυτό – ο Σαββόπουλος δεν είναι τόσο
σαρωτικά δυνατός στη σκηνή όσο άλλοτε.

Κατ’ αρχάς η βραδιά είναι μοιρασμένη ανάμεσα σε εκείνον και τον
«μικρότερο αδελφό του» – τον καλλιτεχνικό αδελφό – Νίκο Πορτοκάλογλου. Έτσι
είναι τουλάχιστον η δομή του προγράμματος. Άλλο αν ο κόσμος δείχνει έναν
υπέρμετρο ενθουσιασμό κάθε φορά που εμφανίζεται και το τρίτο μέλος της παρέας,
ο Γιώργος Μαργαρίτης (ο οποίος «παίζει» κυρίως μετά το φινάλε του βασικού
μέρους, στο άφτερ κομμάτι).

Εδώ ίσως βρίσκεται και το κλειδί μιας χαμένης ευκαιρίας. Όταν είναι
όλοι μαζί στη σκηνή, ή όταν γίνονται εκείνα τα εξαιρετικά περάσματα από τους
Φατμέ στο λαϊκό/ηλεκτρικό «δεν με νοιάζει, τι σε νοιάζει οι δρόμοι που
τραβάμε…» και από κει πάλι πίσω στο «είδα τα μάτια σου κλαμένα καλή μου»,
αισθάνεσαι ότι το χειροκρότημα της πλατείας ανάβει, ίσως γιατί είναι αυτά τα
παράταιρα παντρέματα που περιμένει, πάνω απ’ όλα, να ζήσει. Άλλωστε, ένα
ηλεκτρικό τσίρκο οφείλει να σε εκπλήξει και με τις «τραγουδιστικές ανατροπές»
του (όχι μόνο με τα παιδιά – λάστιχα που ανεβοκατεβαίνουν από την οροφή).

Ναι, χρειαζόταν περισσότερα «τρίο» στο πρόγραμμα, περισσότερο
παρεΐστικη ατμόσφαιρα και ίσως λιγότερη «εικονογράφηση» με χορευτικά και
ακροβάτες.

Λείπει ο αυτοσχεδιασμός

H προβολή στιγμιοτύπων από ασπρόμαυρες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου
σε συνδυασμό με το ρετρό «Ομόνοια πλας», και αμέσως μετά ο Γιώργος Μαργαρίτης
να «στέκεται» μέσα στην οθόνη με το «Ένα βράδυ που ‘βρέχε, έβρεχε μονότονα»,
ήταν μια πραγματικά ευρηματική αρχή στο πρόγραμμα. Όπως ευρηματική ήταν η
είσοδος των οργάνων στη σκηνή (πάνω σε κινούμενες εξέδρες) και η… έξοδος του
Σαββόπουλου μέσα από ένα ντουλάπι που εισέβαλε κι αυτό μαζί με τους μουσικούς
στο κέντρο της σκηνής. Όλα μελετημένα και καλοπαιγμένα μέχρι την τελευταία
τους λεπτομέρεια. Και οι ενορχηστρώσεις, και οι εναλλαγές από το ένα είδος στο
άλλο, και οι «μουσικοί διάλογοι» μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών (από την
«Παράγκα» στο «Υπάρχει λόγος σοβαρός» και από το ιταλικό «Κουόρε μάτο» στη
«Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ»…), όλα παιγμένα με ακρίβεια θεατρικής παράστασης που
δεν αφήνει περιθώρια για πολλούς αυτοσχεδιασμούς. Ίσως να είναι και εκεί η
κρυμμένη αδυναμία της παράστασης. Ίσως πάλι να ήταν μια από εκείνες τις
Πέμπτες που ο κόσμος δεν βοηθάει ιδιαίτερα να καλυφθούν τα κενά.

INFO

«Σινέ Κεραμεικός», Κεραμεικού 56 & Μαραθώνος, τηλ. 210-5222.222. Είσοδος
20 ευρώ, φοιτ. 15 ευρώ, κρασί 80 ευρώ, φιάλη ουίσκι 160 & 180 ευρώ (κομπλέ).