Zητείται εντολή

Φήμες είναι, αλλά σύντομα θα κατασταλάξουν. Ποιος ή ποιοι καλλιτέχνες θα
εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας το καλοκαίρι του 2005; Ο
Γιώργος Χατζημιχάλης, ο Νίκος Αλεξίου, ο Γιώργος Λαζόγκας, η Μαρία
Παπαδημητρίου, ο Κωστής Βελώνης, η Γεωργία Σαγρή ή ο Κώστας Βαρώτσος και ποιος
άλλος; H προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων λήγει στις 21 Δεκεμβρίου,
οπότε έως τότε έχουμε καιρό. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η συμμετοχή τού Κώστα
Βαρώτσου στην Μπιενάλε είναι επιθυμία – άλλοι το λένε εντολή – του
Πρωθυπουργού, χωρίς να αποκλείω και την πιθανότητα κάποιοι αντίζηλοι να
διαδίδουν επίτηδες τέτοιες φήμες για να κάψουν έναν ισχυρό υποψήφιο με πολλές
διεθνώς διασυνδέσεις, με μηχανισμό στήριξης και καριέρα, ο οποίος έχει
εκπροσωπήσει στην Μπιενάλε μία φορά την Ελλάδα και δύο φορές τον έχει
περιλάβει στο δυναμικό της η Ιταλία. Το πρόβλημα με τον θεσμό τής Μπιενάλε
είναι αν τη θεωρούμε αφετηρία για την προβολή του έργου ενός νέου καλλιτέχνη ή
και ενός επιμελητή, μια χρήσιμη εμπειρία ή είναι η κατάληξη ενός ήδη φθασμένου
και τι γίνεται με αυτούς που δεν πήγαν στην ώρα που έπρεπε και μένουν με την
πίκρα. Επιθυμίες και εντολές από φιλότεχνα πολιτικά πρόσωπα χρειάζεται η τέχνη
προς μία άλλη κατεύθυνση – την ενίσχυσή της και τη δικαίωσή της με θεσμούς και
αγορές έργων. Ας πούμε, δεν θα ήταν άσχημη μια εντολή της δημάρχου της Αθήνας
να πληρωθούν τα φέσια που φόρεσαν οι καλλιτέχνες για να στήσουν για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες 70 έργα στους δρόμους και τις πλατείες. Τώρα πάμε για
Χριστούγεννα και οι καλλιτέχνες τραβάνε τα μαλλιά τους με τις απειλές, τις
βρισιές, τα εξώδικα των τεχνιτών και προμηθευτών που τους κυνηγάνε.