MATIEΣ Δεκέμβριος

Ούτε που το πήρα χαμπάρι πως φτάσαμε στον Δεκέμβριο. Φτάσαμε, όμως. Και η ζωή
μας μπαίνει σε νέο κανάλι. Δεν είναι ο Δεκέμβριος ένας όποιος κι όποιος μήνας.
Είναι φινάλε. Είναι περισυλλογή. Είναι και αφετηρία μαζί. Είναι χαρές μεγάλες,
και γιορτές που μαλακώνουν το θηρίο – τον άνθρωπο. Είναι και σημαντικοί,
ειδικά εφέτος, σταθμοί. Σε λίγες ημέρες, φτάνει η 17η. Μια ημερομηνία, που
όλοι την περιμένουμε πώς και τι. Και, κυρίως, οι Τούρκοι.

Μέσα μου, πολύ θα το ‘θελα να μην μπει η Άγκυρα στην Ευρώπη. H ανάγκη, όμως,
το επιβάλλει. Χίλιες φορές καλές σχέσεις με την Τουρκία, παρά με τον διάβολο.
Γιατί οι Τούρκοι είναι μπαμπέσηδες. Και με την υπεροπλία που έχουν, πολύ
εύκολα κάνουν το κακό. Αφήνω που τα κατάφεραν, και πάλι, να είναι τα χαϊδεμένα
παιδιά του «θείου Μπους». Που πρώτος «βάζει την υπογραφή του», με τα κανόνια
του και την εν γένει επιρροή του, για την είσοδο της γειτονικής χώρας στην
Ευρώπη.

Έχουν δίκιο οι Ευρωπαίοι εκείνοι, πού ούτε καν να μυρίσουν θέλουν την Τουρκία.
Για σκεφτείτε: μόνο το 5% του εδάφους της και το 8% του πληθυσμού της
βρίσκονται στην Ευρώπη. Ακόμα και η πρωτεύουσά της, η Άγκυρα, είναι στην Ασία
– το θέλησε ο Κεμάλ. Σε 20 χρόνια, η χώρα αυτή – οι Τουρκάλες γεννάνε σαν…
κουνέλες – θα έχει πληθυσμό 89 εκατομμυρίων, ενώ η Γερμανία, η Γαλλία και η
Αγγλία, 82, 64 και 63 εκατομμύρια αντιστοίχως.

Και πάμε παρακάτω: με την ένταξη της Τουρκίας στην E.E. η Ευρώπη θα συνορεύει
με τη Συρία και το Ιράκ, όπου γίνεται το σώσε! Αφήνω τα θέματα που έχουν σχέση
με τη θρησκεία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό. Έχουν δίκιο, λοιπόν, αυτοί οι
Ευρωπαίοι. Αλλά πολύ μεγαλύτερο δίκιο έχουμε εμείς. Συνεχείς παραβιάσεις,
συνεχείς προκλήσεις στο Αιγαίο, τσαμπουκάδες, νταηλίκια, «δεν αναγνωρίζουμε
την Κύπρο» και τράβα κορδόνι.

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι καθόλου εύκολο – το αντίθετο – να βγούμε εμείς
μπροστά και να μην αφήσουμε τους Τούρκους να μπούνε στην E.E. Το ιδεώδες θα
ήταν, εμείς να υποστηρίζουμε την ένταξή τους και οι Ευρωπαίοι να λένε «όχι».
Αλλά και πάλι θα ‘χαμε ντράβαλα. Ο Τούρκος σού πιάνει το χέρι για να σε
χαιρετίσει και μένεις με τέσσερα δάχτυλα, όπως έλεγε ο συχωρεμένος ο πατέρας
μου.

Έφαγα όλο το χρονογράφημα μιλώντας για την Ι7η Δεκεμβρίου και δεν είπα τίποτα
για τις γιορτές και τις χαρές. Τι να κάνουμε; Όταν βρίσκεσαι σε μια χαράδρα,
σκέφτεσαι πώς θα βγεις απ’ αυτήν. Δεν σκέφτεσαι το ξέφωτο…