Aπ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια

Το αταίριαστο ζευγάρι του «Εραστή δυτικών προαστίων» που θα δώσει τη μάχη του έρωτα για να υπερβεί τις προκαταλήψεις του πλούτου

Πέρυσι έγινε τραγουδιστικό σουξέ ο έρωτας ενός λαϊκού τύπου για μια πλούσια,
πλην φαντασμένη. Το περίφημο «Γκούτσι φόρεμα», που υποτίθεται ότι αντανακλούσε
κοινωνικές νοοτροπίες και δη ταξικές αντιθέσεις μεταξύ περιοχών των Αθηνών,
δεν ήταν μόνο εγχώρια μόδα. Είχε αμερικανική προέλευση και το μεταφράσαμε στα
καθ’ ημάς.

H τηλεοπτική εκδοχή του έχει τίτλο «Εραστής δυτικών προαστίων», όπου το
μοντέλο της ερωτικής σχέσης μεταξύ δύο «αταίριαστων», μεταξύ της πλούσιας
(Μαριλίτα Λαμπροπούλου) και του φτωχού πλην τίμιου λαϊκού γόητα (Αλέξης
Γεωργούλης) μεταφέρεται στη σύγχρονη Αθήνα, σε μια συνάντηση Εκάλης –
Μπουρναζίου.

H λεγόμενη πάλη των τάξεων ανέκαθεν αποτελούσε προσφιλή καμβά χολιγουντιανών
σεναρίων, για να αναδειχθούν με φόντο τις συγκρούσεις λόγω ταξικών διαφορών
αδύνατοι έρωτες, που αναλόγως κατέληγαν σε «χάπι εντ» – καθώς ο έρως όλα τα
γεφυρώνει – ή σε τραγωδίες, καθότι η πολιτική προσέγγιση του ζητήματος
επιβάλλει την ορθολογική σκέψη ότι τα διαφορετικά έλκονται παντού αλλού εκτός
από τον κοινωνικό και οικονομικό τομέα. Εκεί μόνον τα όμοια κάνουν «χωριό».

H παραγωγή εμπορικών ταινιών, όπως η λαϊκή λογοτεχνία και πλέον η
τηλεόραση αποτελούν τα ισχυρότερα μέσα για την εκτόνωση των μεγάλων κοινωνικών
διαφορών. Ιδίως για το λαϊκό κοινό, το οποίο αισθάνεται ισχυρή την πίεση του
πλούτου. Εκεί όπου μοιάζουν τείχη ανυπέρβλητα οι κοινωνικές και οικονομικές
διαφορές, έρχεται ο έρωτας και κάνει την «επανάστασή» του, ηρέμως και
αναιμάκτως. Οι κινηματογραφικές «Σταχτοπούτες» είχαν πάντα μεγάλο σουξέ, αλλά
δεν πρότειναν και μεγάλη κοινωνική ανατροπή. Ο ρόλος της φτωχής που
παντρεύεται τον πλούσιο διατηρεί στο ακέραιο τις κοινωνικές αντιλήψεις για τη
γυναίκα. Είναι η αδύναμη που θέλει προστάτη και μπορεί να μην έχει κοινωνική
αγωγή ή ανάλογη μόρφωση, αλλά αναλαμβάνει ο πλούσιος σύζυγος. Άλλωστε ο ρόλος
του «πυγμαλίωνα» βρίσκεται μέσα στις ανδρικές φαντασιώσεις και στα κοινωνικώς
αποδεκτά μοντέλα.

H ανατροπή έρχεται περισσότερο από τους «Σταχτοπούτους», μια και ο
φτωχός πλην τίμιος εργάτης, που μέσω του έρωτά του για εκείνη μπαίνει στα
σαλόνια, κατ’ αρχήν πρέπει να υπερασπιστεί την αρσενικότητά του. Και εδώ
υπεισέρχεται ένας ακόμη λαϊκός μύθος, που θέλει την εργατική τάξη εύρωστη, με
υγιή ηθική, που κερδίζει την αποδοχή από τους εκφυλισμένους πλούτσιους. Το
στερεότυπο αναπτύσσεται πλήρως από το εν λόγω σίριαλ, που δεν παρουσιάζει
απολύτως καμία πρωτοτυπία συγκρινόμενο με ταινίες όπως «H κόρη μου η
σοσιαλίστρια», όπου η βιομήχανος Αλίκη Βουγιουκλάκη ερωτεύεται και παντρεύεται
τον εργάτη Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ή ταινίες με τον Γιάννη Βόγλη φτωχόπαιδο να
πέφτει στον έρωτα της πλούσιας Μέμας Σταθοπούλου ή του Σταύρου Παράβα να
ερωτεύεται την πλούσια Ζωή Λάσκαρη και πάει λέγοντας.

Πάντως, ο «φτωχός» είναι εργατικός και οπωσδήποτε μάγκας. Ο ανδρισμός
αναδεικνύεται σε ένα είδος ύστατου καταφυγίου και μοναδικού περιουσιακού
στοιχείου της εργατικής τάξης. Έτσι η λαϊκή φαντασίωση του φτωχού που μέσω του
έρωτα κερδίζει τα πλούτη ενισχύεται και από τη σεξουαλική φαντασίωση ότι η
λαϊκή τάξη έχει το πάνω χέρι στο… κρεβάτι με ό,τι συνεπάγεται αυτό για
γυναικείες ή και ανδρικές φαντασιώσεις. Όλο μαζί ιδανικό πλαίσιο για σεναριάκι
τηλεοπτικό, όπου τα σαλόνια και τα λαϊκά στρώματα εκσυγχρονίζονται σύμφωνα με
τους σύγχρονους «μύθους» του τοπικισμού. Στην Εκάλη οι πλούσιοι, στα δυτικά
προάστια οι λαϊκοί. Οι πρώτοι πληκτικοί και εκφυλισμένοι, διόλου του γούστου
της πλούσιας (Μαριλίτα), που για να διασκεδάσει την πλήξη της φοράει το
«Γκούτσι» και με τους τζιτζιφιόγκους (μοχθηροί και εκφυλισμένοι), αδελφό και
επίδοξο αρραβωνιαστικό, «κατεβαίνει» κατά Μπουρνάζι για να δει πώς
διασκεδάζουν οι φτωχοί.

Της λεβεντιάς τα όπλα ακαταμάχητα

Εκεί γνωρίζει τον λεβέντη (Γεωργούλη) και μετά τις πρώτες καθιερωμένες
παρεξηγήσεις έρχεται ο έρως που πλούτη δεν κοιτά. H κολλητή της κάνει δεσμό με
τον φίλο τού αγαπημένου της και όλοι μαζί γίνονται μια ωραία τετράδα που το
γλεντά λαϊκά. Οι τζιτζιφιόγκοι πληρώνουν μπράβους και δέρνουν τον Γεωργούλη,
που τόλμησε να σηκώσει το βλέμμα σε γόνο οικογενείας και ο πλούσιος μπαμπάς
αρχίζει τις ντρίμπλες εμφανίζοντας επίδοξο αρραβωνιαστικό, εφοπλιστή.
Τετριμμένο μέχρι αφόρητης πλήξης το σενάριο, με τη Μαριλίτα Λαμπροπούλου να
μιλάει νιαουριστά σε κακέκτυπο Βουγιουκλάκη. Ιδανικός για τον ρόλο ο Αλέξης
Γεωργούλης, με παρουσιαστικό που ταιριάζει απολύτως στον μύθο του λαϊκού,
εύρωστου νέου ως αντικείμενο του πόθου γυναικών και δη πλουσίων και
κακομαθημένων, αναδεικνύεται σε λαμπερό ζεν πρεμιέ και ξεχωρίζει.